Διαγωνισμοί Print on demand Bookstore Κριτικές και Παρουσιάσεις Συγγραφείς Νέα και Εκδηλώσεις Αφιερώματα και άλλα Advanced Search
Η ορατή (οριακή) υπέρβαση
Συγγραφέας:   Ιάσων Δεπούντης


Η ορατή (οριακή) υπέρβαση
"Μία σταγόνα βροχής για τη μέλισσα, είναι καταιγίδα"
΄Οπως λες ΣΗΜΕΡΑ: Οι λέξεις μέσα στον computer είναι
αριθμοί" και αυτοί (0 αιώνιος κλώνος Αδάμ και Εύα) τις
παράγουν στην οθόνη σου (η άλλη αίσθηση" χαοτική και
φράκταλ εικόνα), ώσπου να γίνει τι;"" Ι
Ian de Meers

Μία από τις σκέψεις μου, με το τελείωμα των κειμένων "Η οριακή (ορατή) υπέρβαση", ήταν μήπως έτσι με (ψηφιακές) λέξεις και (υπερβατικούς) αριθμούς αντιγράφοντας θα προξενούσα ενδιαφέρον στον αναγνώστη επιστήμονα για την ποίηση και στον ποιητή για την επιστήμη ΣΗΜΕΡΑ. Δεν είμαι οπαδός του αυθόρμητου. Δεν έγραψα ποτέ πως η εξέλιξη είναι πρόοδος. Ο πολιτισμός επίτευγμα, πάντα. Ασχολία μου η γραφή που σχέση έχει με πρωταρχικές σημασίες, όπως "τι από την ποίηση της διαχρονίας, τι από την επιστήμη συγγενεύει με εμένα, τι από τη γνωριμία τους με εσένα, βέβαια " και συνέχεια: Θα μπορούσε μέσα στον στίχο και στην ποίηση να δοθεί ολόκληρο το διάγραμμα του υλικού σύμπαντος και ενδεχόμενα η ίδια η δομή της ζωής του ανθρώπου; Δεν κατάλαβα πως με τη χαοτική και την πολυπλοκότητα ζω σε κάποια μετάβαση, σε μεταβατικές εποχές και οριακούς χρόνους, καθόλου. Υπάρχω εδώ στα γνώριμά μου από το 1975 φράκταλ-τμήματα μιας σκέψης, ενός στοχασμού, μιας ιστορίας" μιας ζωής. Με του μυαλού το μάτι, τα φράκταλ είναι ένας τρόπος να βλέπουμε το άπειρο. Θέλω να γίνει χώρος μου, με κάποιες εκδοχές του "ψηφιακού μοντέλου", τι λοιπόν για την ποίηση; Ότι καθώς επισκοπεί, εμπλέκεται στις γρήγορες φυσικές αλλαγές " και πως η αλλαγή, αυτή κυρίως είναι" πώς να τη χειριστείς; Πώς ο πρόλογος τούτος να βρει συνέχεια, ποια η δυνατότητα για υπέρβαση; Όλα σε κίνδυνο από τον ίδιο εμένα, πολλαπλές οι αντιστάσεις. Λ.χ. Αν είναι μεταλλαγή της μαθηματικής αίσθησης σε ποίηση , της ποίησης σε μαθηματικά. Αν διαπερνάει λέξη και αριθμό ο χρόνος. Αν έχουν τον κώδικά τους αναζήτησης.
"Κάτω από τις δίπλες του χιονιού
Ψιλόκαιγε, αχνογάλαζη, μικρή φωτιά από παγοκρύσταλλα""
Galway Kinnell

