Διαγωνισμοί Print on demand Bookstore Κριτικές και Παρουσιάσεις Συγγραφείς Νέα και Εκδηλώσεις Αφιερώματα και άλλα Advanced Search
Ρώσικες χριστουγεννιάτικες ιστορίες

Ρώσικες χριστουγεννιάτικες ιστορίες

Συλλογή διηγημάτων Ρώσων κλασικών συγγραφέων που αποτυπώνουν θαυμάσια τη γιορταστική ατμόσφαιρα των Χριστουγέννων και της Πρωτοχρονιάς. Γράφει η Σόνια Ιλίνσκαγια στον πρόλογο του βιβλίου: "Η μαγεία του ρωσικού τοπίου τα Χριστούγεννα: η γη, τα κλαδιά και τα κλωναράκια των δέντρων, οι στέγες των σπιτιών -όλα ολόλευκα. Το βράδυ στα φώτα των δρόμων στροβιλίζονται οι νιφάδες, λάμπουν σαν αστεράκια, η αναπνοή λευκό συννεφάκι άχνας. Τίποτε όμως δεν πτοεί τα παιδιά και τους νέους. Ήρθαν οι διακοπές με το χιονοπόλεμο, τους χιονανθρώπους, τα έλκηθρα...".



Σημείωση: Πρόλογος: Σόνια Ιλίνσκαγια.

19χ12 εκ., 361 σελίδες
Δέσιμο: Σκληρό εξώφυλλο
Τόπος έκδοσης: Αθήνα
Ταξινόμιση DDC: 891.700 8 (Ρωσική πεζογραφία - Διήγημα - Συλλογές )
ISBN: 978-960-8239-16-6
ISBN (10ψήφιο): 960-8239-16-8
Βάρος: 0.413 κιλά
Εκδότης: Νάρκισσος
Έτος Κυκλοφορίας: 2003
Γράψε τη δική σου κριτική
16.66
  • Twitter
  • Delicious
  • Designfloat
  • Digg
  • StumbleUpon

14.82
Προσθήκη στη Wishlist Share it


Πληροφορίες

Berberova, Nina
Η Νίνα Μπερμπέροβα γεννήθηκε στην Πετρούπολη το 1901 από αστική οικογένεια. Από παιδί ακόμη, είχε αρχίσει να γράφει ποιήματα και πεζά. Ωστόσο, τα γεγονότα της Οκτωβριανής Επανάστασης και το κλίμα τρομοκρατίας που τα ακολούθησε, την ανάγκασαν να εγκαταλείψει την Πετρούπολη το 1922 μαζί με τον ποιητή Βλαντισλάβ Χοντάσεβιτς. Κατέφυγαν πρώτα στην Πράγα, έπειτα στο Βερολίνο και στη συνέχεια έζησαν για κάποιο διάστημα στο Σορέντο της Ιταλίας πριν καταλήξουν στο Παρίσι όπου έμειναν έως το 1950. Η ζωή στο Παρίσι ήταν δύσκολη για την Μπερμπέροβα, όπως και για όλους τους Ρώσους εμιγκρέδες της εποχής. Κουρασμένη από τον πόλεμο και τη φτώχεια, πήρε το πλοίο για τη Νέα Υόρκη, όπου η τύχη της άρχισε να αλλάζει. Έγινε καθηγήτρια ρωσικής λογοτεχνίας στα πανεπιστήμια του Γέιλ και του Πρίνστον και με την επανέκδοση των έργων της στα γαλλικά από το 1985 και μετά, άρχισε να γίνεται γνωστή στο ευρύ κοινό. Πέθανε το 1993 στη Φιλαδέλφεια των ΗΠΑ. Έργα της: "Η σαγήνη", "Το βιβλίο της ευτυχίας", "Στη σκιά μιας άλλης", "Αυτά τα γράμματα είναι δικά μου", κ.ά.

