Το Ελαιοχώρι, ο τόπος όπου μεγάλωσα, είναι ένα ημιορεινό «Καστριτοχώρι» της Κυνουρίας, με τα σπίτια του απλωμένα στα ανατολικά ριζοβούνια του όρους Παρθενίου. Παλιότερα το χωριό ονομαζόταν Μάσκλινα, ονομασία σλαβικής προέλευσης που σημαίνει «τόπος με ελιές».

Σε αυτόν τον σχεδόν άνυδρο τόπο, οι βιοπαλαιστές συμπατριώτες μου κατάφεραν να στήσουν τα νοικοκυριά τους, παλεύοντας με νύχια και με δόντια επί περίπου δύο αιώνες. Καθοριστικός παράγοντας για την ανάπτυξη του οικισμού υπήρξε η διέλευση του σιδηροδρομικού δικτύου μέσα από αυτόν, γεγονός που τον κατέστησε διαμετακομιστικό κέντρο ανθρώπων και εμπορευμάτων για ολόκληρη σχεδόν τη Βόρεια Κυνουρία, σε συνδυασμό με την υποτυπώδη ανάπτυξη του οδικού δικτύου στην περιοχή για πολλές δεκαετίες.

Τη δεκαετία του 1920, το χωριό βρέθηκε στο απόγειο της πληθυσμιακής του ακμής, φτάνοντας τους 1.000 κατοίκους. Έκτοτε ο πληθυσμός του συνεχώς μειώνεται και γηράσκει, ακολουθώντας τη μοίρα όλων των ορεινών οικισμών της ελληνικής υπαίθρου. Ωστόσο, οι κάτοικοί του, στο πέρασμά τους, έχουν αφήσει το αδρό αποτύπωμά τους στην κοινωνική, οικονομική και πολιτισμική εξέλιξη της ευρύτερης περιοχής μας, των γειτονικών αστικών κέντρων και της πατρίδας μας γενικότερα.