Μια ηλικιωμένη γυναίκα που έζησε τη Μικρασιατική Καταστροφή διηγείται τη ζωή της σε δυο νεαρούς δημοσιογράφους, με αφορμή μια επέτειο μνήμης, στις μέρες μας, μια ακόμη ταραγμένη εποχή προσφυγιάς.

Πρόκειται για μια ιστορία βασισμένη σε αληθινά γεγονότα, που ξεκινά από το 1922 και ξετυλίγεται μέσα από τα μάτια ενός μικρού κοριτσιού που μεγαλώνει, έχοντας ζήσει τον διωγμό που από το Αϊβαλί το έφερε, μαζί με την οικογένεια που της απέμεινε, βίαια στη Μυτιλήνη.

Η ζωή και ο θάνατος στο κατώφλι μιας νέας εποχής. Η ορφάνια, η ανθρώπινη αγριότητα, η αβέβαιη πορεία προς μια νέα πατρίδα, η έλλειψη κοινωνικής αποδοχής, οι δυσκολίες. Το βίαιο ξύπνημα του εφηβικού έρωτα.

Σκοτεινά αλλά και υπέροχα γεγονότα που συμβαίνουν στις οικογένειες των μεταναστών όσο συγχνωτίζονται με τους ντόπιους.

Δεινά, καταστροφές αλλά και, σε βάθος χρόνου, ανατροπή όλων των αρνητικών, όταν στη συνεχεία θα απολαύσουν την εκτίμηση, τον θαυμασμό και την αγάπη των νέων συμπολιτών τους.

Μια ολόκληρη εποχή έρχεται στο προσκήνιο, μέσα από τη συγκινητική αφήγηση της ηρωίδας σε έναν κόσμο που αλλάζει συνεχώς.

Σημείωμα του συγγραφέα από τον Πρόλογο της έκδοσης: Το θεωρούσα και θεωρώ χρήσιμο να μείνει ως παρακαταθήκη σε εμάς τους νεότερους και (γιατί όχι;) και στα δικά μου παιδιά. Μια ιστορία που βεβαίως δεν διαφέρει από αυτή πολλών άλλων ανθρώπων της γενιάς της.

Προφανώς, η κεντρική και αληθινή διήγησή της, έχει συμπληρωθεί με πολλά μυθοπλαστικά στοιχεία. Όχι, ως προς τα ιστορικά συμβάντα που είναι έτσι κι αλλιώς γνωστά και καταγεγραμμένα.

Αυτό το βιβλίο μου το αφιερώνω στη μνήμη της, αλλά και σε όλες τις «οικογένειες» μου, δηλαδή όχι μόνο στους δικούς μου ανθρώπους που ήρθαν από εκεί, αλλά και στα εκατομμύρια των θυμάτων της Μικρασιατικής καταστροφής, των νεκρών ή των εκτοπισμένων από τις εστίες τους. Αφιερώνεται σε κάθε μια μια από τις ιστορίες τους, μέσα από τη δική μου ιστορία.

Για να μην ξεχνάμε. Για να μην ξεχάσουμε ποτέ.

Βιογραφικό:

Ο Πάνος Χρυσοστόμου γεννήθηκε στην Αθήνα το 1966 και θεώρησε απολύτως φυσικό μετά από σπουδές Μουσικής και Δημοσιογραφίας, να στραφεί με αξιώσεις σε μια πιο εξειδικευμένη εκδοχή ρεπορτάζ.

Ως επαγγελματίας πια, από το 1988, (αλλά με καρδιά ερασιτέχνη) έγινε συντάκτης, στέλεχος περιοδικών, εφημερίδων, παραγωγός αλλά και παρουσιαστής πολιτιστικών εκπομπών στο ραδιόφωνο και την τηλεόραση, με ειδίκευση στη μουσική και τον κινηματογράφο.

Μεταξύ άλλων για 12 χρόνια μουσικοκριτικός στο «Ποπ και Ροκ», «freelancer» συνεργάτης σε δεκάδες έντυπα μέχρι σήμερα, με παρουσία κατά καιρούς σε όλα τα μεγάλα εκδοτικά συγκροτήματα στην Ελλάδα και δημιουργός όλων των κινηματογραφικών λημμάτων στην εγκυκλοπαίδεια «Δομή».

Τα τελευταία 20 χρόνια, εν μέσω οικογένειας, τριών παιδιών, κριτικών για ταινίες, συνεντεύξεων με καλλιτέχνες του εξωτερικού (και εσωτερικού) και φυσικά τις μουσικές εκπομπές του στην Ελληνική Ραδιοφωνία, αποφάσισε να εκθέσει (και να εκτεθεί) μια σειρά εμπειριών του, μέσω της συγγραφής.

Προηγούμενα έργα του:

Τάσος Ψαρράς - Μονογραφία (Νοέμβριος 2004, έκδοση «Ε.Ε.Σ.»)

Graffiti Ιστορίες – Διηγήματα (Μάιος 2005, εκδόσεις «Άγκυρα»)

Νίκος Μαμαγκάκης – Μουσική ακούω, ζωή καταλαβαίνω. Βιογραφία (Δεκέμβριος 2006,

εκδόσεις «Άγκυρα», Υποψήφιο για Κρατικό Βραβείο Λογοτεχνίας στην κατηγορία «Χρονικό

– Μαρτυρία»)

Είμαι… blogger και είμαι καλά! (Μάιος 2009, εκδόσεις «Μετρονόμος»)

Μη μιλάς (Δεκέμβριος 2014, εκδόσεις «Bee group»)

Soundrack (Ιούνιος 2019, εκδόσεις Φίλντισι)

Επτά (Δεκέμβριος 2021, εκδόσεις Φίλντισι)