Οι προηγούμενες γενιές προσέγγισαν την Εκκλησία ως μέρος της εθνικής παράδοσης. Ωστόσο, δεν ζούμε πλέον σε μια κοινωνία όπου υπάρχει μόνο μία θρησκεία. Ζούμε σε μια πραγματικότητα, όπου όχι μόνο καλούμαστε να δώσουμε μια έλλογη απάντηση (τόσο στους άλλους όσο και στον εαυτό μας) για το γιατί είμαστε Ορθόδοξοι και όχι Καθολικοί, Προτεστάντες, Βουδιστές, Ινδουιστές, Σίντο ή Μουσουλμάνοι, αλλά επίσης δεχόμαστε κι έναν καταιγισμό από κριτικές ενάντια στη θρησκεία. Επιπλέον, μεγαλώνουμε παιδιά τα οποία φοιτούν σε κοσμικό σχολείο και θέτουν ερωτήσεις στις οποίες θα πρέπει επίσης να δώσουμε πειστικές απαντήσεις. Η πραγματικότητα σήμερα είναι τέτοια που δεν μπορούμε να προχωρήσουμε στην πνευματική μας ζωή χωρίς να έχει προηγηθεί μια αξιόπιστη θεολογική κατανόηση. Για να το επιτύχουμε αυτό, θα πρέπει να ανακαλύψουμε εκ νέου το θεολογικό λεξιλόγιο. Το να δώσουμε όνομα σε κάποιον ή κάτι σημαίνει να αποκτήσουμε μια σχέση μαζί του. Να αποκτήσουμε μια σχέση, πρώτα πρώτα, με τους σημερινούς ανθρώπους που έχουν την ίδια πνευματική εμπειρία του ζωντανού Χριστού. Δεύτερον, να αποκτήσουμε μια σχέση με τη ζωή της Εκκλησίας, όπως την συναντούμε σήμερα. Τρίτον, να συνδεθούμε με τη ζωή της Εκκλησίας με την ευρύτερη έννοια, που θα περιλαμβάνει όλες τις προηγούμενες γενιές εκείνων που περπατούν στα βήματα του Χριστού. Ακόμα κι αν η θεωρία μας δεν είναι τέλεια, συνοψίζοντας την ατελή γνώση μας για τον Θεό, τον δεχόμαστε μέσα στη σκέψη μας, στο πλαίσιο του νου μας και μέσα στη ζωή μας, ως πρωταρχική και θεμελιώδη εμπειρία και ως βάση και πλαίσιο για όλα όσα κάνουμε στη ζωή.
Νικόλαος Ασπρούλης (Επιστημονική επιμέλεια)
Olga Sevastyanova (Επιστημονική επιμέλεια)
