Ο Ελέφαντας με τα Ξυλοπόδαρα

Cover_elephant

Στην ερώτηση «τι είναι ή μέχρι πού μπορεί να φτάσει ένα μυθιστόρημα;» η απάντηση μπορεί να είναι παρόμοια με ’κείνη που έδωσε ο αρθρογράφος για την υποκουλτούρα του Γκόθικ, ότι δηλαδή ανάλογα ποιον ρωτάς, θα βρεις ένα παραπλανητικό αριθμό αντικρουόμενων απαντήσεων. Μια απλουστευμένη προσέγγιση είναι εκείνη που διατυπώνεται στη Βικιπαίδεια, ότι πρόκειται δηλαδή για πεζογράφημα του οποίου η πλοκή είναι συνήθως υποθετική, ενώ δεν απαγορεύεται κάποια πραγματικά στοιχεία να παρεμβάλλονται. Σύμφωνα με το ίδιο προαποφασισμένο και απηρχαιωμένο κατά τη γνώμη μου πρότυπο, το μυθιστόρημα πρέπει να είναι αξιόλογου μεγέθους και “οπωσδήποτε” να μην είναι μικρότερο των πενήντα χιλιάδων λέξεων. Αν είναι μικρότερο τότε υπάγεται στην κατηγορία της νουβέλας και ακόμα μικρότερο σε εκείνη του διηγήματος. Το αυτό δε πρότυπο ορίζει και τις υποκατηγορίες, ότι το μυθιστόρημα δηλαδή μπορεί να είναι ιστορικό, θρησκευτικό ή ερωτικό, κοινωνικό ή ψυχολογικό.

Τα παραπάνω βέβαια είναι εγκυκλοπαιδικά στοιχεία κι ένας Θεός ξέρει ποιος τα ορίζει αυτά, ποιοι είναι τέλος πάντων όλοι αυτοί οι “σοφοί γέροντες” της λογοτεχνίας που βγάζουν αυτά τα θέσφατα. Για μένα είναι μια γραφή που προσαρμόζεται στις διαθέσεις μου και που τελευταία γιατί έτσι της αρέσει, τείνει να προσαρτάται ατμοσφαιρικά έστω, στο νουάρ. Προσωπικά αυτή η απάντηση μου αρκεί αλλά όσο αφορά το στυλ, προτιμώ σαφώς τις ανοιχτές φόρμες, τις μίξεις και τις μεταβολές στο πλαίσιο, στην πλοκή ή στο ύφος που αποδίδεται, θα τολμήσω δε να πω ότι λατρεύω τον τρόπο που έγραφε ο Μπαουντολίνο, που έσβηνε δηλαδή τις αρχαίες περγαμηνές που δεν του έλεγαν τίποτα, για να χαράξει από πάνω τα δικά του ορνιθοσκαλίσματα.

Γιατί για μένα, μ’ ένα μυθιστόρημα, σημασία έχει κυρίως να περνάει κάποιος καλά, δεν πάω για Πούλιτζερ (περισσότερα…)

Μοιράσου το με: buzzcullbobitdigmeforacampfreestuffdeliciousgooglefacebooktwitterdiggyahoobuzz
Διαβάστε όλο το άρθρο
Κορίτσια ιέρειες, γυναίκες δέντρα
aaa_Melisses_Ieries_coverΠοια η θέση (μοίρα) της γυναίκας στην ελληνική επαρχία τις δεκαετίες που ακολούθησαν τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο; Πόσο διαφορετική από εκείνη των δεκαετιών που θα ακολουθούσαν αλλά και όσων είχαν προηγηθεί; Στα τέλη της δεκαετίας του 70, σε μια μικρή ορεινή κωμόπολη, απομακρυσμένη και σχεδόν αποκλεισμένη από τον «πολιτισμό», τέσσερα δωδεκάχρονα κορίτσια, ─η Σταματία, η Ελευθερία, η Πανδώρα και η Ασπασία─, εξαφανίζονται μυστηριωδώς.  Τη θέση τους θα πάρουν οι μέλισσες, ενώ χρόνια μετά η δασκάλα τους Φιλομήλα θα ισχυριστεί ότι τις είδε μεταμορφωμένες σε άρκτους στον ναό της Πότνιας θεάς[1] στη Βραυρώνα. Αυτός περιληπτικά είναι ο μύθος στη πρώτη από τις δυο νουβέλες της Χαράς Νικολακοπούλου, ο οποίος και δανείζει τον τίτλο του στο βιβλίο. Μισό και πλέον αιώνα πριν, στην «Φραγκογιαννού» του Παπαδιαμάντη, η ηλικιωμένη χήρα θα σκότωνε  το  ένα μετά το άλλο τα κοριτσάκια του χωριού για να τα απαλλάξει από τα βάσανα που τα περίμεναν. Στις «Μέλισσες Ιέρειες» η Φιλομήλα[2] αντί να καταθλιβεί για την εξαφάνιση των μαθητριών της, νιώθει περηφάνια και ανάταση. Την Φραγκογιανού περιμένει ο θάνατος ως θεία δίκη, την Φιλομήλα ο εγκλεισμός σε κάποια ψυχιατρική κλινική.

