Όπως στον Πινόκιο
zoom in
Προσθήκη στα αγαπημένα

Όπως στον Πινόκιο

Ιστορία σε δύο πράξεις βασισμένη στα "Τραγούδια για παιδάκια και παιδιά" του Μίκη Θεοδωράκη

Κάκια Ιγερινού

Η πρώτη ταινία κινουμένων σχεδίων που είδα όταν ήμουν παιδί ήταν η Χιονάτη. Και δεν μου ΄χε αρέσει καθόλου. Θυμάμαι η γιαγιά μου μ΄ έβγαλε άρον άρον από τον κινηματογράφο γιατί όλοι ολόγυρα έλεγαν ενοχλημένα "πείτε του παιδιού να πάψει" κι εγώ αντιδρούσα χάλια: Φώναζα μεσ΄ το σινεμά "χαζή" την Χιονάτη που άφηνε την κακιά μητριά της να τη βασανίζει -αντί να της στράψει κάνα χαστούκι να συνέρθει- και ύστερα γινόταν υπηρέτρια σε κάτι νάνους που μάζευαν διαμάντια ολημερίς, χωρίς να τα κάνουν και τίποτα χρήσιμο μετά! Κι ήταν και λαίμαργη: έτρωγε ό,τι της έδινε ο κάθε περαστικός! Στην προκειμένη περίπτωση, περαστική ήταν η μεταμορφωμένη τρελή βασίλισσα που, ενώ ήταν κουκλάρα και κοκέτα, πήγε κι έκανε μάγια κι έγινε ελεεινό γραΐδιο και τάιζε μετά τα κοριτσάκια φαρμακερά μήλα. Για να μην της πάρουν την εξουσία! Εκείνο δε το φινάλε που ο πρίγκηψ έφτανε με τ΄ άλογο και φιλούσε μια νεκρή σε γυάλινο φέρετρο μ΄ ανατρίχιαζε! Η αγάπη και νεκρούς ζωντανεύει... όχι βέβαια, αυτό δε γίνεται! Η Μνήμη ζωντανεύει τα πάντα. Μόνο. Κι απέρριψα το παραμύθι αμέσως. Κι αγάπησα τον Πινόκιο, την επόμενη κινηματογραφική μου εμπειρία. Που, αν μη τι άλλο, ήταν παιδάκι! Καμωμένο από μάστορα. Ξύλινο παιδάκι και ξεχώριζε απ΄ τ΄ άλλα παιδιά. Κι ωστόσο πήγαινε σχολείο και μάθαινε γράμματα. Κι είχε για φίλο ένα γρύλο της νύχτας που τον έλεγε Συνείδηση. Και παρασυρόταν απ΄ τους κακούς, και περνούσε περιπέτειες φοβερές και χανόταν! Ένας ξύλινος κούκλος αγωνιζόταν για την ελευθερία του. Κι όταν την κέρδιζε, γινόταν άνθρωπος. Έτσι, όταν χρόνια αργότερα, η Μαργαρίτα Θεοδωράκη μου ΄βαλε την ιδέα να γράψω ένα παραμύθι για τα τραγούδια του πατέρα της, το πρώτο που μου ΄ρθε στο μυαλό ήταν ο περιπετειώδης κούκλος. Ένα παιδί αλλιώτικο. Κι αυτό γιατί τα "Τραγούδια για παιδάκια και παιδιά" του Μίκη δεν ήταν απλά τραγουδάκια. Ήταν αλλιώς! Ήταν ποιήματα που διάλεξε να ντύσει με τη μουσική του όχι τυχαία. Έμοιαζαν να λεν στα παιδιά να μην καταπίνουν με το πρώτο ό,τι τους δίνουν -σαν Χιονάτες! Γιατί όλα τα παιδιά είναι έξυπνα και πρέπει να σκέφτονται. Και να διαλέγουν... (Κάκια Ιγερινού)
Κάκια Ιγερινού

Κάκια Ιγερινού (Συγγραφέας)