Βαλερί Μπριούσοφ (1873 - 1924): Γεννήθηκε στη Μόσχα και καταγόταν από οικογένεια εμπόρων. Σπούδασε στη Φιλολογική Σχολή του Πανεπιστημίου της Μόσχας και διακρίθηκε ως πεζογράφος, ποιητής και κριτικός λογοτεχνίας. Υπήρξε ένας από τους σημαντικότερους εκπροσώπους του κινήματος των συμβολιστών στη ρωσική λογοτεχνία. Αξιόλογο υπήρξε και το μεταφραστικό του έργο (Πολ Βερλαίν, Μορίς Μέτερλινκ, Ουγκό, Πόε κ.ά.). Έργα του: "Ο καθρέφτης των σκιών", "Ο φλεγόμενος άγγελος", "Ο βωμός της νίκης", "Τα αρραβωνιάσματα της Ντάσα", "Οι τελευταίες σελίδες από το ημερολόγιο μιας γυναίκας", κ.ά.

Ιβάν Μπούνιν (1870 - 1953): Ποιητής και πεζογράφος (βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας 1933). Γόνος αριστοκρατικής οικογένειας, σπούδασε στο Πανεπιστήμιο της Μόσχας και εργάστηκε ως δημοσιογράφος και βιβλιοθηκάριος. Το 1929 μετανάστευσε στη Γαλλία, όπου έζησε ως το τέλος της ζωής του. Κύρια χαρακτηριστικά της πεζογραφίας του Μπούνιν είναι η πλούσια σε ιδιωματισμούς γλώσσα, η εκφραστικότητα και η μουσικότητα της περιγραφής. Τα πιο σημαντικά έργα του είναι: "Τα μήλα του Αντόνοφ (1900), "Το χωριό" (1910), "Ο κύριος από τον Άγιο Φραγκίσκο" (1916), "Οι θεριστές" (1925).

Chekhov, Anton Pavlovich
Άντον Τσέχοφ (1860 - 1904): Πεζογράφος και θεατρικός συγγραφέας. Γεννήθηκε στο Ταγκανρόκ της Αζοφικής. Γιος μικροεμπόρου και εγγονός δουλοπάροικου, θα ζήσει δυστυχισμένα παιδικά χρόνια που θα σημαδέψουν ολόκληρη τη ζωή του. Αντικειμενικός, καίριος, λιτός, έδωσε με τα διηγήματα και τα θεατρικά του έργα ένα ανεπανάληπτο μωσαϊκό της ρωσικής ζωής, όπου σαρκάζει την κακότητα και τη βλακεία, την έπαρση και την απληστία, την υποκρισία και τη σκληρότητα. Μοναδικός παρατηρητής, αποτύπωνε γλαφυρά τα φαινόμενα και τα μη φαινόμενα, φωτίζοντας τις κωμικές πλευρές των τραγικών στιγμών της ζωής και τις δραματικές πλευρές της γελοιότητάς της. Γνωστά διηγήματά του είναι: "Η στέπα" (1888), "Θάλαμος 6" (1892), "Οι χωρικοί" (1897), "Η αρραβωνιαστικιά" (1903). Θεατρικά του έργα είναι: "Ιβανόφ", "Πρόταση γάμου", "Η επέτειος", "Ο γλάρος", "Ο θείος Βάνιας", "Οι τρεις αδελφές", "Βυσσινόκηπος", "Πλατόνοφ" (ανέκδοτο όσο ζούσε).