(περισσότερα…)

Μοιράσου το με: buzzcullbobitdigmeforacampfreestuffdeliciousgooglefacebooktwitterdiggyahoobuzz
Διαβάστε όλο το άρθρο
Τέλος καλό, όλα καλά

b204947Πότε ένα «τέλος» θεωρείται καλό; Όταν μια επίπονη περιπέτεια δεν μας άγγιξε; Όταν φοβηθήκαμε να αντιμετωπίσουμε κατά πρόσωπο ένα πρόβλημα, μια απρόβλεπτη ή και χρόνια κατάσταση και διαλέξαμε την βολική αποστασιοποίηση για να νιώσουμε ασφαλείς; Έρχεται πραγματικά τότε το τέλος ή ο κύκλος μένει ανοιχτός και μας απασχολεί υποσυνείδητα μέχρι να βρούμε το θάρρος να τον κλείσουμε;  Ίσως η απάντηση να εντάσσεται στο πεδίο της υποκειμενικότητας. Οι ήρωες του βιβλίου μας πάντως επέλεξαν –συνειδητά ή ασυνείδητα– να μην λιποτακτήσουν. Ρίχτηκαν στην μάχη που εμφανίστηκε μπροστά τους και πάλεψαν περνώντας από διάφορα στάδια και συναισθήματα, μα καταλήγοντας με μια αίσθηση νίκης. Άλλος γιατί αντιστάθηκε στην δελεαστική ευκαιρία για εκδίκηση, άλλος γιατί εμπνεύστηκε από ένα απρόοπτο και απέκτησε ένα όραμα, κάποιοι επειδή έμαθαν τον εαυτό τους καλύτερα αντιμετωπίζοντας τον ίδιο ή και το περιβάλλον του με θάρρος.

Οι ιστορίες του βιβλίου έχουν ως πρωταγωνιστές καθημερινούς ήρωες, ανθρώπους  που δεν παραιτούνται μπροστά στις αναπάντεχες ή χρόνιες αρνητικές καταστάσεις της ζωής ούτε αφήνονται στα χέρια της τύχης, των γονέων, της κοινωνίας για την εσωτερική τους εξέλιξη. Πέφτουν σε παγίδες, περνούν από διάφορα στάδια, θυμώνουν, βιώνουν όλες τις αυξομειώσεις δύναμης ή επιπέδου διάθεσης που καθένας μπορεί να νιώσει, όμως δεν σηκώνουν τα χέρια ψηλά. (περισσότερα…)

Μοιράσου το με: buzzcullbobitdigmeforacampfreestuffdeliciousgooglefacebooktwitterdiggyahoobuzz
Διαβάστε όλο το άρθρο
Γκιακ

Ο όρος «γκιακ» έχει νομική υπόσταση και μεταξύ άλλων χρησιμοποιείται για να υποδηλώσει την «εκδίκηση του αίματος» (βεντέτα), την υποχρέωση για «εκδίκηση του αίματος», όπως επίσης και το «αίμα» ως όρο που δηλώνει τη νομική υπόσταση του ατόμου στο πλαίσιο της οικογένειας και της φατρίας. Στις κοινωνίες των αρβανίτικων κοινοτήτων της Ελλάδας, θέματα τιμής που άπτονται του γκιακ φαίνεται πως ρυθμίζονταν από κανόνες παρόμοιους με τις αντίστοιχες διατάξεις του αλβανικού Κανούν (σώμα αρχαίων νόμων και κανόνων εθιμικού δικαίου οι οποίοι διείπαν τη ζωή των αλβανικών κοινοτήτων μέχρι τα νεότερα χρόνια).