Η Κάκια Ιγερινού γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη κι άρχισε πολύ νωρίς να διηγείται ιστορίες με οδηγό τη γιαγιά της την Πελαγία, που της έμαθε την τεχνική της αφήγησης τα καλοκαίρια στο Αμύνταιο. Στη Δυτική Μακεδονία. Που είναι τοπίο μυστήριο, αλλιώτικο. Και με κανένα άλλο δε μοιάζει. Με λίμνες, με λιβάδια, με λεύκες... Με βουνά που πάνω τους έγιναν πόλεμοι... Κι όπου εκεί, τα καλοκαιρινά βράδια στ΄ αλώνια, οι παραμυθάδες είχαν μεγάλη πέραση, γιατί ο κινηματογράφος άργησε να φτάσει και για χρόνια τα βιβλία κι οι εφημερίδες λογοκρίνονταν. Με τρόπο! Ο τόπος, νευραλγικός σαν σύνορο και πολιτικά επιτηρούμενος, ζούσε για χρόνια σαν την ωραία κοιμωμένη του δάσους... σε βαθύ ύπνο. Κι οι άνθρωποί του άκουγαν. Αφουγκράζονταν. Μόνο. Έτσι αργότερα έγραψε παραμύθια για παιδιά, παιδικό θέατρο κι ύστερα, μετά τις σπουδές της στο ΑΠΘ και τη Δραματική Σχολή του Κρατικού Ωδείου Θεσσαλονίκης, έγινε ηθοποιός και καταπιάστηκε με διασκευές θεατρικών έργων, μεταφράσεις, ραδιοφωνικές εκπομπές, συγγραφή σεναρίων, κουβαλώντας για πάντα και παντού τον ήχο εκείνων των αφηγήσεων που τη μάγεψαν κάτι καλοκαιρινά βράδια της ψυχροπολεμικής περιόδου, στ΄ αλώνια, πλάι στη λίμνη του Οστρόβου... κι ύστερα στα θερινά τα σινεμά.
Δείτε όλα τα βιβλία του συγγραφέα

Μίκης Θεοδωράκης

Μίκης Θεοδωράκης (Συνθέτης)