Dostojevskij, Fedor Michajlovic
Γεννήθηκε στις 11 Νοεμβρίου του 1821 στη Μόσχα. Ο πατέρας του, Μιχαήλ Αντρέγεβιτς, ήταν στρατιωτικός γιατρός, Το 1838 γίνεται δεκτός στη Στρατιωτική Ακαδημία Μηχανικών της Πετρούπολης, στην οποία έδωσε εξετάσεις διότι αυτό απαιτούσε ο πατέρας του, και χωρίζεται από τον αδελφό του. Ο Μιχαήλ Αντρέγεβιτς δολοφονείται το 1839 στο κτήμα της οικογένειας, στην επαρχία της Τούλα. Η δολοφονία του πατέρα Ντοστογέφσκι συνταράσσει τον Φιοντόρ. Υπηρέτησε στο στρατό για ένα μικρό χρονικό διάστημα αλλά τον εγκατέλειψε γρήγορα για να αφοσιωθεί στη λογοτεχνία. Μελέτησε την κοινωνία και τον κόσμο όχι θεωρητικά αλλά στην πράξη. Θέμα των έργων του, η ίδια η ζωή. Είδε από κοντά τις υποβαθμισμένες συνοικίες, γνώρισε τη φτώχεια, τον πόνο, την εξαθλίωση των ταπεινών ανθρώπων και στη συνέχεια μετέφερε τις εικόνες αυτές στα μυθιστορήματα του. Ασχολήθηκε με τον άνθρωπο και την κοινωνία και υπήρξε αγωνιστής και επαναστάτης. Εναντιώθηκε στην πολιτική του Τσάρου Νικολάου του Α΄. Αυτή του η στάση είχε αποτέλεσμα να κατηγορηθεί για συνωμοσία και να καταδικαστεί σε τετραετή φυλάκιση. Τα χρόνια του εγκλεισμού του στις φυλακές του Όμσκ υπέφερε τρομερά βασανιστήρια και εξευτελισμούς. Το 1857 νυμφεύεται τη Μαρία Ντμιτρίεβνα Ισάεβα, και το 1859, μαζί με τη σύζυγό του, λαμβάνουν την άδεια που τους επιτρέπει να εγκατασταθούν στην Ευρωπαϊκή Ρωσία.Το 1859 εκδίδει στην Πετρούπολη μαζί με τον αδελφό του δύο περιοδικά τα οποία ,όμως, δεν σημείωσαν επιτυχία με αποτέλεσμα ο Ντοστογιέφσκι να βρεθεί καταχρεωμένος. Ο μόνος τρόπος για να συγκεντρώσει χρήματα και να ξεπληρώσει τα χρέη του ήταν η συγγραφή. Άρχισε λοιπόν να γράφει συνέχεια και ακούραστα με αποτέλεσμα να καταφέρει να ζήσει τα τελευταία χρόνια της ζωής του σχετικά άνετα. Σʼ αυτό το διάστημα έγραψε τα καλύτερα του έργα: "Ο παίχτης", "Οι αδερφοί Καραμαζώφ", "Έγκλημα και Τιμωρία", "Ο Ηλίθιος", "Οι δαιμονισμένοι". Όταν κατάφερε πλέον να ανασάνει από το βάρος των χρεών ανέλαβε τη διεύθυνση του περιοδικού "Πολίτης" και λίγα χρόνια αργότερα εξέδωσε το δικό του περιοδικό, "Το Ημερολόγιο ενός συγγραφέα", που σε αντίθεση με τις προηγούμενες εκδοτικές εμπειρίες σημείωσε τεράστια επιτυχία. Στις 9 Φεβρουαρίου του 1881, ο Φιοντόρ Μιχαΐλοβιτς Ντοστογέφσκι υπέκυπτε σε αγνώστου αιτίας πνευμονική αιμορραγία. Ετάφη στο κοιμητήριο της μονής Αλεξάντερ Νιέφσκι, στην Πετρούπολη. Άλλα έργα του είναι τα μυθιστορήματα: "Ο φτωχόκοσμος", "Λευκές νύχτες", "Ταπεινωμένοι και καταφρονεμένοι", "Αναμνήσεις από το σπίτι των πεθαμένων", "Το υπόγειο". Υπήρξε μέλος της Ακαδημίας Επιστημών και η προσφορά του στην παγκόσμια λογοτεχνία είναι διεθνώς αναγνωρισμένη. Θεωρείται ένας από τους μεγαλύτερους μυθιστοριογράφους όλων των εποχών και τα έργα του έχουν μεταφραστεί σχεδόν σε όλες τις γλώσσες του κόσμου.

