Διαγωνισμοί Print on demand Bookstore Κριτικές και Παρουσιάσεις Συγγραφείς Νέα και Εκδηλώσεις Αφιερώματα και άλλα Advanced Search
Ο Φαρφουλάς και άλλα διηγήματα
Συγγραφέας:   Δημοσθένης Βουτυράς


Offer
"Ο Φαρφουλάς όρμησε στο δρόμο. Ένας αλαλαγμός τρομερός ακού-στηκε πάλι μόλις έκανε λίγα βήματα.

- Χωρίς άλλο, κάτι σοβαρό είναι, είπε κι άρχισε να μισοτρέχει.

Ένας μάγκας φάνηκε να έρχεται τρέχοντας. Ερχόταν απʼ το θόρυβο και έτρεχε σαν άγγελός του, χτυπώντας δυνατά με τα γυμνά του πόδια τις πλάκες. Θέλησε να τον ρωτήσει, αλλά πριν ανοίξει το στόμα του, αυτός είχε περάσει. Στο στρίψιμο του δρόμου, πέταξε το σκούφο του ψηλά φωνάζοντας:

-Ζήτω!... Και χάθηκε.

-Ζήτω! Τίνος ζήτω; είπε με απορία ο Φαρφουλάς, τρέχοντας με φόβο μη δεν προφτάσει.

Και ο θόρυβος κάποτε έπεφτε σα να μάζευε τα φτερά του και κάποτε τα άπλωνε και φτερούγιζε δυνατά. Στη γωνιά του μεγάλου δρόμου της αγοράς, στάθηκε. Κόσμος, πλήθος μανιακό φώναζε, πηδούσε, χόρευε κοιτάζοντας τα δέντρα του δρόμου, που στα κλαδιά τους ήτανε κρεμασμένα κάτι. Σκυλιά!!!

Το πλήθος ξέσπασε σε μια φωνή άγρια πάλι:

-Κάτω οι φόροι! Κάτω οι φόροι!..."



Τα διηγήματα της έκδοσης κυκλοφόρησαν το 1935 από τις εκδόσεις της εφημερίδας Ανεξάρτητος με τίτλο "Το τραγούδι του κρεμασμένου". Ο 63χρονος τότε Δημοσθένης Βουτυράς (1872-1958) ήταν στο αποκορύφωμα της δημιουργικής του πορείας, ενώ η Ελλάδα ζούσε μια ιδιαίτερα ταραγμένη εποχή γεμάτη κοινωνικές και πολιτικές εκρήξεις. Η συλλογή αυτή έχει ως κύριο επίκεντρο τη ζωή της πόλης με τα παράδοξα και τις αντιφάσεις της. Η καθημερινότητας της γειτονιάς, το κλίμα της ταβέρνας και η μποέμ ζωή επικρατεί στα περισσότερα διηγήματα, ενώ ορισμένα έχουν ήρωες περιθωριακούς και αντικοινωνικούς, που στρέφονται ενάντια στον περίγυρό τους, ακόμα και στον ίδιο τους τον εαυτό, κάνοντας μάταιη κάθε προσπάθεια ενσωμάτωσής τους στο κοινωνικό σύνολο.

Ο "Φαρφουλάς", τέλος (απʼ όπου εμπνευστήκαμε και τον τίτλο του περιοδικού και των εκδόσεών μας πριν δεκατέσσερα χρόνια), είναι ένα ανοιχτά αντιεξουσιαστικό διήγημα του Βουτυρά, όπου μια πόλη ολόκληρη εξεγείρεται αυθόρμητα, μα και ΄άτσαλα΄, ενάντια στους εξοντωτικούς και παράλογους φόρους που επιβάλλει συνεχώς η κεντρική εξουσία. Το διήγημα είναι ενδεικτικό της επαναστατικής ιδεολογίας του Βουτυρά αλλά ταυτόχρονα, αναδεικνύει το πρόβλημα της ρευστής ψυχολογίας της εξεγερμένης μάζας, που, όπως και πολλά από τα πρόσωπα του τεράστιου έργου του, εύκολα μετατρέπονται από ήρωες σε αντιήρωες...

