ΚΑΘΡΕΦΤΗΣ ΙΙ Τη μια σου όψη μου ΄δειχνες τη λαμπερή, καθρέφτη, τη θολερή τη φύλαγες για το φινάλε, ψεύτη. Βλέπω, απ΄ την κορνίζα σου τα χρώματα ξεφτάνε, κι εμένα με κολάκευες πως νέος πάντα θα ΄μαι. Τώρα με απορία σε κοιτώ, σκέπτομαι και φοβάμαι. Τα πρώτα πλάνα να ΄μεναν παντοτινά που ήσουν ντυμένος στα γκρενά κι εγώ στα φαντεζί? τα φλας ν΄ ανάβανε ξανά, αντικριστά να βλέπαμε μαζί. Ν΄ άλλαξα τόσο άραγε ώστε να μην μπορώ στο αληθινό μου πρόσωπο να πω πως είναι εγώ;