Πυθαγόρου βίος
zoom in

Ο «Πυθαγόρου βίος» του νεοπλατωνικού φιλοσόφου του 3ου μ.Χ. αιώνα Πορφύριου αντιστοιχεί στο μόνο σωζόμενο κεφάλαιο από μια Ιστορία της φιλοσοφίας που εκτεινόταν από τα Τρωικά ώς τον Πλάτωνα. Αυτό δεν είναι τυχαίο. Η μορφή του Πυθαγόρα δεν έπαψε ποτέ να ασκεί ξεχωριστή έλξη. Στο γοητευτικό παιχνίδι της αναζήτησης των απαρχών, οι αρχαίοι είχαν πιστώσει τον προσωκρατικό του 6ου αιώνα π.Χ. με εντυπωσιακές «πρωτιές»: το πυθαγόρειο θεώρημα, τις θεωρίες για την αρμονία των σφαιρών του σύμπαντος και για τη μετεμψύχωση, την πρακτική της μουσικοθεραπείας, ακόμη και το ίδιο το όνομα και την έννοια της φιλοσοφίας. Από την άλλη πλευρά, το μυστήριο που τον περιέβαλε ήταν τέτοιο που ακόμα και ο ορθολογιστής Αριστοτέλης είχε καταγράψει τα θρυλούμενα θαύματα του σοφού, και ο θρύλος διατηρήθηκε ζωντανός μέχρι την Αναγέννηση. Με την ακρίβεια και την ευσυνειδησία τού ιστορικού, ο Πορφύριος καταγράφει στον «Πυθαγόρου βίο» τις σχετικές παραδόσεις, προσφέροντας μια βασική πηγή για τη μελέτη του αρχαίου πυθαγορισμού. Συγχρόνως όμως το έργο είναι μια νεοπλατωνική βιογραφία -μια έμμεση μαρτυρία για την εποχή του Πορφύριου και για το πυθαγορίζον ρεύμα που διατρέχει την ύστερη αρχαιότητα. Και ο Πυθαγόρας, ως η αρχετυπική ενσάρκωση του «θείου ανδρός», γίνεται το ζωντανό πρότυπο ενός φιλοσοφικού και ασκητικού μαζί τρόπου ζωής που οδηγεί στη θέωση.


[Απόσπασμα από το κείμενο στο οπισθόφυλλο της έκδοσης]

Πορφύριος ο Τύριος (Συγγραφέας)

Ονομάστηκε έτσι (το αρχικό του όνομα ήταν Μάλχος) ίσως επειδή η γενέθλια πόλη του ήταν κέντρο παραγωγής του χρώματος βαφής της βασιλικής πορφύρας. Γεννημένος το 232, ο Πορφύριος ήταν δεκαοχτώ χρονών όταν ξέσπασε ο διωγμός επί αυτοκράτορα Δέκιου. Δώδεκα χρόνια αργότερα, η αντιπάθειά του προς το χριστιανισμό είχε πλέον εδραιωθεί. Ο Πορφύριος είχε ακούσει τον Ωριγένη να διδάσκει, είχε μελετήσει τις εβραϊκές γραφές, ιδιαίτερα τους προφήτες και τα χριστιανικά ευαγγέλια, και θεωρούσε πως τους έλειπε η φιλολογική ποιότητα και η φιλοσοφική εμβρίθεια. Γύρω στο 262, εντάχθηκε σε μια σχολή της Ρώμης την οποία διηύθυνε ο διάσημος νεοπλατωνικός δάσκαλος Πλωτίνος. Παρέμεινε εκεί μέχρι το 270 περίπου. Και στη Σικελία, όπου βρέθηκε μετά το θάνατο του Πλωτίνου, και στη Ρώμη όπου αργότερα επέστρεψε, ο Πορφύριος εκδήλωνε μια έντονη αντιπάθεια για τη λαϊκή θρησκεία και θεωρούσε το χριστιανισμό ως την πλέον ολέθρια μορφή της νόσου που είχε προσβάλει την αυτοκρατορία. Σε μια επιστολή του (Πορφυρίου προς Ανέβω επιστολή), υπογράμμιζε τα μειονεκτήματα των θρησκειών. Στη συνέχεια επιτέθηκε στη χριστιανική διδασκαλία γράφοντας ένα δεκαπεντάτομο έργο, που αργότερα έγινε γνωστό ως το Κατά Χριστιανών. Μέχρι την εποχή του διαγγέλματος του Γαλέριου (311), το έργο ήταν πολύ δημοφιλές· και από την πρώτη στιγμή μπήκε στο στόχαστρο της αυτοκρατορικής πλέον εκκλησίας, η οποία το 448 καταδίκασε στην πυρά όλα τα υπάρχοντα αντίγραφα.
Δείτε όλα τα βιβλία του συγγραφέα

Κωνσταντίνος Μακρής (Μεταφραστής)


Πολύμνια Αθανασιάδη

Πολύμνια Αθανασιάδη (Υπεύθυνος Σειράς)

Η Πολύμνια Αθανασιάδη έχει σπουδάσει στα Πανεπιστήμια Αθηνών, Σορβόννης και Οξφόρδης, και διατελέσει fellow του Κέντρου Ελληνικών Σπουδών του Πανεπιστημίου του Harvard (1979-80), Woolley Travelling Fellow για τη Μέση Ανατολή (1990-91), και επισκέπτρια καθηγήτρια στο Princeton, Οξφόρδη, Μόσχα και Παρίσι. Η έρευνά της εστιάζει στην πνευματική ιστορία της Ύστερης Αρχαιότητας και στη μετάβαση από τον νεοπλατωνικό στον ισλαμικό μυστικισμό. Η οικειότητά της με την τοπογραφία, την ιστορία και γενικότερα τον πολιτισμό της Μέσης Ανατολής έχει αποδώσει, εκτός από άρθρα και μελέτες σε διεθνή περιοδικά και συλλογικούς τόμους, ένα οδοιπορικό ("Στο σύνορο του Ευφράτη", 1993), μια επιλογή ποιημάτων του Τούρκου προφορικού ποιητή Ισμαήλ Εμρέ ("Πνοές", 1991) και μια δίγλωσση σχολιασμένη έκδοση του μεσαιωνικού μυστικού Γιουνούς Εμρέ (1996· βραβείο Ipekci 1997). Κυριότερες μονογραφίες: "Ιουλιανός: μια βιογραφία (2005), "Damascius: The Philosophical History" (1999), "La lutte pour l΄orthodoxie dans le platonisme tardif: de Numenius a Damascius" (2006), "Mutations of Hellenism in Late Antiquity" (2015) και (σε συνεργασία με τον M. Frede) "Pagan monotheism in late antiquity" (1999).

Εκδότης:
Τόπος Έκδοσης:
Αθήνα
Τόμος:
1
Δέσιμο:
Χαρτόδετο
Σελίδες:
384
Διαστάσεις:
21x13
Βάρος:
0.538 κιλά

Αξιολογήσεις

Γράψε μια αξιολόγηση