Μοναστήρια νήσου Ιωαννίνων
zoom in
Προσθήκη στα αγαπημένα

Μοναστήρια νήσου Ιωαννίνων

Πρακτικά συμποσίου: 700 χρόνια 1292-1992: 29-31 Μαΐου 1992

Το σωτήριο έτος 1992 συμπληρώθηκαν επτακόσια χρονιά από την Ίδρυση της περιπύστου Ιεράς Μονής του Αγίου Νικολάου των Φιλανθρωπηνών στο Νησί της Παμβώτιδας λίμνης των Ιωαννίνων. Στον ίδιο χώρο, στο Νησί, αναπτύχθηκε από τον 13ο αιώνα η μοναστική πολιτεία, η οποία διαφέρει από αυτές του Αγίου Όρους και των Μετεώρων, τόσο ως προς τους λόγους ίδρυσης, όσο και ως προς την έκφραση και βίωση του μοναχικού ιδεώδους. Τα Μοναστήρια της Νήσου συνυφάνθηκαν με την παιδεία και απετέλεσαν σημαντικό κέντρο της όλης πνευματικής ζωής στον χώρο της Βορειοδυτικής Ελλάδος. Η σχολή των Θηβών, με το ομώνυμο καλλιτεχνικό εργαστήρι της μεταβυζαντινής τέχνης, ξεκινά ουσιαστικά από την Ιερά Μονή του αγίου Νικολάου, την επονομαζόμενη των Φιλανθρωπηνών. Η περίπλασις της ιστορίας και η ανάδειξις της πνευματικότητος των Μονών ήτο η διήκουσα φιλοσοφία του Διεθνούς Επιστημονικού Συμποσίου για τις Ιερές Μονές της Νήσου των Ιωαννίνων στο χρονικό διάστημα από 27 έως και 29 Μαΐου 1992, το οποίο διοργάνωσε η Ιερά, Μητρόπολίς μας με την πολύτιμη συνεργασία του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων, της Εταιρείας Ηπειρωτικών Μελετών, του Δήμου Ιωαννιτών, της Κοινότητος Νήσου και φυσικά του Υπουργείου Πολιτισμού. Όλους αυτούς ευχαριστώ και από την θέση αυτή. Αισθάνομαι όμως επιτακτική την ανάγκη να ευχαριστήσω όλως ιδιαιτέρως τους εκλεκτούς συνέδρους, ιδίως δε εκείνους οι οποίοι προέβησαν σε επιστημονικές ανακοινώσεις. Θεωρώ, τέλος, υποχρέωσή μου να ζητήσω την κατανόηση των συνέδρων για την καθυστέρηση της εκδόσεως του παρόντος τόμου. Οι δύο καθηγητές του Πανεπιστημίου μας και υπεύθυνοι για την έκδοση, εμόχθησαν πολύ για την ολοκλήρωση του τόμου των Πρακτικών, ενώ πριν το τέλος έφυγε από κοντά μας ο αγαπητός φίλος και σπουδαίος πανεπιστημιακός δάσκαλος, ερευνητής και άνθρωπος Μίλτος Γαρίδης. Σ` αυτόν και στον επιφανή Ιωαννίτη επιστήμονα -ερευνητή, μακαριστόν και αυτόν, Λέανδρο Βρανούση, αφιερώνεται τιμητικά, είμαι βέβαιος και εκ μέρους όλων των συνέδρων, ο Τόμος αυτός. Η παρούσα έκδοσις των Πρακτικών του Διεθνούς Συμποσίου με θέμα τα Μοναστήρια της Νήσου των Ιωαννίνων προστίθεται ως αξιολογώτατη μαρτυρία της επιστημονικής έρευνας και κατατίθεται ως σπουδαίο εργαλείο γνώσης στους επιγενόμενους `φοιτητές` του ιστορικού παρελθόντος, του πλούτου της θεολογίας και του αγιογραφικού κάλλους των Μονών της Νήσου μας.