Gogol, Nikolaj Vasilievic
Νικολάι Γκόγκολ (189 - 1852). Γεννήθηκε στην Πολτάβα της Ουκρανίας από οικογένεια φτωχών ευγενών. Θεωρείται ο πατέρας του ρωσικού ρεαλισμού και το έργο του επηρέασε σημαντικά την εξέλιξη της παγκόσμιας λογοτεχνίας. Το 1828 πήγε στην Πετρούπολη, όπου τον περίμεναν αλλεπάλληλες αποτυχίες. Το πρώτο του βιβλίο, "Το ειδύλλιο" (1829), δέχτηκε αρνητικές κριτικές και η προσπάθειά του να γίνει ηθοποιός υπήρξε μια αποτυχία. Έγινε γνωστός με το βιβλίο "Ο επιθεωρητής" (1836) και η καθιέρωση ήρθε με τις "Νεκρές ψυχές" (1842), που τον έφεραν στην κορυφή των ρωσικών γραμμάτων. Το έργο του Γκόγκολ με το λυρισμό, το χιούμορ και τη διεισδυτικότητά του, χάραξε έναν καινούργιο θεματικό και εκφραστικό δρόμο στη ρωσική και στην παγκόσμια λογοτεχνία. Άλλα έργα του είναι: "Το παλτό", "Το ημερολόγιο ενός τρελού", "Τάρας Μπούλμπα", "Η μύτη", "Τα παντρολογήματα".

Lescov, Nikolai Semenovich
Ο Νικολάι Σεμένοβιτς Λέσκοφ (1831-1895) γεννήθηκε στη δυτική Ρωσία από σχετικά φτωχή οικογένεια. Στα δεκαπέντε του άρχισε να εργάζεται στο στρατολογικό γραφείο του Κιέβου, και σε αυτό το διάστημα διάβαζε πολύ, αποκτώντας εκτεταμένες γνώσεις για πολλά θέματα, με κυριότερο την ορθόδοξη θεολογία. Στο Κιέβο γνώρισε και παντρεύτηκε την Όλγα Βασίλιεβνα Σμιρνόβα, κόρη εμπόρου. Απέκτησαν δύο παιδιά, αλλά αργότερα η Όλγα κλείστηκε σε ψυχιατρική κλινική. Το 1857, ο Λέσκοφ και η οικογένειά του μετακόμισαν στη βορειοανατολική Ρωσία, όπου άρχισε να εργάζεται στην εταιρεία ενός βρετανού θείου του, ταξιδεύοντας σε όλη τη χώρα. Μετά από τρία χρόνια όμως, η εταιρεία ναυάγησε και ο Λέσκοφ άρχισε μια νέα καριέρα ως δημοσιογράφος, πρώτα στο Κιέβο και αργότερα στην Αγία Πετρούπολη, όπου και εξέδωσε το πρώτο του μυθιστόρημα με τίτλο "Ο Μόσχος" (1863). Το 1864, δύο χρόνια μετά το χωρισμό του από την Όλγα, ο Λέσκοβ γνώρισε την Κατερίνα Μπούμπνοβα, με την οποία απέκτησε ένα τρίτο παιδί, τον Αντρέι. Τον επόμενο χρόνο έγραψε το πιο γνωστό έργο του, τη "Μαίρη Μάκβεθ του Μτσενσκ" , το οποίο ενέπνευσε μια όπερα του Σοστάκοβιτς (1934). Υπήρξε παραγωγικότατος συγγραφέας, αλλά συχνά τα έργα του δεν είχαν απήχηση. Το 1875, απογοητευμένος από την αδιαφορία του λογοτεχνικού και πολιτικού κόσμου για τα έργα του, και έχοντας προβλήματα από τον ανεπίσημο γάμο του, έφυγε από τη Ρωσία για μια επίσκεψη στο Παρίσι. Εκεί βίωσε μια πνευματική κρίση που τον έστρεψε ενάντια στην Ορθόδοξη Εκκλησία. Άρχισε να αναπτύσσει μια μορφή πνευματικού χριστιανισμού παρόμοια με του Τολστόι, τον οποίο θαύμαζε πολύ. Χώρισε από την Μπούμπνοβα σε μια προσπάθεια να διάγει άγαμο βίο. Οι κριτικές του κατά της Ορθόδοξης Εκκλησίας προκάλεσαν νέες διαμάχες και απορρίψεις. Προς το τέλος της ζωής του ο Λέσκοφ απογοητευόταν όλο και περισσότερο, τόσο από τη μεταχείριση που αντιμετώπιζε όσο και από το ηθικό επίπεδο του ρωσικού λαού. Περιέγραψε θαυμάσια τις άθλιες συνθήκες που επικρατούσαν στις μεγάλες ιδιοκτησίες της τσαρικής Ρωσίας, την κραιπάλη που χαρακτήριζε τη ζωή πολλών μελών της αριστοκρατίας και τις δεισιδαιμονίες του ρωσικού λαού. Γνωστά έργα του είναι: "Ο καλλιτέχνης κομμωτής", "Λιέβσα", "Η ληστεία", "Ο σκοπός", "Ο στοιχειωμένος προσκυνητής".