Η φετινή βραβευμένη με το βραβείο διηγήματος του περιοδικού Αναγνώστης συλλογή διηγημάτων είναι εξαιρετικά καλογραμμένη και διαφορετική. Ιστορίες στρατιωτών που πολέμησαν στο μικρασιατικό μέτωπο, επέζησαν από το σπαθί του τσέτη και πίσω στην πατρίδα τους αγωνίζονται ναξανασταθούν στα πόδια τους και να πιάσουν το νήμα από την αρχή. (περισσότερα…)

Μοιράσου το με: buzzcullbobitdigmeforacampfreestuffdeliciousgooglefacebooktwitterdiggyahoobuzz
Διαβάστε όλο το άρθρο
Ο εκατοντάχρονος που πήδηξε από το παράθυρο και εξαφανίστηκε

Είστε εκατό χρονών, έχετε ζήσει έναν ταραγμένο 20ό αιώνα, έχετε γευματίσει με τις μεγαλύτερες προσωπικότητες της Ιστορίας, έχετε βοηθήσει την πορεία των εξελίξεων εν τη αφελεία σας και τώρα θα μείνετε κλεισμένος σε ένα δωμάτιο γηροκομείου για να γιορτάσετε την ημέρα των γενεθλιών σας; Ποτέ! Έτσι ο Άλαν Κάρλσον το σκάει από το παράθυρο του δωματίου του με χρήματα στις τσέπες, παντόφλες στα πόδια και αγαπη για ελευθερία! Ε, από κει και πέρα κάθε κατεστημένο και κάθε νόρμα αφήγησης ανατρέπονται διά παντός!

Το βιβλίο είναι κατά τόπους ξεκαρδιστικό ως προς την πλοκή των γεγονότων και την εξέλιξη της ιστορίας. Χωρίς να γίνεται σουρεαλιστικό, οι χαρακτήρες που γνωρίζει ο Άλαν, η εξέλιξη της ιστορίας του, οι συνέπειες της φυγής του, οι αποφάσεις των συνοδοιποόρων του, είναι πράγματα που δε θα συμβούν ποτέ σε κανέναν και κανένας δε θα σκεφτόταν να τα καταγράψει έτσι! Σύντομα όμως χάνεται η πρωτοτυπία και η φρεσκάδα και ο αναγνώστης παρακολουθεί από περιέργεια την πορεία της ιστορίας ως το τέλος. Ειδικά από ένα σημείο και μετά που ο Άλαν έχει καταστρέψει τον μισό σχεδόν κόσμο, όπως μαθαίνουμε από τις αναμνήσεις που ξετυλίγει παράλληλα με τις περιπέτειές του στο σήμερα, λες, εντάξει, δε γίνονται ΤΟΣΕΣ συμπτώσεις μαζεμένες! (περισσότερα…)

Μοιράσου το με: buzzcullbobitdigmeforacampfreestuffdeliciousgooglefacebooktwitterdiggyahoobuzz
Διαβάστε όλο το άρθρο
Οδεβεβού

\"Έλα τώρα να πάμε μια βόλτα στο χρόνο και στον τόπο που με βασανίζει επίμονα, για να θεραπευτούμε κι εσύ κι εγώ. Εσύ από τα ερωτηματικά σου για μένα κι εγώ από εκείνα που κουβαλάω και με συντροφεύουνε βασανιστικά νύχτα μέρα. Να βγάλω από μέσα μου την ευλογημένη σκουριά που με κατατρώει νοσταλγικά τόσες δεκαετίες τώρα. Να ξεσαβουρώσω... Να μην το πούμε αυτοβιογραφία, να μην το πούμε συναξάρι, να μην το πούμε απομνημονεύματα. Είναι κουρασμένες λέξεις κι ειπωμένες από άλλους, που δεν τους μοιάζουμε, που δεν τους φτάνουμε. Από όποια μεριά κι αν μας συγκρίνεις, σου την έχει στημένη η αυτογελοιοποίηση...Θέλω να γνωριστούμε. Θέλω να γνωρίσεις τη γενιά μου. Γεωγραφία ψυχής και γεωγραφία της μικρής μας πατρίδας. Της πικρής μας πατρίδας...Πάμε λοιπόν μαζί, σύντροφε αναγνώστη, παιδί μου, συνοδοιπόρε μου, λαχίδι μου στη διαδρομή που με έταξε ο Μέγας Γεωμέτρης του σύμπαντος, άνθρωπε που με συνάντησες αλλά δε με γνώρισες...\" (σελ. 9-11).

