Η Νίτσα, ώριμη γυναίκα πια, αφήνει τα Κύθηρα και επιστρέφει στον Πειραιά, στο λιμάνι όπου κάποτε έφτασε δεκατριών χρονών, προσφυγοπούλα από τη Σμύρνη. Το ταξίδι γίνεται αφορμή να ξετυλίξει το νήμα της ζωής της: τις μνήμες από τη φρίκη του ξεριζωμού, την απώλεια της μάνας και του αδερφού της, την πείνα και τον φόβο που βίωσε στους δρόμους του Πειραιά αλλά και την άγρια κακοποίηση που την οδήγησε στο Ίδρυμα. «Γεμάτο θυγατέρες στέκει πολλά χρόνια εκεί το Ίδρυμα… Έχει μουσκέψει ο σοβάς του απ’ τον ιδρώτα και τα δάκρυα, από γέλια κι από λύπες, απ’ όνειρα κι απ’ εφιάλτες, από φιλίες κι από έχθρες· κυρίως όμως απ’ τον πληρωμένο έρωτα». Εκεί, μέσα στο σκοτάδι, βρίσκει απρόσμενους φύλακες: την Ντώτα και τη μαντάμ Ρενέ. Θα γίνει η θρυλική Γιαγκίνι -η πεντάμορφη με τα κόκκινα μαλλιά και τα πράσινα μάτια, το κορίτσι με τη γλυκιά φωνή που έγινε μύθος. Όλοι τη θέλουν…, αλλά εκείνη αγαπά μόνο έναν: τον Φώτη, τον ναυτικό, που την ερωτεύτηκε βαθιά και είδε πίσω από τη λάμψη. «Σαν μπεις στο Ίδρυμα, δεν βγαίνεις ξανά ποτέ από εκεί· κι αν κάποια γυναίκα το θελήσει, έχει μόνο τρεις τρόπους: Αν παντρευτεί. Αν το σκάσει. Αν πεθάνει». Ώσπου μια εξομολόγηση, λίγο πριν από το τέλος, αποκαλύπτει την αλήθεια που της στέρησαν…