Το έναυσμα για τη συγγραφή της παραπάνω μονογραφίας αποτέλεσε μία θέση, που διατυπώθηκε πρόσφατα από τον καθηγητή Dieter Leipold και προκάλεσε ζωηρές συζητήσεις στη Γερμανία: Κατά τα τελευταία έτη, υποστήριξε ο έγκριτος δικονομολόγος, οι θεμελιώδεις δικονομικές αρχές και ιδίως η αρχή της συζητήσεως δεν λαμβάνονται σοβαρά υπόψη από το νομοθέτη και έχουν διαβρωθεί από μία διαρκή και άμετρη ενίσχυση του ρόλου των δικαστών. Ως εκ τούτου, συνέχισε, η επιστημονική ενασχόληση με τις δικονομικές αρχές είναι εν πολλοίς άσκοπη και η δικονομική θεωρία θα πρέπει να στρέψει όλη την προσοχή της στα δικονομικά δικαιώματα που εγγυάται το Σύνταγμα, διότι μόνον αυτά μπορούν να παράσχουν στον πολίτη επαρκή προστασία απέναντι σε ενδεχόμενες αυθαιρεσίες της δικαστικής εξουσίας. Με αφορμή την τοποθέτηση του καθηγητή Leipold η μονογραφία επιχειρεί να δοκιμάσει την αξία των θεμελιωδών δικονομικών αρχών στην πράξη και ως «πεδίο δοκιμασίας» επιλέγεται προς το σκοπό αυτό το νέο διαδικαστικό πρότυπο που εισήγαγε ο ν. 4335/2015 στην τακτική διαδικασία.