Όταν ο Μέλιος του Λουντέμη συναντά τον Γεροστάθη του Λέοντα Μελά και κουβεντιάζουν πάνω από ένα φλυτζάνι αναμνήσεις, γλυκόπικρες και δύσκολες, ανταποδοτικές και αισιόδοξες. Ο συγγραφέας μας χαρίζει απλόχερα τη ζωή του, τις σκέψεις του, τα συναισθήματά του, με έναν τρόπο που μου θύμισε έντονα τη νοοτροπία και τις δυσκολίες των λογοτεχνικών χαρακτήρων που ανέφερα πριν. (περισσότερα…)

Μοιράσου το με: buzzcullbobitdigmeforacampfreestuffdeliciousgooglefacebooktwitterdiggyahoobuzz
Διαβάστε όλο το άρθρο
Στέφανος Ξένος: Διορατικός δαιμόνιος και… εφοπλιστής!

Εγώ, ο Ξένος

Στέφανος Ξένος: Ένας άνθρωπος μπροστά από την εποχή του. Κυρίαρχος του εμπορίου στη Μεσόγειο του 19ου αιώνα, διορατικός, δαιμόνιος και εισέτι... άγνωστος.

Υπάρχουν ορισμένοι σημαντικοί άνθρωποι των οποίων το έργο ενδέχεται, κατά τη διάρκεια της ζωής τους, να μην τύχει της ανάλογης αναγνώρισης, γεγονός που οφείλεται κυρίως στα ομολογουμένως αργά ανθρώπινα αντανακλαστικά. Επειδή όμως ουδέν κρυπτόν υπό τον ήλιον, σε αυτές τις περιπτώσεις είθισται ο χρόνος και τα γεγονότα να αναδεικνύουν το έργο, εφόσον πράγματι υπάρχει, και να το τοποθετούν εκεί που του αναλογεί.

Μια από αυτές τις παγκόσμιες προσωπικότητες -ελληνικής μάλιστα καταγωγής- αποτελεί αναμφίβολα ο συγγραφέας, εφοπλιστής, ναυπηγός, εκδότης και διπλωμάτης του προηγούμενου αιώνα, Στέφανος Ξένος. Όπως άλλωστε και ο Νόαμ Τσόμσκι υποστηρίζει: «Μεγάλος, σημαντικός, είναι ο άνθρωπος που έχει εύρος πνευματικό».

Θα μπορούσε κανείς να γράφει και να μιλάει για ώρες για την πολυσχιδή προσωπικότητα και τη μυθιστορηματική του ζωή. Ο Ξένος υπήρξε ο πρώτος έλληνας οργανωμένος εφοπλιστής ατμοκίνητων πλοίων, μα και ο συγγραφέας του πρώτου ιστορικού μυθιστορήματος στην Ελλάδα, με τον τίτλο «Η Ηρωίς της Ελληνικής Επαναστάσεως» -ολόκληρες γενεές Ελλήνων, σημειώνει ο Κωστής Παλαμάς, γαλουχήθηκαν με αυτό. Ο Ξένος επίσης εξέδωσε την πρώτη ελληνική εικονογραφημένη εφημερίδα στο Λονδίνο, τον περίφημο Βρετανικό Αστέρα, υποχρεώνοντας κατά μία έννοια το εφοπλιστικό περιοδικό Fairplay, να τον χαρακτηρίσει ως "a man of many parts".  (περισσότερα…)

Μοιράσου το με: buzzcullbobitdigmeforacampfreestuffdeliciousgooglefacebooktwitterdiggyahoobuzz
Διαβάστε όλο το άρθρο
Στην απεραντοσύνη του σύμπαντος τα «Μεθυσμένα καράβια» της Βικτωρίας Αγγελοπούλου

