0 Shopping Cart 0.00€
0 προϊόντα - 0.00€ Shopping Cart

Στου πουθενά τη μέθη

του Δημήτρη Νανούρη

Το Σάββατο 13 Απριλίου, το βράδυ βρεθήκαμε στο Αφανείς στην παρουσίαση του βιβλίου «Στου πουθενά τη μέθη», του Δημήτρη Νανούρη. Σε μία παρουσίαση, έτσι όπως πρέπει να είναι όλες οι παρουσιάσεις βιβλίων: με φίλους, μουσική, ποτό και ποίηση.

Δεν θα επιχειρήσω να αναλύσω την ποίηση του Νανούρη. Δεν είμαι άλλωστε και η αρμόδια. Θα επιχειρήσω μόνο να σας εξηγήσω γιατί αγάπησα αυτή την ποιητική συλλογή και ελπίζω να τα καταφέρω.

Την αγάπησα, λοιπόν:

Γιατί από την αρχή ο ποιητής δηλώνει τις προθέσεις του: Σας παραδίδω λοιπόν ρομφαίες/μαχαιριές πισώπλατες/που διχοτομούν τα χτυποκάρδια/που αποκεφαλίζουν τις επιστροφές/που θρυμματίζουν τα σκιρτήματα/και που ματώνουν τις σιωπές/τις τόσο οξυδερκείς και κραυγαλέες/ Χαλάλι σας.

Για τον πρόλογο του Δημήτρη Κώστου, που δεν είναι ένας στείρος, φιλολογικός πρόλογος αλλά εκπνέει συναίσθημα και μπορεί να σταθεί από μόνος τους ως αυτόνομο λογοτεχνικό κείμενο, αποδεικνύοντας ότι μόνο πραγματικοί φίλοι πρέπει να προλογίζουν τα κείμενά μας.

Γιατί ο εκδότης του βιβλίου είναι ο Μιχάλης Πρωτοψάλτης, ένας άνθρωπος για τον οποίο μπορώ να πω πολλά αλλά, δημοσίως, θα πω μόνο ότι μια μέρα που τον έπαιρνα 200 τηλέφωνα απανωτά, κάποια στιγμή το σήκωσε και στην έξαλλη φωνή μου απάντησε με την γαλήνια δική του ότι βρίσκεται σε μια βάρκα στ' ανοιχτά και ψαρεύει στο Κουφονήσι...

Γιατί μιλάει για πράγματα που αγάπησα χωρίς να προλάβω να «γνωρίσω», τουλάχιστον, όχι έτσι όπως τα «γνώρισε» αυτός:  την Διδότου, την Καλλιδρόμίου, την Κρεμμυδαρού, το Au revoir (;), τον Μπουεναβεντούρα Ντουρούτι.

Γιατί μιλάει το «Ταξίδι» και την ποίηση και το αλκοόλ που κρύβει αυτή η λέξη: «η νύχτα λικνίζεται, η σελήνη ρεμβάζει/ο αιθέρας κεντά εικόνες και ήχους/σφυρίζει ο άνεμος, το κύμα παφλάζει/ τ' αστέρια όπως πέφτουν σκορπίζουν στίχους.

Γιατί μιλάει για τόπους που αγάπησα και πρόλαβα να γνωρίσω: το Γούλια, τη Μουτσούνα, το Βώλακα, το Κουφονήσι, την Αμοργό, την Κρήτη. Και ξεχωριστά για τον κάθε τόπο:

Για τις Μικρές Κυκλάδες, που στην ψυχή μου κατέχουν ξεχωριστή θέση. Όχι μόνο η Αμοργός, η Δονούσα και το Κουφονήσι αλλά και οι Μάκαρες , η Κέρος, το Γλαρονήσι. Είναι για μένα τόποι-σύμβολα και χαίρομαι όταν συνειδητοποιώ ότι και άλλοι τα αντιλαμβάνονται ως τέτοια.

Για τη Γαύδο, την Γάυδο που πρόλαβα να την γνωρίσω πριν γίνει εμπορικό κέντρο και τουριστικό θέρετρο. Τότε που πατώντας το πόδι σου πάνω στο νησί έχανες την αίσθηση του χρόνου και ζούσες «τη μέθη της στιγμής».

Γιατί μιλάει για το αλκοόλ που κυριεύει τη ζωή μας και που κι εγώ του έχω αδυναμία (τη μοναδική αδυναμία που η φίλη μου, η Μαρία μου επιτρέπει να έχω). Το αλκοόλ που το βρίσκεις άμεσα ή έμμεσα σχεδόν σε κάθε ποίημα. Πανταχού παρόν, όπως του πρέπει. Και σα να μη φτάνει αυτό μας κερνάει και 5 σφηνάκια. 5 σφηνάκια που εμένα μου θυμίζουν το OULIPO, που τόσο μα τόσο αγαπώ, αλλά δεν έχω ιδέα αν το συναντώ τυχαία ή όχι στην ποίηση του Δημήτρη Νανούρη.

Γιατί στα ποιήματά του θα βρεις την απεραθίτικη διάλεκτο, που εμένα προσωπικά με συνεπαίρνει αφού όταν ακούς τους ντόπιους να μιλάνε είναι σα να τραγουδάνε. Σε αυτά τα ποιήματα είναι σαν να ακούω τον Νανούρη να τα απαγγέλει και ας μη συναντώ πουθενά τη λέξη «ασφα(ρ)ως». =)

Θα κλείσω με το μοναδικό «πρέπει» που βρήκα στα ποιήματα του και θα σας ευχηθώ Καλή Ανάγνωση: «Πρέπει στους αστραγάλους μας/να βγάλουμε φτερά [...] ή έστω μονοσάνδαλοι να αιωρούμαστε/σαν ερωδιοί, σαν πελεκάνοι, σαν γλάροι/ενστικτώδη πετάγματα που διαγράφουν/ανυποχώρητα αβέβαιες πορείες στον άνεμο.

Λένα Βλασταρά