Ο γιος της βροχής

της Χρύσας Δημουλίδου

Προσοχή, μπορεί να περιέχει SPOILERS

Αντώνης Κόκκινος. Το παιδί του λαού! Από φτωχή αγροτική οικογένεια. Στη γέννα του πέθανε η μάνα του κι ο πατέρας του δεν ήθελε να τον ξαναδεί, θεωρώντας τον υπεύθυνο. Τον μεγάλωσε η αδερφή του πατέρα του. Στα 15 του του ανοίγει η πόρτα για την Αμερική. Με τα πολλά καταφέρνει να γίνει μπάρμαν στο περιβόητο Στούντιο 54 της Νέας Υόρκης! Κι από κει ζιγκολό σε ώριμες κυρίες. Ώσπου μπλέκει με μάνα και κόρη, αφήνοντας την κόρη έγκυο. Εξαφανίζεται και αρχίζει νέα ζωή στο Μαϊάμι. Η θεία του που τον μεγάλωσε παλεύει με τον καρκίνο κι αναγκάζεται να έρθει στην Ελλάδα. Η Τασούλα γλυτώνει κι ο Αντώνης αρχίζει να γνωρίζει και την Ελλάδα. Δυστυχώς γνωρίζει τον τζόγο κι αλλάζζει ριζικά. Η περιουσία του εξανεμίζεται. Κι όταν του προτείνουν ληστεία δέχεται αλλά τα πράγματα πάνε στραβά και φυλακίζεται. Μόνη ελπίδα και σωτηρία η κόρη του από τη Νέα Υόρκη που τον αναζητά απελπσιμένα, τον συγχωρεί που παράτησε μάνα και κόρη (και γιαγιά) και τον καλωσορίζει στη ζωή της.

Από τη μια σαν στόρι και πλοκή απλό, χωρίς ιδιαίτερες αξιώσεις. Όμως οι διάλογοι είναι πιο καλοδουλεμένοι και η πλοκή πιο περιποιημένη κι έτσι αποφεύγεται να χαρακτηριστεί ελαφρά λογοτεχνία ή ροζ. Όπως ξεδιπλώνεται η ιστορία δεν είναι χαζή ή ανούσια, σε κερδίζει. Και υπάρχουν και αυθεντικά συγκινητικές στιγμές, ιδιαίτερα όταν πέφτει βροχή κι ο Αντώνης βγαίνει έξω να γίνει μούσκεμα για να νιώσει έτσι το χάδι της μάνας του που δεν γνώρισε ποτέ ή τις στιγμές στα όνειρα του Αντώνη που έρχεται η μάνα του και του λέει όποτε βρέχει θα είμαι εγώ εκεί για να πέφτω πάνω σου και να σε αγκαλιάζω. Κατά τα άλλα το σχεδόν εκβιασμένο χάπι εντ το αδικεί λίγο. Ψιλοκαλό βιβλιαράκι (από τα ελάχιστα καλά που έχει βγάλει ο Λιβάνης).

Πάνος Τουρλής