[Απόσπασμα από το κείμενο του προλόγου]

Παλιούρας, Αθανάσιος Δ. (Επιμέλεια)


Γαρίδης, Μίλτος (Επιμέλεια)

Ο Μίλτος Γαρίδης, γιος του δικηγόρου Κωνσταντίνου Γαρίδη, γεννήθηκε στην Αθήνα το 1926. Μετά την αποφοίτησή του από το Πειραματικό Σχολείο Αθηνών, ασχολήθηκε με τη γλυπτική στο εργαστήρι του γλύπτη Απάρτη, του οποίου υπήρξε μαθητής. Το 1948, επί εμφυλίου πολέμου, συνελήφθη και έμεινε εξόριστος και φυλακισμένος οκτώ χρόνια σε διάφορους τόπους εξορίας και φυλακές (Μακρόνησος, Γιούρα, Καμμένα Βούρλα, Κέρκυρα, Κεφαλλονιά, Κρήτη, Αίγινα κ.α.). Οι κακουχίες και τα δεινά της φυλακής δεν τον πτόησαν και συνέχισε όσο του επέτρεπαν οι συνθήκες, να ασκεί την τέχνη του -κυρίως να δημιουργεί προτομές των συγκρατουμένων του. Συγχρόνως, μελετούσε ξένες γλώσσες. Εκτός από τα γαλλικά και τα αγγλικά που κατείχε, έμαθε ρώσικα, ιταλικά, ισπανικά και λίγα κινέζικα. Έτσι, είχε αργότερα τη δυνατότητα να κάνει μεταφράσεις στην ελληνική γλώσσα από τα γαλλικά, τα αγγλικά και τα ρώσικα. Επιπλέον, μεταξύ του 1957 και του 1962 έγραψε περίπου 180 άρθρα ως κριτικός τέχνης στην εφημερίδα "Αυγή". Το 1958 έφυγε για το Παρίσι, όπου αργότερα παντρεύτηκε και απέκτησε μια κόρη. Στο Παρίσι εγγράφηκε στη Σχολή Καλών Τεχνών και συνέχισε να ασχολείται με τη γλυπτική ως μαθητής του Georges Saupique και του Rene Collamarini. Επίσης, σπούδασε αρχαιολογία και ιστορία της τέχνης στη Σορβόννη όπου, μεταξύ άλλων, είχε καθηγητή τον Andre Grabar. Το 1966 έγινε κάτοχος του Doctorat de 3e Cycle με τη διατριβή του, "Η δευτέρα παρουσία ή η μέλλουσα κρίση στη μεταβυζαντινή τέχνη". Σε αυτό το διάστημα έγινε μέλος του Εθνικού Κέντρου Επιστημονικών Ερευνών Γαλλίας (CNRS), όπου εργάστηκε ως ερευνητής μέχρι το 1979. Τα χρόνια εκείνα ταξίδεψε πολλές φορές στα Βαλκάνια, στην Πολωνία και στη Ρωσία, για να εξετάσει επί τόπου τα βυζαντινά και μεταβυζαντινά μνημεία που τον ενδιέφεραν, ενώ ταυτόχρονα μελέτησε κι άλλες ξένες γλώσσες, απαραίτητες για την έρευνά του (τουρκικά, βουλγάρικα, ρουμάνικα και λίγα σερβοκροατικά). Το 1981 με το βιβλίο του, "La peinture murale dans le monde orthodoxe apres la chute de Byzance (1450-1600) et dans les pays sous domination etrangere" έγινε κάτοχος του Doctorat d΄Etat. Από το 1979 μέχρι το 1994 (έτος της συνταξιοδότησής του) διετέλεσε καθηγητής Βυζαντινής Αρχαιολογίας στο Πανεπιστήμιo των Ιωαννίνων και από το 1981 ανέλαβε την εποπτεία διδακτορικών διατριβών στα Πανεπιστήμια της Σορβόννης και των Ιωαννίνων. Έγραψε πολλά άρθρα και μονογραφίες και έλαβε μέρος σε διεθνή συνέδρια και συμπόσια στην Ήπειρο. Πέθανε τον Απρίλιο του 1996 στο Παρίσι, μετά από εγχείρηση ανοικτής καρδιάς.

Τόπος Έκδοσης:
Ιωάννινα
Τόμος:
1
Δέσιμο:
Δερματόδετο
Σελίδες:
630
Διαστάσεις:
29x22
Βάρος:
2.082 κιλά

Αξιολογήσεις

Γράψε μια αξιολόγηση