Η Βικτωρία Αγγελοπούλου, δέκα χρόνια μετά το «Συγγνώμη που σου είπα ψέμματα» (Λιβάνης 2003) αναζητάει πλέον την αλήθεια αρμενίζοντας με «Μεθυσμένα καράβια» (Το Δόντι, Πάτρα 2013). Και η αναζήτησή της επιχειρείται από τη συγγραφέα - μια πιανίστρια που σταθερή πυξίδα της έχει μόνο το Πνεύμα των μουσικών ταξιδιών - όχι στην ασφάλεια της στεριάς και των απατηλών φαινομένων, της βιτρίνας του πολιτισμού και της επιστήμης, αλλά στην επικινδυνότητα της ταραγμένης θάλασσας, στην απεραντοσύνη του πελάγους και στον άγνωστο «κόσμο» της άνυδρης ερήμου, όπου φυσάνε άνεμοι θεϊκοί. Ταξίδια, μακριά από τις συντεταγμένες της πραγματικότητας των αισθήσεων σε καράβια εμποτισμένα από το ιερό μέθυ της Φαντασίας. Δύσκολο να γίνεις αναγνώστης-ναύτης σε τέτοιο καράβι αλλά θα 'ρθει μια ώρα που θα πρέπει το «μεγάλο Ναι ή το μεγάλο Όχι, να πεις ...» και σαν φτάσεις στην όποια Ιθάκη σου να ξανοιχτείς πάλι στο πέλαγος.

Και βοηθάει αναμφισβήτητα σ' αυτό το ταξίδι η Β.Α. γιατί σταθμεύει στην πόλη που πρέπει «σαν έτοιμος από καιρό» νάχεις και το θάρρος κάποτε να αποχαιρετήσεις: την Αλεξάνδρεια. την Αλεξάνδρεια της Ζωής και του Σύμπαντος Κόσμου. εκεί που σμίγει ο χρόνος με τους καιρούς, η μαγεία του αγνώστου με το θαύμα της επιστήμης, οι άνεμοι της ενέργειας με τη μακαριότητα της αναμονής, οι πολιτισμοί με τον άνθρωπο. Εκεί ακριβώς η συγγραφέας ιχνηλατεί το πανάρχαιο βασανιστικό υπαρξιακό ερώτημα «ποιος στ' αλήθεια είμαι»; «Ποια είναι η ταυτότητα του προσώπου μου»; «Τι κρύβεται πίσω από την φανταχτερή απεικόνισή μου στο «Φαγιούμ»; Είναι βέβαια το ερώτημα που στη λογοτεχνία αθώα έψαχνε ο Τηλέμαχος στην Ομηρική Οδύσσεια και ανέδειξε ως συγκλονιστικά τραγικό ο Σοφοκλής στον Οιδίποδα Τύραννο. (περισσότερα…)

Μοιράσου το με: buzzcullbobitdigmeforacampfreestuffdeliciousgooglefacebooktwitterdiggyahoobuzz
Διαβάστε όλο το άρθρο
Ανατομία του νεοφιλελευθερισμού

Οικονομικές κρίσεις υπήρχαν και πριν το 2008. Δεν θέλαμε να τις ξέρουμε γιατί θεωρούσαμε ότι δεν μας αφορούσαν. Σήμερα όμως ουδείς νομιμοποιείται στην άγνοια. Έτσι, από το 2009 έως σήμερα διάβασα αρκετά για τα αίτια των δεινών μας. Όμως, τίποτε δεν ήταν τόσο εύληπτο, επεξηγηματικό και συνοπτικό όσο το βιβλίο του Θοδωρή Αθανασιάδη «Ανατομία του νεοφιλελευθερισμού».

Κατά τον συγγραφέα, τούτο το βιβλίο ξεκίνησε από ένα... καπρίτσιο. Μετά από συζητήσεις περί νεοφιλελευθερισμού και διαπιστώνοντας την «ελαφρότητα των επιχειρημάτων» των συνομιλητών του, αποφάσισε να γράψει στο ιστολόγιό του μια σειρά κειμένων που «θα απογύμνωναν τον νεοφιλελευθερισμό από τα φτιασίδια του και θα αποκάλυπταν το πραγματικό του πρόσωπο». Το οποίο δεν είναι -και δεν ήταν ποτέ- άλλο από τον παλιό, «καλό» καπιταλισμό, για τον οποίο ο νεοφιλελευθερισμός δεν είναι (κατά τον συγγραφέα) παρά το ενδιάμεσο στάδιο της φυσιολογικής του εξέλιξης από τον κεϋνσιανισμό στον ιμπεριαλισμό.

