Επανέλαβε συλλογισμένος: «Ναι, ίσως έχεις δίκιο. Ίσως το άλλο όνομα της ελευθερίας να είναι μοίρα». «Ναι» ξανάρχισε πιο θαρρετά η Ελπίδα «η μόνη μου ελευθερία ήταν να δρω στον χώρο του αρνητικού». Όταν μεγάλωσα, εννόησα πως έλειπαν τα εφόδια για να γίνω η έγχρωμη φωτογραφία, και απέμεινα το αρνητικό της. Όλα θαμπά και κρυφά, τίποτα στην επιφάνεια, τίποτα γνωστό. Έγινα πολύανδρη όχι από προστυχιά, ούτε για να κερδίσω κάτι, όχι. Έγινα πολύανδρη από τη βαθιά μου επιθυμία να πρωταγωνιστώ στους διαφόρους δεσμούς, να έχω θεατές και ακροατές, θαυμαστές δηλαδή. Έτσι, δημιούργησα τον μικρό μου χώρο, με μικρούς θαυμασμούς, μικρά πάθη - όλα μικρά, αγαπητέ μου Βασίλη, όλα μικρά, κι ας αηδίαζα τόσο τη μετριότητα. Οι άνδρες που με πλησίασαν ήταν κι αυτοί μικροί, άσχετα αν η διάθεση και η ανάποδη φαντασία μου τους έδινε ιδιότητες που δεν είχαν. Αν κάποιος, για παράδειγμα, από τους εραστές μου διέθετε κάποιο καλλιτεχνικό ταλέντο, εγώ ήμουν έτοιμη να διαγνώσω τρομερές επιτυχίες του. Κι έτσι, προβάλλοντας ακριβώς δικές μου φιλοδοξίες, τον έκανα να πιστεύει πως είναι σπουδαίος, μέχρι που να ανακαλύψει έντρομος πως δεν ήταν ούτε Μπαλζάκ ούτε Σοπέν. Κι έτσι δυσπιστούσε σε μένα, ίσως και να με μισούσε. Όλα όμως γίνονταν στα κρυφά, υποχθόνια, και ο πόνος και τα όνειρα κρυφά· το αληθινό τους έδαφος ήταν η υποζωή. . .»

[Απόσπασμα από το κείμενο στο οπισθόφυλλο της έκδοσης]