Βλαδίμηρος Οντογιέφσκι (1803-1869). Γεννήθηκε στη Μόσχα. Πρίγκιπας και από τους τελευταίους εκπροσώπους μιας από τις αρχαιότερες ρωσικές οικογένειες. Φίλος και θαυμαστής του Πούσκιν, συνεργάτης των Δεκεμβριστών, προικισμένος με ταλέντο και πνευματικότητα, είχε πλούσια φιλολογική και μουσική καλλιέργεια. Βλέπει την εποχή του με αρκετή θλίψη, αλλά και με φιλοσοφικό χιούμορ. Είναι πρωτότυπος στα ευρήματα και ελκυστικός αφηγητής. Σημαντικότερο έργο του οι "Ρωσικές νύχτες" (1844). Έγραψε επίσης αρκετά φανταστικά διηγήματα, όπως "Το κοσμόραμα", "Η σαλαμάνδρα" και το πρώτο ρωσικό ουτοπικό μυθιστόρημα με τον τίτλο "Το έτος 4338".

Ιβάν Σμέλιοφ (1873 - 1950): Σημαντικός συγγραφέας. Κατέγραψε θαυμάσια τη ζωή και την ψυχολογία των χωρικών και μικροαστών καθώς και τα ήθη της ρωσικής γραφειοκρατίας. Το πρώτο του έργο, "Στους βράχους του Βαρλαάμ" (1897), απαγορεύτηκε από τη λογοκρισία της εποχής. Το έργο που τον καθιέρωσε είναι η νουβέλα "Το γκαρσόνι" (1911). Μετά την επανάσταση του 1917, εγκαταστάθηκε στο Παρίσι, όπου παρέμεινε έως το τέλος της ζωής του. Άλλα έργα του είναι: "Η φοβισμένη σιωπή", "Το σταφύλι", "Μια εύθυμη ιστορία".

Μιχαήλ Ζοσένκο (1895 - 1958): Σατιρικός συγγραφέας. Γεννήθηκε στην Πετρούπολη. Σπούδασε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου της Πετρούπολης. Το πρώτο του βιβλίο, "Ιστορίες του Ναζάρ Ίλιτς" (1922), τον έκανε ευρύτερα γνωστό στους λογοτεχνικούς κύκλους. Ανήκε στη λογοτεχνική ομάδα "Αδελφοί Σεραπιόν". Οι επίκαιρες σάτιρες καταλαμβάνουν σημαντική θέση στο έργο του Ζοσένκο. Συχνά ασχολείται με τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν οι μικρομπουρζουάδες στις νέες συνθήκες που προέκυψαν μετά την επανάσταση του 1917. Σαρκάζει την ανοησία, τη χυδαιότητα και τον εγωκεντρισμό των "ηρώων" του και προαναγγέλει μια κοινωνία όπου θα κυριαρχούν η φιλία, η αξιοκρατία, η αγάπη και ο πολιτισμός. Τα πιο γνωστά έργα του είναι: "Μισέλ Σινιάγκιν (1930), "Το μπλε βιβλίο" (1934), "Κερένσκι" (1937) και "Ταράς Σεφτσένκο" (1939).

SSL Certificate
SSL Certificate

MasterCard Visa
Acceptance Mark Diners
* Powered by Pramnos Hosting LTD., designed by typorg.com.