Γεννήθηκα στο Lubeck, στις 6 Ιουνίου 1875. Είμαι ο δευτερότοκος γιος ενός εμπόρου και γερουσιαστή της Ελεύθερης Πόλης, του Γιόχαν Χάινριχ Μαν, και της γυναίκας του, Τζούλιας ντα Σίλβα Μπρανς. Αν και ο πατέρας μου ήταν εγγονός πολιτών του Lubeck, η μητέρα μου πρωτοείδε το φως της μέρας στο Ρίο ντε Τζανέιρο, ως κόρη ενός Γερμανού ιδιοκτήτη φυτειών και μιας Πορτογαλίδας - Κρεολής Βραζιλιάνας, που ήρθε στη Γερμανία όταν έγινε επτά χρονών.

Αποφασίστηκε να αναλάβω την εταιρεία σίτου του πατέρα μου η οποία γιόρτασε την εκατονταετία της όταν ήδη ήμουν αρκετά μικρός και έτσι βρέθηκα να φοιτώ στο τμήμα επιστήμης «Katharineum» του Lubeck. Απεχθάνομαι το σχολείο και μέχρι τέλους απέτυχα να ανταποκριθώ στις απαιτήσεις του, εξ αιτίας μιας έμφυτης αντίστασης σε οποιεσδήποτε εξωτερικές απαιτήσεις, την οποία έμαθα αργότερα να διαχειρίζομαι μετά από πολύ μεγάλη δυσκολία....

«Το (αρχαίο) συμπόσιο, δηλαδή ο όμιλος των συνδαιτυμόνων-συμποτών που τρώνε, πίνουν, συζητούν και διασκεδάζουν μαζί, κατά τρόπο αυστηρώς ρυθμιζόμενο από κανόνες διαιτολογικούς, θρησκευτικούς και εθιμοτυπικούς, συμβολίζει πάλι την υπέρβαση της φυσικής ανάγκης. Οι Έλληνες πλέον δεν τρώνε μόνοι τους, όπως τα ζώα και οι βάρβαροι, ούτε αποσκοπούν μόνον στον κορεσμό της πείνας. Η διατροφή εξελίσσεται σε διαδικασία εκκοινωνικεύσεως και θα νοείται, εφεξής ως επίτευγμα και επιστέγασμα πολιτισμού».

Χρίστος Ζουράρις, «Δεύτερος Δειπνοσοφιστής»

Όλοι μας γύρω από ένα τραπέζι γνωριστήκαμε, αγαπηθήκαμε, διαφωνήσαμε, τσακωθήκαμε, φιλιώσαμε πάλι, συλλογιστήκαμε, μνημονεύσαμε τους απόντες μας, φιλοσοφήσαμε ή αμπελοφιλοσοφήσαμε, δικάσαμε τους ενόχους της πολιτικής και κοινωνικής ζωής, δικαιώσαμε τους αγωνιστές και τους ήρωές μας, αρραβωνιαστήκαμε,...