Διαγωνισμοί Print on demand Bookstore Κριτικές και Παρουσιάσεις Συγγραφείς Νέα και Εκδηλώσεις Αφιερώματα και άλλα Advanced Search
Αλέξανδρος και Διογένης
(Πέρα από το στοχασμό)
Συγγραφέας:   Χρήστος Μαρκόπουλος


Offer
Το μυθιστόρημα αυτό γράφτηκε ανάμεσα στο 1956 και το 1959. Ήταν η εποχή που προσπαθούσα να μαζέψω τον εαυτό μου από τις ταλαιπωρίες και τα δεινά ενός άχρηστου και ανόητου εμφύλιου πολέμου που σακάτεψε μια γενιά, και σημάδεψε έναν ολόκληρο λαό.

Ήταν η εποχή που έδινα την προσωπική μου μάχη για επιβίωση και ανάδειξη, την πάλη μου ανάμεσα στις δυσκολίες της ανεργίας και της ανέχειας και στην προσπάθεια για την πραγματοποίηση των πολλών μου ονείρων. Έτσι, είχα αρκετό καιρό για διάβασμα και γράψιμο, και κέρδιζα το χρόνο μου αποτυπώνοντας στο μυαλό μου ό, τι απορροφούσα από τα βιβλία της επιστήμης και καταγράφοντας στο χαρτί ό, τι μου δίδασκε η ζωή, ο κόσμος που έβλεπα, και οι κοινωνικοί αγώνες.

[...] Το βιβλίο φανερώνει πολλές αλήθειες για κείνη την εποχή. Όπως θα δει ο αναγνώστης αφήνει να διαχυθεί όλο το μίσος που πριν από την εποχή ακόμη της παντοδυναμίας του κεφαλαίου, είχαν κάποιοι που στήριζαν την υπεροψία τους σε πολύ πρόσκαιρα αποκτήματα. Όμως ταυτόχρονα αποπνέει ένα υπέροχο άρωμα αλληλεγγύης και καλοσύνης κι΄ ένα βαθύ αίσθημα συγκατάβασης για τη ζωή, αγάπης και ανθρωπιάς.

Από τις πρώτες του σελίδες φαίνεται πως είναι πολιτικοκοινωνικό μυθιστόρημα, σε μεγάλο μέρος του οποίου αναπτύσσεται σειρά φιλοσοφικών σκέψεων με την παράθεση πολλών υπαρξιακών και κοινωνικών προβληματισμών, που απασχολούν το σκεπτόμενο άνθρωπο, και που εξελίσσονται μαζί με τα γεγονότα, τις ανθρώπινες σχέσεις, τον έρωτα, τη φιλία. Για να δοθεί αυτή η ευκαιρία η δράση του έργου είναι αργή στην αρχή, επιταχύνεται όμως όσο περνούν οι σελίδες για να φτάσει στην κορύφωση της στο τέλος.

Είναι γραμμένο με το πνεύμα της εποχής. Οι ιδεολογίες που ζουν ακόμη, τα ιδανικά πού δεν μπόρεσαν να σβήσουν εκείνοι που τα χλεύαζαν και που τελικά καταφέρνουν να επιβιώσουν για να συνδέσουν το αγωνιστικό παρελθόν με το ελπιδοφόρο μέλλον, όλα δείχνουν πως σκεφτόταν εκείνη την εποχή μια νειότη που προβληματιζόταν μέσα από τα βιβλία και μαζί μ΄ αυτά.