Διακρίνω όμως και έναν ακόμη, υπόρρητο, σκοπό. Κατά τον Μαρξ, αυτό που έχει σημασία  δεν είναι τόσο το να περιγράψουμε τον κόσμο όσο το να τον αλλάξουμε. Για να αλλάξουμε όμως κάτι σε κάτι άλλο, πρέπει να γνωρίζουμε επακριβώς τη φύση αυτού που επιθυμούμε να αλλάξουμε. Διαφορετικά, το μόνο που καταφέρνουμε είναι να μένουμε αταβιστικά ικανοποιημένοι αν απλώς «εκτονωθούμε» (όπως έγινε με τους «αγανακτισμένους της πλατείας») ή να μας ικανοποιήσει ακόμα και  μια ελάχιστη μεταβολή επί τα βελτίω, όπως αυταπατώμεθα, της προτέρας μας κατάστασης, όπως στην περίπτωση του «καπιταλισμού με ανθρώπινο πρόσωπο», του κεϋνσιανισμού κλπ. Στις περιπτώσεις αυτές, το μόνο που αποκομίζουμε τελικά είναι η παράταση των δεσμών μας, ενώ ο καπιταλισμός παίρνει την απαραίτητη ανάσα για να επιτεθεί και πάλι, με άλλες μεθόδους αλλά το ίδιο δριμύς. (περισσότερα…)

Μοιράσου το με: buzzcullbobitdigmeforacampfreestuffdeliciousgooglefacebooktwitterdiggyahoobuzz
Διαβάστε όλο το άρθρο
Αστικό ορατόριο

Στο μικρό αυτό βιβλίο με σύντομες, αλλά καίριες - ως προς το μήνυμα που θέλουν να μεταδώσουν - προτάσεις, η συγγραφέας αφηγείται την ιστορία μιας αστικής οικογένειας που εγκαταλείπει την Κωνσταντινούπολη για να ξεκινήσει τη ζωή της απ' την αρχή στην Ελλάδα, στις αρχές του 19ου αιώνα. Οι ήρωες κινούνται σε τρεις περιόδους της ελληνικής Ιστορίας:  Ο Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος  βρίσκει τον γενάρχη -καπετάνιο και ιδιοκτήτη ενός στόλου ρυμουλκών -  στην Κωνσταντινούπολη, κι αργότερα, τη φρικτή χρονιά της Μικρασιατικής Καταστροφής, όλη την οικογένεια στην Ελλάδα. Στη συνέχεια, ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος και ο Εμφύλιος, που ακολούθησε αμέσως μετά, βρίσκει την κόρη του και μητέρα της αφηγήτριας να αντιμετωπίζει την Κατοχή με μια σπάνια γενναιότητα. Η Χούντα, η προδοσία και καταστροφή της Κύπρου και η περίοδος της μεταπολίτευσης, που τελειώνει με τη μεγάλη οικονομική κρίση που βιώνουμε σήμερα, είναι η εποχή που βιώνει άμεσα η αφηγήτρια.

Η φωνή σόλο που υψώνεται μέσα από το σύντομο αυτό ορατόριο είναι εκείνη της μητέρας. Είναι εκεί. Υπάρχει ως ένα αρχέτυπο γυναίκας που αντιστέκεται και προσφέρει. Προσφέρει την αμέριστη βοήθειά της, κατά τη διάρκεια της Κατοχής, στους αντάρτες και στους Εβραίους που κρύβει στο σπίτι της και που στη συνέχεια στέλνει  να πολεμήσουν στη Μέση Ανατολή. Αργότερα, όταν ο πόλεμος τελειώνει, συνεχίζει το έργο της ράβοντας εκατοντάδες ρούχα για τα ξεκληρισμένα χωριά της μετεμφυλιακής Ελλάδας. Παρασημοφορημένη από το κράτος του Ισραήλ για τη βοήθεια που πρόσφερε και τη δράση της στην Κατοχή, προσπαθεί με το παράδειγμά της να οριοθετήσει την πραγματικότητα και να βοηθήσει με κάθε τρόπο τη ζωή των παιδιών της. Η φωνή της ακούγεται συνεχώς μέσα ακόμα και από το ρετσιτατίβο της εισαγωγής και τις τρομπέτες και τα τύμπανα που υπόκωφα ηχούν, όταν με συντομία περιγράφονται οι φυσιογνωμίες του καπετάνιου παππού και των βουτηχτάδων του  θείου Σάλβο. Ακόμα και η ερωτική περιπέτειά της, στη διάρκεια της κατοχής, μοιάζει σαν μια φυσιολογική συνέπεια της προσωπικότητάς της. (περισσότερα…)

Μοιράσου το με: buzzcullbobitdigmeforacampfreestuffdeliciousgooglefacebooktwitterdiggyahoobuzz
Διαβάστε όλο το άρθρο