Ο Μίκης Θεοδωράκης γεννήθηκε στην Χίο. Από την παιδική του ηλικία είχε πάθος με την μουσική και έγραψε τις πρώτες του συνθέσεις όταν ήταν δεκατριών ετών. Κατά την διάρκεια της κατοχής της Ελλάδας από τα γερμανικά, ιταλικά και βουλγαρικά στρατεύματα, συνελήφθη για πρώτη φορά στην Τρίπολη το 1942 από τους Ιταλούς κατακτητές. Τα επόμενα χρόνια συνελήφθη και βασανίστηκε ξανά. Μόλις αφέθηκε ελεύθερος, βγήκε στην παρανομία στην Αθήνα και οργανώθηκε στο Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο (ΕΑΜ). Δουλεύοντας για την Αντίσταση συγχρόνως παρακολουθούσε μαθήματα στο Ωδείο Αθηνών κοντά στον Φιλοκτήτη Οικονομίδη. Μετά την Απελευθέρωση ο Θεοδωράκης έλαβε μέρος στον εμφύλιο πόλεμο του 1945-1949. Συνελήφθη πολλές φορές. Στις 26 Μαρτίου 1946 κατά την διάρκεια μιας διαδήλωσης χτυπήθηκε τόσο άγρια από την αστυνομία που θεωρήθηκε νεκρός και μεταφέρθηκε στο νεκροτομείο. Εξορίσθηκε για πρώτη φορά το 1947 στην Ικαρία και το 1948 μεταφέρθηκε στην Μακρόνησο, μια κόλαση που οι άνθρωποι του 20ου αιώνα εγκαθίδρυσαν πάνω στη γη για να εξοντώνουν όσους είχαν διαφορετικές αντιλήψεις. Μετά από φριχτά βασανιστήρια ο Θεοδωράκης είναι ένας από τους λίγους που κατάφεραν να επιζήσουν από αυτήν την κόλαση όμως θα συνεχίσει να υποφέρει δέκα χρόνια αργότερα από τον "πυρετό της Μακρονήσου". Το 1950, μετά από εξετάσεις στο Ωδείο παίρνει το δίπλωμα της αρμονίας, αντίστιξης και φούγκας. Στις 5 Μαίου παρουσιάζεται το έργο του «Ασή-Γωνιά». Το 1953, ο Μίκης παντρεύεται την Μυρτώ Αλτίνογλου και την επόμενη χρονιά παίρνει υποτροφία για σπουδές στο Παρίσι. Ο Μίκης γράφεται στο Ωδείο του Παρισιού με καθηγητές τον Ευγένιο Μπιγκό και τον Ολιβιέ Μεσσιάν. Το 1957 το έργο του "Σουίτα Νο 1 για πιάνο και ορχήστρα" παίρνει χρυσό βραβείο στο φεστιβάλ της Μόσχας. Η "Αντιγόνη" (χορογραφία Τζον Κράνκο στο Κόβεν Γκάρντεν), "Les amants de Teruel" (Μπαλέτο της Λουντμίλα Τσερίνα) και το "Le feu aux poudres" γνωρίζουν μεγάλη επιτυχία στο Παρίσι και το Λονδίνο. Όταν ο Θεοδωράκης πέτυχε την διεθνή αναγνώριση ως νέος κλασσικός συνθέτης, ανακάλυψε την ελληνική λαϊκή μουσική. Συνθέτει τους "Λιποτάκτες" σε στίχους του αδελφού του Γιάννη και τον "Επιτάφιο" σε ποίηση του Γιάννη Ρίτσου, έργο με το οποίο θα ξεκινήσει η αναγέννηση της Ελληνικής μουσικής και θα οδηγήσει την πατρίδα του σε μια πολιτιστική επανάσταση τα αποτελέσματα της οποίας υπάρχουν ακόμη και σήμερα. Η Δεξιά στην Ελλάδα τον θεωρεί έναν από τους μεγαλύτερους εχθρούς της. Όταν δολοφονείται ο γιατρός Γρηγόρης Λαμπράκης ("Ζ") ο Θεοδωράκης αναλαμβάνει επικεφαλής της Δημοκρατικής Νεολαίας Λαμπράκη που θα αποκτήσει 50.000 μέλη και θα γίνει η πιο μεγάλη πολιτική οργάνωση στην Ελλάδα. Ο Θεοδωράκης εκλέγεται στο Κοινοβούλιο και μαζί με τους "Λαμπράκηδες" ιδρύει πάνω από διακόσια πολιτιστικά κέντρα στην χώρα του. Συνθέτει ακατάπαυστα χρησιμοποιώντας τα ωραιότερα κείμενα της ελληνικής λογοτεχνίας του 19ου και 20ου αιώνα. Το πραξικόπημα του Παπαδόπουλου και της παρέας του (21 Απριλίου 1967) υποχρεώνει τον Θεοδωράκη να βγει και πάλι στην παρανομία απ΄ όπου δυο μέρες μετά το πραξικόπημα θα απευθύνει την πρώτη έκκληση για αντίσταση. Συνελήφθη στις 21 Αυγούστου του 1967 και τέθηκε σε κατ΄ οίκο περιορισμό με την οικογένειά του στο Βραχάτι και αργότερα στη Ζάτουνα ορεινό χωριό της Αρκαδίας (απ΄ όπου και ο κύκλος συνθέσεων "Αρκαδίες" Ι-ΧI). Στην συνέχεια μεταφέρεται στο στρατόπεδο συγκέντρωσης του Ωρωπού και τελικά εξορίζεται από την Ελλάδα, μετά από πολλά διαβήματα αλληλεγγύης με πρωτοβουλία των Ντιμίτρι Σοστάκοβιτς, Λεονάρντ Μπερστάιν, Άρθουρ Μίλερ, ακόμα και του Χάρη Μπελαφόντα, και πολλών άλλων προσωπικοτήτων από πολλές χώρες. Στις 13 Απριλίου 1970, ο Θεοδωράκης φθάνει στο Παρίσι. Επικεφαλής του "Πατριωτικού Μετώπου" συνεχίζει τον αγώνα του. Γνωρίζεται με τον Νερούντα. Περιοδείες σ΄ ολόκληρο τον κόσμο και χιλιάδες συναυλίες αφιερωμένες στην αποκατάσταση της δημοκρατίας στην Ελλάδα, τον καθιστούν ζωντανό σύμβολο της αντίστασης ενάντια στην δικτατορία. Θριαμβευτική επιστροφή στην Ελλάδα, στις 24 Ιουλίου 1974. Ο Θεοδωράκης γίνεται εκ νέου στόχος επιθέσεων, αυτή τη φορά από την Αριστερά, γιατί υπερασπίζεται τον Καραμανλή, στην προσπάθειά του για ένα

Ελένη Κασκαρίκα (Εικονογράφος)


Τόμος:
1
Δέσιμο:
Σκληρό εξώφυλλο
Σελίδες:
71
Διαστάσεις:
29χ23
Βάρος:
0.676 κιλά

Αξιολογήσεις

Γράψε μια αξιολόγηση