Κι΄ ακόμη, τα συνθετικά της εικόνας, ο μικρός χώρος που φιλοξενεί τις σκέψεις και τα γεγονότα, μέχρι και τα ονόματα των ηρώων, θυμίζουν το ρομαντισμό εκείνων των τόσο ταλαίπωρων μα και τόσο ωραίων χρόνων. Θάταν εύκολο σήμερα να μετατρέψω τα ονόματα του Βάρηα και της Ζέληας σε Σταμάτη και Ελενίτσα, ας πούμε. Θα θύμιζαν όμως εξευτελιστικά τους πρωταγωνιστές ενός σημερινού "Σήριαλ". Αφήνοντας τα έτσι, νομίζω, πως μαζί με το ρομαντισμό που θυμίζει την αυτοθυσία και τα "πιστεύω"΄ εκείνων των χρόνων αναδύεται μέσα από τις σελίδες αυτού του βιβλίου και μια περίεργη γλυκιά νοσταλγία για ένα όραμα που ποτέ δεν πραγματοποιήθηκε.

22χ14 εκ., 181 σελίδες
Δέσιμο: Μαλακό εξώφυλλο
Τόπος έκδοσης: Αθήνα
Ταξινόμιση DDC: 889.3 (Νεοελληνική πεζογραφία - Μυθιστόρημα)
ISBN: 978-960-02-1331-7
ISBN (10ψήφιο): 960-02-1331-3
Βάρος: 0.271 κιλά
Εκδότης: Παπαζήσης
Έτος Κυκλοφορίας: 1999
Γράψε τη δική σου κριτική
7.46
  • Twitter
  • Delicious
  • Designfloat
  • Digg
  • StumbleUpon

