
Αγαπημένη μου ιστορία τα «Κόκκινα και μηταειδάτα», όπου ένα κορίτσι ονειρεύεται ένα ζευγάρι γοβάκια καινούργια και κόκκινα. Τα ζητάει από τον πατέρα της και εκείνος της τα υπόσχεται ως «μηταειδάτα», δηλαδή «δε θα τα δει ποτέ». Το κορίτσι φυσικά δεν καταλάβαινε το λογοπαίγνιο, εμένα μου έκανε εντύπωση όμως η πρόταση και την ενέταξα στο λεξιλόγιό μου! Και δε θα ξεχάσω τη συγκλονιστική ιστορία «Για το κουλούρι των παιδιών», την οποία αδυνατώ να περιγράψω, αντιθέτως συνιστώ θερμά να διαβαστεί από τις πρώτες ιστορίες της συλλογής!
Υπέροχες λέξεις, ωραία νοήματα, καταπληκτικό λεξιλόγιο, οι «Νυχτερινές κουβέντες» «θα φωτίσουν το σκοτάδι σας με λέξεις».
Χαρακτηριστικά αποσπάσματα:
«...και να θυμάσαι, τα όνειρα μπορούμε να τα κάνουμε πρέπει, τα πρέπει, όμως, δεν γίνονται όνειρα» (σελ. 45).
«Θυμάσαι που παιδιά παίζαμε κουτσό; Μας εκπαίδευε η ζωή, εν αγνοία μας, να περπατάμε και να ισορροπούμε ακόμα και ακρωτηριασμένοι» (σελ. 61).
Πάνος Τουρλής