Ο Ριβαρόλ επιμένει ιδιαίτερα στον ζωτικό ρόλο των παθών. Τα πάθη δρουν ως κινητήριες δυνάμεις της ατομικής και συλλογικής ζωής, ενώ το λογικό περιγράφει απλώς τη δράση τους, αν αρκείται στον ρόλο του αναλυτή, ή βρίσκει τα πιο τελεσφόρα μέσα για την επίτευξη των επιθυμιών τους, αν αποφασίζει να συμπράξει μαζί τους, όπως γίνεται κατά κανόνα. Τις έσχατες βεβαιότητες, πού απαιτούνται για τον πρακτικό προσανατολισμό ατόμων και ομάδων, δεν τις δίνει ή λογική, αλλά το αίσθημα, ο έσχατος κριτής και ό άγρυπνος φρουρός των συμφερόντων της ύπαρξης. Για τον Ριβαρόλ, το ότι ό άνθρωπος διακατέχεται και κινείται από πάθη και αισθήματα αποτελεί διαπίστωση και πρωταρχικό δεδομένο, όχι λόγο περιφρόνησης του ανθρώπου ως είδους. Συνάμα όμως ή ανθρωπολογική αυτή πραγματικότητα συνιστά μόνιμη υπόμνηση του τί επιτρέπεται να προσδοκά κανείς από τον άνθρωπο, αν θέλει να διατηρεί την επαφή με τα πράγματα, και τί όχι.

[Απόσπασμα από το κείμενο στο οπισθόφυλλο της έκδοσης]