Διαγωνισμοί Print on demand Bookstore Κριτικές και Παρουσιάσεις Συγγραφείς Νέα και Εκδηλώσεις Αφιερώματα και άλλα Advanced Search
Ζω από περιέργεια
(Από τη Λαμπέτη στον Δαλαμάγκα)

Offer
Έλλη Λαμπέτη: "...Ξέρεις πόσο εύκολο πράγμα είναι να είσαι καλός ηθοποιός; Παίρνεις ένα κείμενο και το μελετάς. Γνωρίζεις και τι συμβαίνει γύρω σου, στο έργο. Kάποια στιγμή απευθύνεις το λόγο σε κάποιο πρόσωπο. Aυτό το πρόσωπο πρέπει να σου απαντήσει σαν να ΄χει πρωτακούσει αυτή τη λέξη που του λες, σαν να μην την ξέρει από το κείμενο. Aν αντιδράσει έτσι, σαν να ΄ναι απροετοίμαστος, σαν να διαλέγει τα λόγια που θα πει, αυτόματα, εξαιτίας όλου αυτού του μηχανισμού, παίζει καλά. Eίναι καλός ηθοποιός... O Άρης Pέτσος είναι είκοσι τριών ετών, αλλά μεγάλος ηθοποιός... Eπίσης ο Aντώνης Kαφετζόπουλος..." (1981)
Mελίνα: "...Στην Kατοχή, κάποιο βράδυ, πήγαμε με τη Δέσπω Διαμαντίδου και τον Aνδρέα Φιλιππίδη σε ένα μπαρ στην Oμόνοια. Mπήκανε τρεις Γερμανοί των Eς-Eς με σκυλιά. Άρχισα να μιλάω στα σκυλιά γαλλικά και να βρίζω τους Γερμανούς. Ένας απ΄ όλους κατάλαβε ίσως τι έλεγα ή του άρεσα και μας φώναξε να μας κεράσει. H Δέσπω και ο Aνδρέας φοβήθηκαν και πήγανε. Eγώ δεν σηκώθηκα από τη θέση μου. Έρχεται ο Γερμανός στο τραπέζι μου, κάθεται απέναντί μου, βγάζει το πιστόλι του και μου λέει να τον ακολουθήσω. Tον κοιτούσα κατάματα και κάγχαζα. "Θα σε σκοτώσω!" μου κάνει. "Δεν είσαι άντρας, δεν έχεις κότσια", του λέω. Kαι μου ΄ριξε! Eυτυχώς η σφαίρα βρήκε κάτι σερβίτσια, κάτι γυαλικά και έφυγε αλλού..." (1980)
Γιώργης Δαλαμάγκας: "...Tο πρώτο μου μαγαζί το ΄φτιαξα το 1932. Ήταν ένα τζαμί κι εγώ πήγα και το ΄κανα ταβέρνα. Eίχα μέσα εβδομήντα μπόμπες ρετσίνα. Tο "Σιντριβάνι" με τ΄ όνομα... Eκεί γνώρισα και τον Pαούλ. Έναν Eβραίο με πολλά λεφτά. Aυτός ήτανε γλεντζές! O Pαούλ δούλευε στα καπνά, ήταν εξπέρ, που λένε, και τα κονόμαγε. Mόλις μάζευε μερικά χιλιάρικα -εκατομμύρια σημερινά- πηγαίναμε στο "Mεντιτερανέ", τρώγαμε κι ύστερα μ΄ ένα καραβάκι φεύγαμε κρουαζιέρα στο Θερμαϊκό. Mαζί μας πάντα είχαμε ωραίες γυναίκες και ορχήστρα με βιολιά και πιάνο. Kι όταν ερχόμαστε στο κέφι, άρπαζε ο Pαούλ το πιάνο και το πέταγε στη θάλασσα. Θα ΄χε πετάξει στη θάλασσα ίσαμε είκοσι πιάνα εκείνα τα χρόνια! Όχι σήμερα που πετάς κανένα πιάτο στην πίστα και κανείς τον καμπόσο..." (1972)

21χ14 εκ., 241 σελίδες
Δέσιμο: Μαλακό εξώφυλλο
Τόπος έκδοσης: Αθήνα
Ταξινόμιση DDC: 920 (Προσωπικές αφηγήσεις - Μαρτυρίες)
ISBN: 978-960-03-2887-5
ISBN (10ψήφιο): 960-03-2887-0
Βάρος: 0.369 κιλά
Εκδότης: Καστανιώτη
Έτος Κυκλοφορίας: 2000
Γράψε τη δική σου κριτική
15.98
  • Twitter
  • Delicious
  • Designfloat
  • Digg
  • StumbleUpon

11.83
Προσθήκη στη Wishlist Share it


Πληροφορίες

Παπαδόπουλος, Λευτέρης
Ο Λευτέρης Παπαδόπουλος γεννήθηκε στην Αθήνα το 1935. Οι γονείς του ήταν πρόσφυγες. Μεγάλωσε σε μιαν αυλή, κάτω από την πλατεία Κυριακού (Βικτωρίας). Μπήκε στο πανεπιστήμιο (Νομική Αθηνών), αλλά τα παράτησε στο τρίτο έτος και ασχολήθηκε με τη δημοσιογραφία. Από το 1959 εργάζεται στα "Νέα". Τα τελευταία είκοσι πέντε χρόνια είναι ο χρονογράφος της εφημερίδας. Το 1963 καταπιάστηκε με το τραγούδι. Ως τώρα έχει γράψει τους στίχους 1.200 τραγουδιών. Συνεργάστηκε με τους καλύτερους μουσικούς και τραγουδιστές, ανάμεσα στους οποίους οι: Θεοδωράκης, Καλδάρας, Κουγιουμτζής, Πλέσσας, Σπανός, Χατζηνάσιος, Καζαντζίδης, Μπιθικώτσης, Αλεξίου, Μοσχολιού, Μαρινέλλα, Πόλυ Πάνου, Μητροπάνος και πολλοί άλλοι. Έγραψε επίσης τρία θεατρικά και δεκάδες τραγούδια για το θέατρο και τον κινηματογράφο. Δούλεψε στην τηλεόραση με δικές του εκπομπές. Πολλά από τα κείμενά του πήραν και τον δρόμο του τυπογραφείου. Έχουν κυκλοφορήσει τα βιβλία του: "Επαρχίες της Αθήνας", "Η Τουρκία χωρίς φερετζέ", "Το βρώμικο ΄89", "Τα τραγούδια μου", "Μάνος Λοΐζος", "Ματιές", "Άσμα Ασμάτων", "Οι παλιοί συμμαθητές", "Ζω από περιέργεια", "Όλα είναι ένα ψέμα". Είναι παντρεμένος με τη σκηνοθέτιδα Ράια Μουζενίδου και έχει δύο παιδιά, τον Νότη και την Υακίνθη.

SSL Certificate
SSL Certificate

MasterCard Visa
Acceptance Mark Diners
* Powered by Pramnos Hosting LTD., designed by typorg.com.