Αν θέλεις ν΄ αποδείξεις τη σοβαρότητά σου, βάλε δύσκολους στόχους. ΄Ενας: Υπάρχει πράγματι ΣΗΜΕΡΑ σχέση επιστήμης και ποίησης; Ποια τα όριά τους; Ότι πρόκειται για ένα "διατεταγμένο" ζεύγος, δίπολο, μιας σχέσης που ήθελα να εκφραστεί στα κείμενά μου, αυτό με γοητεύει" και το επιχειρώ χρόνια τώρα, ενώ το ξέρω, συζητήσιμο. Όταν το 1924 στο Παρίσι ο Andre Breton εκτοξεύει σύννεφο ένα ακόμα μανιφέστο για τον υπερρεαλισμό, τον ίδιο χρόνο, και ακριβώς στις 22 Μαρτίου 1924 στις Βρυξέλλες, ο Hostelet, φυσικός και κοινωνιολόγος, επαναφέρει για διάλογο, με τον Paul Valery, στο σπίτι του Deswayte, τη συζήτηση του 1911 , για τα κβάντα και το μέλλον της έρευνας, μεταξύ των Solvay, Poincare, Planck, Einstein, Langevin και Lorentz (των ηλεκτρονίων). Κάποιος από αυτούς τους διανοητές επιστήμονες θυμίζει τον Chr. Marlowe (1564-1593): "Η επανάληψη αυτών των στίχων φέρνει χρυσάφι" / Το χάραγμα αυτού του κύκλου στο χώμα / Φέρνει ανεμοστρόβιλους, θύελλες, βροντές και αστραπές".
Δεπούντης Ιάσων


Σημείωση: Εξώφυλλο: Νέλλη Γαβρόγλου

24χ15 εκ., 61 σελίδες
Δέσιμο: Μαλακό εξώφυλλο
Ονομασία σειράς: Σύγχρονη Ελληνική Ποίηση
Τόπος έκδοσης: Αθήνα
Ταξινόμιση DDC: 889.1 (Νεοελληνική ποίηση)
ISBN: 978-960-7528-11-7
ISBN (10ψήφιο): 960-7528-11-5
Βάρος: 0.201 κιλά
Εκδότης: Μανδραγόρας
Έτος Κυκλοφορίας: 1997
Γράψε τη δική σου κριτική
8.52
  • Twitter
  • Delicious
  • Designfloat
  • Digg
  • StumbleUpon

