(...) Ως το τέλος του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου η αφίσα μονοπώλησε τη δημόσια ενημέρωση σε όλες τις εκφάνσεις της κοινωνικής ζωής. Παρέδωσε τη σκυτάλη στο νέο δυναμικό μέσο, την τηλεόραση, χωρίς όμως να καταθέσει τα όπλα. Υπηρέτησε με πίστη όλες τις μορφές της τέχνης, αλλά κυρίως το θέατρο και τον κινηματογράφο. Προπαγάνδισε μουσικές συναυλίες και κοντσέρτα, έδωσε στίγμα για εικαστικά γεγονότα και πολιτιστικές εκδηλώσεις, συνέδραμε στα προγράμματα του εθνικού τουρισμού των χωρών, εμψύχωσε πολεμιστές και αμάχους στη διάρκεια των δύο μεγάλων πολέμων και στάθηκε δίπλα σε όλα τα κινήματα. Αποτέλεσε το πρώτο εργαλείο κάθε ακτιβιστή και άσκησε σκληρή κριτική σε κάθε κρατικιστικό στερεότυπο. (...) Παρακολουθώντας την ιστορική εξέλιξη της αφίσας στην Ελλάδα, περνάμε στην πρώτη γενιά δημιουργών (1930 - 1940) που σχεδιάζουν κυρίως για την προώθηση εμπορικών προϊόντων - η αλήθεια είναι - με μεγάλη μαεστρία και τεχνική, πλην όμως κοπιάροντας όχι μόνο το ύφος αλλά και την εννοιολογία Ευρωπαίων σχεδιαστών όπως ο Lucian Bernhard, ο Adolpho Hohenstein, ο Jules - Abel Faivre. Ότι συνέβη στα 1870 - 1890 στην Ευρώπη σε σχέση με τους ζωγράφους, που πρώτοι αυτοί ασχολήθηκαν με την αφίσα λόγω της σχέσης τους με τη λιθογραφία, αλλά και λόγω της έλλειψης ειδικής εκπαίδευσης όσων ενδιαφέρονταν για τις γραφικές τέχνες, συμβαίνει στην Ελλάδα μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του `50. Ζωγράφοι και χαράκτες ασχολούνταν με τη σχεδίαση αφισών χωρίς εξειδικευμένες σπουδές, παρά μόνο με την εμπειρία και το ταλέντο τους, θεωρώντας αυτήν τους την ενασχόληση βιοποριστικό πάρεργο. Η πρώτη σοβαρή εμφάνιση άρτιας σχεδιαστικής φόρμας και συγκροτημένης σύνθεσης, που μπορεί να καταγραφεί ως αφίσα που πληρεί τους όρους και τους κανόνες ύπαρξής της, γίνεται στις αρχές του `60 με την εμφάνιση της δουλειάς του Γιάννη Σβορώνου, του Μιχάλη Κατζουράκη και του Φρέντυ Κάραμποτ. Στην κινηματογραφική αφίσα ξεχωρίζει το έργο του Γιώργου Βακιρτζή, στο θέατρο οι αφίσες του Βασίλη Βασιλειάδη και λίγο αργότερα του Δημήτρη Μυταρά. Σπουδαία παρουσία δηλώνεται από τους Α. Τάσσο. Σπύρο Βασιλείου, Αλέκο Φασιανό, και τα τελευταία χρόνια καταγράφουμε τη βραχύβια εμφάνιση του Τάσου Παυλόπουλου, μαθητή του H. Tomaszewski. Αξίζει να σημειώσουμε την παρουσία του σκηνογράφου Γιώργου Πάτσα με μια σειρά από αφίσες κυρίως για τη θεατρική ομάδα του Σπύρου Ευαγγελάτου. (...)

[Απόσπασμα από κείμενο παρουσίασης εκδότη ή έκδοσης]