Ο Κακοβελόνης ο Ισόθεος γεννήθηκε απ` το θαυμασμό που είχα για την αθηναϊκή επιθεώρηση στα κατοχικά και στα πρώτα μεταπολεμικά χρόνια κι απ` την ακράδαντη πεποίθησή μου πως μονάχα αυτή - ή τουλάχιστο το δίδαγμά της - μπορούσε να σώσει την καθιερωμένη κι ανούσια νεοελληνική δραματουργία της εποχής. Παίρνοντας έτσι αμπάριζα, σκάρωσα το έργο με πρόθεση να το προτείνω στους κορυφαίους επιθεωρησιακούς ηθοποιούς. Ο γιος ενός απ` αυτούς δέχτηκε να με παρουσιάσει στον πατέρα του που, ευγενικότατα και με υπομονετικό χαμόγελο, άκουσε την ανάγνωση του έργου - ίσαμε τη μέση. Γιατί στο σημείο εκείνο, όπου ένα ψάρι βγαίνει απ` το νερό και μιλάει με τον ήρωα, γύρισε στο γιο του κι αναφώνησε αγαναχτισμένος: `Τι μου τον κουβάλησες αυτόν τον ανισόρροπο;...`
Δεν τόλμησα να υποβάλω το έργο σε κανένα άλλο άσσο της επιθεώρησης ή έστω και θιασάρχη περιπλανώμενου μπουλουκιού. Το πλήγμα στάθηκε καίριο. [...]
Κεφαλλονίτης από καταγωγή, γεννήθηκε στην Αθήνα το 1918. Σπουδές: Κολλέγιο Αθηνών, Νομική Σχολή Αθηνών, Δραματική Σχολή Εθνικού Θεάτρου και μεταπολεμικά: Royal Academy του Λονδίνου, Πανεπιστήμιο Yale και Εργαστήριο Πισκάτορ στη Νέα Υόρκη. Στην Κατοχή δούλεψε ως ηθοποιός, ενδυματολόγος, μεταφραστής και κριτικός κινηματογράφου. Συνιδρυτής του περιοδικού "Τετράδιο" (1944) και συνεργάτης αθηναϊκών εφημερίδων. Το θεατρικό του έργο "Ο τελευταίος ασπροκόρακας" παίχτηκε στο Θέατρο Τέχνης του Κουν και τον επόμενο χρόνο "Το μονοπάτι της λευτεριάς" απ΄ το θίασο του Γιώργου Παππά και Μελίνας Μερκούρη. Η σκηνοθετική του σταδιοδρομία άρχισε στη Νέα Υόρκη το 1947, συνεχίστηκε στο Λονδίνο και τελικά στην Αθήνα, με πρώτη παράσταση την "Κληρονόμο" στο Θέατρο Μουσούρη. Ως σκηνοθέτης του Εθνικού Θεάτρου, μόνιμος (1950-1964) κι αργότερα έκτακτος, ανέβασε συνολικά εκατόν δύο θεατρικά έργα. Άλλα εξήντα πέντε σκηνοθέτησε σε διάφορους αθηναϊκούς θιάσους, στο Κ.Θ.Β.Ε., στην Ε.Λ.Σ. και στο δικό του θίασο, "Προσκήνιο" (1967-1978), καθώς επίσης στο Μίσιγκαν των Η.Π.Α. ως καλλιτεχνικός διευθυντής του φεστιβάλ αρχαίου ελληνικού θεάτρου. Χρημάτισε αναπληρωτής γενικός διευθυντής του Ε.Ι.Ρ.Τ. (1975) και δυο φορές διευθυντής του Εθνικού Θεάτρου. Έγραψε δώδεκα βιβλία με θεατρικά θέματα. Διακρίσεις: Ταξιάρχης του Φοίνικα, Βραβείο Ακαδημίας, επίτιμος διδάκτωρ του Πανεπιστημίου Αθηνών. Έχει δύο κόρες και τρία εγγόνια.
Δείτε όλα τα βιβλία του συγγραφέα