4.77
Προσθήκη στη Wishlist Share it


Πληροφορίες

Μαρκόπουλος, Χρήστος
Ο Χρήστος Μαρκόπουλος γεννήθηκε το 1925 στην Αθήνα από γονείς πρόσφυγες, Κωνσταντινουπολίτες. Τελείωσε το Βαρβάκειο Λύκειο και στην Κατοχή πήρε μέρος στην Εθνική Αντίσταση με την ΕΠΟΝ-ΕΛΑΣ. Με την απελευθέρωση πήρε δίπλωμα της Μαρασλείου Παιδαγωγικής Ακαδημίας και δίπλωμα Χημείας από το Πανεπιστήμιο Αθηνών (1952). Το 1955 εκλέχτηκε γενικός γραμματέας της Ένωσης Ελλήνων Χημικών. Το 1957 προσελήφθη υπάλληλος στο Γενικό Χημείο του κράτους και αναγορεύθηκε διδάκτωρ Φυσικών Επιστημών, το 1960, με υποτροφία της Ελληνικής Επιτροπής Ατομικής Ενέργειας, σπούδασε στο Λέισεστερ της Αγγλίας και επέστρεψε με μεταπτυχιακό δίπλωμα Ραδιοχημείας. Μετατάχθηκε στο Κέντρο Πυρηνικών Ερευνών "Δημόκριτος" ως προϊστάμενος του εργαστηρίου Ραδιοχημείας. Το 1965 αναγορεύθηκε υφηγητής του Πολυτεχνείου. Το 1968 εργάστηκε ως κύριος ερευνητής στο Imperial College του Λονδίνου και στη συνέχεια, με υποτροφία του Βρετανικού Συμβουλίου, μετεκπαιδεύτηκε στα πυρηνικά κέντρα Χάρβελ της Αγγλίας, Σαλκέ της Γαλλίας και Οκ Ριτζ στο Τενεσί των ΗΠΑ. Το 1969 διώχθηκε από το στρατιωτικό καθεστώς, απολύθηκε από τον "Δημόκριτο" και του απαγορεύτηκε η έξοδος από τη χώρα. Το Σεπτέμβρη του 1973 του δόθηκε δικαίωμα εξόδου από τη χώρα. Τότε εργάστηκε ως επισκέπτης καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Μπολόνια της Ιταλίας και στη συνέχεια στο Πολυτεχνείο του Ντάρμσταντ της Γερμανίας. Στις 30 Δεκεμβρίου 1974 επανήλθε στο "Δημόκριτο", όπου ίδρυσε και διηύθυνε νέα πτέρυγα για την έρευνα και παραγωγή της σειράς των ραδιο-ανοσολογικών-αντιδραστηρίων, RIA, με τα οποία τροφοδοτούνται τα νοσοκομεία για ταχείες διαγνωστικές εξετάσεις των νεογνών, με τις οποίες προλαμβάνεται, έκτοτε, η γέννηση νοητικά υστερημένων παιδιών στην Ελλάδα. Τελειοποίησε τη θεωρία για την "Εξαναγκασμένη τυχαιότητα", που εγκρίθηκε από τη Βιοχημική Ακαδημία της Γερμανίας και δημοσιεύτηκε στο επιστημονικό περιοδικό Studia Biophysica. Ίδρυσε την Ελληνική Εταιρεία Πυρηνικών Επιστημόνων (πρόεδρος 1964-1981) και εκλέχτηκε μέλος του Δ.Σ. της Ευρωπαϊκής Πυρηνικής Εταιρείας (1980). Το 1965 συσπείρωσε δεκαοκτώ επιστημονικούς συλλόγους και ίδρυσε τη Συντονιστική Οργάνωση των Επιστημονικών Συλλόγων. Το 1963 ήρθε σε επαφή με τον Ανδρέα Παπανδρέου και συνεργάστηκαν μέχρι το στρατιωτικό πραξικόπημα. Το 1975 εκλέχθηκε στην Κεντρική Επιτροπή του ΠΑΣΟΚ, μετείχε στην Εκτελεστική Γραμματεία, υπήρξε και γραμματέας της επιτροπής των Κλαδικών Οργανώσεων Επιστημόνων και Καλλιτεχνών. Το 1978 έγινε μέλος της Συντονιστικής Γραμματείας του ΠΑΣΟΚ και το 1980 γραμματέας της Επιτροπής για την Παγκόσμια Ειρήνη και τα Ανθρώπινα Δικαιώματα (ΕΠΕΑΔ). Το 1981 ίδρυσε την ΚΕΑΔΕΑ (Κίνηση για την Ειρήνη, τα Ανθρώπινα Δικαιώματα και την Εθνική Ανεξαρτησία), της οποίας διετέλεσε πρόεδρος επί μία εικοσαετία -σήμερα επίτιμος πρόεδρός της. Το 1981 παραιτήθηκε από τον "Δημόκριτο" και εκλέχθηκε ευρωβουλευτής. Στο ΕΜΠ παραμένει ως άμισθος καθηγητής. Το 1984 διορίσθηκε πρέσβης εκ προσωπικοτήτων στη Δυτική Ευρώπη (at large) και το 1985 εκλέχθηκε βουλευτής Επικρατείας. Το 1986 ανέλαβε αρχηγός της ελληνικής Κοινοβουλευτικής Ομάδας στο Συμβούλιο της Ευρώπης, όπου και εκλέχθηκε αντιπρόεδρος της Κοινοβουλευτικής του Συνέλευσης. Το 1988 εισήλθε στην κυβέρνηση ως υπουργός άνευ χαρτοφυλακίου, υπεύθυνος για τους διεθνείς οργανισμούς. Το 1993 συσπείρωσε τριάντα μη κυβερνητικές οργανώσεις από επτά βαλκανικά κράτη και ίδρυσε την Ομοσπονδία Βαλκανικών Μη Κυβερνητικών Οργανώσεων (FEBANGO), της οποίας εκλέχθηκε πρόεδρος επί μία δεκαετία. Το 2000 ίδρυσε την Ελληνική Μη Κυβερνητική Οργάνωση Διαβαλκανική Συνεργασία (ΔΙΣΥ), που προωθεί ανθρωπιστικά και αναπτυξιακά έργα στα Βαλκάνια, και της οποίας είναι πρόεδρος μέχρι σήμερα. Για τους αγώνες του έχει τιμηθεί από διάφορες χώρες με πολλά παράσημα και μετάλλια.

SSL Certificate
SSL Certificate

MasterCard Visa
Acceptance Mark Diners
* Powered by Pramnos Hosting LTD., designed by typorg.com.