Το βιβλίο αυτό επιχειρεί να διερευνήσει τις σχέσεις ανάμεσα στη θεωρία και την πράξη. Το θέμα εξετάζεται, πριν απ` όλα, από γνωσιολογική άποψη. Αλλά οι δυνατότητες της ανθρώπινης νόησης δεν διερευνούνται αφηρημένα, όπως λ.χ. συμβαίνει στην καντιανή φιλοσοφία, ή φορμαλιστικά, κατά τη μέθοδο του νεώτερου θετικισμού: το ερώτημα για τη γνώση οδηγεί κατ` ευθείαν στο ερώτημα για τους κοινωνικούς καθορισμούς της γνώσης. Και ταυτόχρονα, το ερώτημα για τις δυνατότητες της γνώσης, οδηγεί στο αντίθετό του: στο ερώτημα για τις γνωσιολογικές και τις κοινωνικές ρίζες της πλάνης, δηλαδή για τις σχέσεις ανάμεσα στη γνώση και την ιδεολογία. Και φυσικά, τόσο η θετική, όσο και η αρνητική όψη, εξετάζονται σε συνάρτηση με την κοινωνική πρακτική, της οποίας αποτελούν τη θεωρητική έκφραση. Αλλά η συστηματική μέριμνα να αποκαλυφθούν οι σχέσεις ανάμεσα στο κοινωνικό είναι και τη συνείδηση οδηγεί στη διερεύνηση των δυνατοτήτων της ανθρώπινης πράξης, σε ένα κόσμο που διέπεται από την ανάγκη και το τυχαίο. Τέλος, το πρόβλημα της αλλοτριωμένης πράξης και των δυνατοτήτων της ανθρώπινης ελευθερίας, είναι η λογική κατάληξη αυτής της εργασίας.

[Απόσπασμα από το κείμενο του προλόγου]