Στο κλασικό του δοκίμιο για τη Φύση (1836), ο Ραλφ Γουάλντο Έμερσον θεμελιώνει την έννοια –και το μετέπειτα κίνημα– του υπερβατισμού: από τη σύλληψη της πραγματικότητας μέχρι την απόλαυση της ομορφιάς, η φύση ικανοποιεί όλες τις βασικές ανάγκες του ανθρώπου. Επιπλέον όμως του επιτρέπει να τη δει, εφόσον ο ίδιος ενστερνιστεί το θεϊκό στοιχείο που διαχέεται παντού μέσα της, ως το «Οικουμενικό Ον» που συνδέει τα πάντα μεταξύ τους και καθιστά τον κόσμο λογικό και κατανοητό.
Ο ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΣ Ηγετική μορφή του κινήματος του υπερβατισμού στις Ηνωμένες Πολιτείες (αν και ο ίδιος ποτέ δεν υιοθέτησε τον όρο), ο Ραλφ Γουάλντο Έμερσον (1803-1882) απομακρύνθηκε γρήγορα από τις θρησκευτικές και κοινωνικές ιδέες των συγχρόνων του, βάζοντας στο επίκεντρο της φιλοσοφίας του την ανεξαρτησία του ατόμου και προτείνοντας μια πανθεϊστική αντίληψη που έφερνε τον άνθρωπο πιο κοντά στο φυσικό του περιβάλλον. Ο Έμερσον εξελίχθηκε στον επιδραστικότερο διανοητή του 19ου αιώνα στην Αμερική, επηρεάζοντας προσωπικότητες των γραμμάτων όπως ο Ουόλτ Ουίτμαν και ο Χένρι Ντέιβιντ Θορώ και δίνοντας πάνω από 1500 διαλέξεις. Η Φύση, το δοκίμιο που τον καθιέρωσε, δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά ανώνυμα το 1836 και αργότερα ξανά το 1849.