7.58
Προσθήκη στη Wishlist Share it


Πληροφορίες

Δεπούντης, Ιάσων
Ιάσων Δεπούντης (7.8.1917 - 23.6.2008). Ο Ιάσων Δεπούντης γεννήθηκε στην Κέρκυρα. Αποφοίτησε από την καλλιτεχνική σχολή Προσαλέντη και ήρθε στην Αθήνα, όπου παρακολούθησε μαθήματα κοινωνιολογίας, παιδαγωγικής, ψυχολογίας και δικαίου. Το 1954 έφυγε στο Παρίσι για μαθήματα εφαρμοσμένης ψυχολογίας και από το 1970 ως το 1972 έζησε στη Ζυρίχη, όπου παρακολούθησε μαθήματα μοντέρνων μαθηματικών. Μετά το 1969 έζησε στην Ελβετία, εξαιτίας της δικτατορίας των συνταγματαρχών. Παίρνοντας ενεργό μέρος στη μετατροπή της κηδείας του Παλαμά σε πράξη αντίστασης κατά των κατακτητών (1943), ο Ιάσων Δεπούντης ξεκινά ουσιατικά από τότε τη μακρά κι επώδυνη πορεία του με την ποίηση. Στο χώρο της λογοτεχνίας πρωτοεμφανίστηκε από τις σελίδες του περιοδικού "Φιλολογικά Χρονικά" το 1946, με τη συλλογή "Η εξορία των αθανάτων". Δύο χρόνια αργότερα εκδίδεται η πρώτη του ποιητική συλλογή, που είχε τίτλο "Από τη θάλασσα". Στη συνέχεια δημοσίευσε στο περιοδικό "Επιθεώρηση Τέχνης" -του οποίου υπήρξε συνεργάτης με ανταποκρίσεις από την Κέρκυρα- τις ποιητικές ενότητες "Τρεις επικίνδυνες εικόνες με θέμα τον ήλιο" και "Το ξύλινο μαχαίρι" (στα τεύχη 46-48, Οκτώβριος-Δεκέμβριος 1958 και 57-58, Οκτώβριος 1959). Συνδέθηκε στενά με τους Νίκο Σπάνια και Μιχάλη Κατσαρό, με τους οποίους και συνεργάστηκε στα ποιητικά πράγματα της εποχής. Ασχολήθηκε επίσης με τη μελέτη, την πεζογραφία και τη λογοτεχνική μετάφραση. Το 1969 εγκαταστάθηκε αναγκαστικά στην Ελβετία, εξαιτίας της χούντας των συνταγματαρχών, όταν υποχρεώθηκε να εγκαταλείψει τη θέση του ως υπαλλήλου του ΙΚΑ (βλ. μαρτυρία του Μιχάλη Κατσαρού στην "Απογευματινή της Κυριακής", 18.9.1988). Επέστρεψε στην Ελλάδα το 1985 και από τότε μοίραζε το χρόνο του μεταξύ Αθήνας, Κέρκυρας και Ζυρίχης. Φίλος του χαράκτη Νικόλαου Βεντούρα, προσπάθησε να καταστήσει γνωστό το έργο του, δωρίζοντας στην Εθνική Πινακοθήκη της Κέρκυρας ένα μεγάλο αριθμό χαρακτικών. Στη μεταπολίτευση συνεργάστηκε με τα λογοτεχνικά περιοδικά "Συντέλεια", "Νέα Συντέλεια" και "Μανδραγόρας" (μετά το 1994) από τις εκδόσεις του οποίου εκδόθηκαν έξι ποιητικά βιβλία του. Ποιήματά του μεταφράστηκαν στα αγγλικά και τα γερμανικά. Πέθανε στη Ζυρίχη στις 23 Ιουνίου 2008, σε ηλικία 89 ετών, μετά από σύντομη περιπέτεια της υγείας του. Από τους σημαντικούς δημιουργούς της Α΄ Μεταπολεμικής γενιάς, ο Ιάσων Δεπούντης σχεδιάζει τα "ποιητικά" του κείμενα μέσα από την πάγια διατυπωμένη θέση του για την αποδόμηση της ποιητικής τέχνης, που σημαίνει την ουσιατική διάσωση, δικαίωση, απελευθέρωσή της και ταύτισή της με τη ζωή. Μέσα από έναν τυπικά δοκιμιακό λόγο της ποίησης, που ο ίδιος (όχι άδικα) επιμένει να ορίζει συνολικά ως ποίηση -όπου συνεκτιμάται η εικόνα, το κολάζ, η φωτογραφία, τα αποκόμματα των εφημερίδων, το πληροφοριακό του υλικό, η θέση και η διάσταση του ποιητικού του σχεδιασμού-, συνεχίζει να συνθέτει το έργο του με τον ίδιο ανήσυχο, νεανικό και αντισυμβατικό τρόπο. Το Σύμπαν, η σχέση της πυκνότητας της ύλης με τη μάζα της, ο Πλούταρχος, ο Ηράκλειτος, ο Όμηρος, ο Ιάνης Ξενάκης, ο Γούντι Άλεν, ο Εμίλ Ζολά, ο Αϊνστάιν, η εκμηδένιση του χρόνου, το όνειρο, η Σύλβια Πλαθ, η έννοια της κλωνοποίησης, ο κερκυραίος γλύπτης Νικόλαος Βεντούρας, ο Νίκος Καρούζος, περνούν με συχνότητα μέσα από τα κείμενα του Ιάσονα Δεπούντη, συνεπικουρώντας τις θέσεις του, τις λέξεις και τα νοήματα που επιχειρεί να διατυπώσει. Για άλλες πληροφορίες σχετικά με τον Ιάσονα Δεπούντη, βλ. Αλέξανδρος Αργυρίου, "Ιάσων Δεπούντης", στον τόμο "Η πρώτη μεταπολεμική γενιά", σ. 310-311, Αθήνα: Σοκόλης, 1982. (Πηγή: Αρχείο Ελλήνων Λογοτεχνών, Ε.ΚΕ.ΒΙ. και περιοδικό "Μανδραγόρας")

SSL Certificate
SSL Certificate

MasterCard Visa
Acceptance Mark Diners
* Powered by Pramnos Hosting LTD., designed by typorg.com.