Ο Χρύσανθος (Μέντης) Μποσταντζόγλου, γνωστός περισσότερο με το ψευδώνυμο Μποστ ήταν σκιτσογράφος και γελοιογράφος, θεατρικός συγγραφέας, στιχουργός και ζωγράφος. Γεννήθηκε το 1918 στην Κωνσταντινούπολη και πέθανε το 1995.

Ας δούμε όμως τι έγραψε κάποιος γι' αυτόν...

Ότι ήταν ο Λεονάρντο Ντα Βίντσι για την εποχή του, το ίδιο απάνω κάτω είναι και ο Μένης Μποσταντζόγλου για την σημερινή εποχή. Ο πρώτος ήταν ποιητής, σχεδιαστής, αρχιτέκτων, μουσουργός και εφευρέτης. Αι διάφοροι μελέται του για τα πυροβόλα όπλα, καθώς και τα συγγράμματά του δια το «αεικίνητον» το στηριχθέν εις την αρχή της αενάου κινήσεως, είναι αρκετά δια να τον κατατάξουν, μόνο αυτά, εις την χορείαν των «μεγάλων».

Ο Μποσταντζόγλου είναι κι αυτός ποιητής, σχεδιαστής και ασφαλώς θα εγίνετο ένας πρώτης τάξεως αρχιτέκτων, εάν οι φίλοι και οι γνωστοί τού έδειχνον μεγαλύτεραν κατανόησιν. Διότι εις όσους επρότεινε να τους χτίσει το σπίτι, απέφυγον να του το αναθέσουν, ισχυριζόμενοι ότι θα το χτίσουν αργότερον. Βεβαίως τα σχέδιά του ήσαν ολίγον «επαναστατικά»,...

Είναι κάποια βιβλία, τα οποία συστήνω ανεπιφύλακτα στους φίλους μου να τα διαβάσουν. Τους λέω: «δεν γίνεται, πρέπει να το διαβάσεις ΟΠΩΣΔΗΠΟΤΕ!». Και όσοι εμπιστεύονται το γούστο μου, το κάνουν. Το συγκεκριμένο βιβλίο το ξαναέπιασα στα χέρια μου με αφορμή το νέο βιβλίο του Μαρτέν Παζ που κυκλοφόρησε στα ελληνικά («ίσως μια ιστορία αγάπης» εκδ. Πατάκης) και δεν το συστήνω σε κανέναν που δεν έχει σκοπό να αλλάξει έστω και λίγο τον τρόπο ζωής του. Όσοι θεωρούν ότι έχουν τακτοποιήσει μια χαρά τη ζωούλα τους, ότι έχουν χτίσει ή ξεκινάνε να χτίζουν την καριέρα τους, δεν έχουν κανένα μα κανένα λόγο να διαβάσουν αυτό το βιβλίο.

Ένας άνθρωπος που κάθε φορά που τρώει σκέφτεται τόσο πόσοι υποφέρουν -κυριολεκτικά ή μεταφορικά- για να τρώει αυτός, ένας άνθρωπος που κάθε φορά που πάει να αγοράσει ένα αντικείμενο σκέφτεται τις συνέπειες και τον αντίκτυπο που έχει αυτή του η κίνηση στους άλλους (κι όλα αυτά μέσα από συλλογισμούς που πραγματοποιούνται σε χρόνο dt) δεν έχει παρά να εύχεται να ήταν βλάκας: να καταναλώνει ασυστόλως, να χαίρεται με τις χαζοσειρές και τα χαζοριάλιτι και να διασκεδάζει με ευκολοχώνευτα τραγουδάκια... Γιατί τελικά η ευφυΐα μπορεί να είναι μεγάλη κατάρα... Όλα αυτά που διαβάζετε στη δική μου περιγραφή μπορεί να σας φαίνονται λίγο «δήθεν» ή κάπως επιτηδευμένα, αυτό όμως οφείλεται στο ότι εγώ δεν τα περιγράφω με την λογοτεχνική δεξιοτεχνία του Παζ....