Η συλλογή επανεκδίδεται για πρώτη φορά και περιλαμβάνει τα διηγήματα: "Το τραγούδι του κρεμασμένου", "Η γειτονιά του έρωτα", "Για εκδίκηση", "Ο Φαρφουλάς", "Το χαρούμενο μαγαζί", "Ο όρκος του Πυθαγόρα", "Στην άκρη του λόφου", "Το λεοντάρι και οι άνθρωποι", "Ο εφευρέτης", "Κυνηγοί γυναικών", "Η εκδίκηση του Χάρου", "Ο μουγγός", "Αλλάχ", "Είδα Εκείνον!".


Σημείωση: Εισαγωγή: Διαμαντής Καράβολας.

21χ14 εκ., 128 σελίδες
Δέσιμο: Μαλακό εξώφυλλο
Τόπος έκδοσης: Αθήνα
Ταξινόμιση DDC: 889.3 (Νεοελληνική πεζογραφία - Διήγημα )
ISBN: 978-960-9441-58-2
ISBN (10ψήφιο): 960-9441-58-0
Βάρος: 0.203 κιλά
Εκδότης: Φαρφουλάς
Έτος Κυκλοφορίας: 2014
Γράψε τη δική σου κριτική
10.65
  • Twitter
  • Delicious
  • Designfloat
  • Digg
  • StumbleUpon

7.88
Προσθήκη στη Wishlist Share it


Πληροφορίες

Βουτυράς, Δημοσθένης
ΔΗΜΟΣΘΕΝΗΣ ΒΟΥΤΥΡΑΣ (1872-1958) Ο Δημοσθένης Βουτυράς, γιος του συμβολαιογράφου Νικολάου Βουτυρά και της Θεώνης το γένος Παπαδή γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη, όπου πέρασε τα πρώτα παιδικά του χρόνια και ο πατέρας του εργαζόταν ως δάσκαλος. Μετά από μερικά χρόνια εγκαταστάθηκε με την οικογένειά του στον Πειραιά, όπου ο πατέρας του διορίστηκε ως συμβολαιογράφος. Εκεί τέλειωσε το Δημοτικό και ξεκίνησε τη φοίτησή του στο Γυμνάσιο, την οποία όμως διέκοψε, καθώς παρουσίασε κρίσεις επιληψίας. Η ιδιαιτερότητά του προκάλεσε την υπερπροστατευτικότητα των γονιών του και έτσι πέρασε τα εφηβικά χρόνια χωρίς στερήσεις. Παρακολούθησε μαθήματα μουσικής, ξιφασκίας, γράφτηκε στη Σχολή Μαχαιριάδη, τα διέκοψε όλα όμως λόγω της ιδιοσυγκρασίας του. Το 1900 πραγματοποίησε την πρώτη του εμφάνιση στο χώρο των γραμμάτων δημοσιεύοντας ένα άρθρο στην καθαρεύουσα στο περιοδικό του Πειραιά Χρονογράφος και ένα στο Περιοδικόν μας του Γεράσιμου Βώκου (με τον οποίο ακολούθησε σταθερή συνεργασία). Γύρω στο 1902 ο πατέρας του εγκατέλειψε την εργασία του και ασχολήθηκε με οικοδομικές επιχειρήσεις. Στο εργοστάσιο σιδηρουργίας που έχτισε εργάστηκε αρχικά και ο Δημοσθένης. Στην περίοδο αυτή τοποθετείται η δημοσίευση του διηγήματος Ο Λαγκάς που έγινε δεκτό με επαινετικά σχόλια από τον Παλαμά και τον Ξενόπουλο (1903). Ακολούθησαν νέες δημοσιεύσεις έργων του σε λογοτεχνικά περιοδικά, μεταξύ άλλων και στα Παναθήναια. Γύρω στο 1904 παντρεύτηκε τη Μπετίνα Φέξη, με την οποία απέκτησε μερικά χρόνια αργότερα δυο κόρες. Η ζωή του άλλαξε δραματικά μετά την οικονομική καταστροφή και την αυτοκτονία του πατέρα του το 1905. Προσπάθησε να αναλάβει τη συνέχιση της επιχείρησης, απέτυχε όμως και την οδήγησε στην ολοκληρωτική πτώχευση. Δυο χρόνια αργότερα μετακόμισε με τη σύζυγό του στο Κουκάκι και στράφηκε στην επαγγελματική πεζογραφία, πουλώντας διηγήματα σε περιοδικά και εφημερίδες της εποχής. Η καταξίωσή του ως πεζογράφου προήλθε αρχικά από τον ελληνισμό της Διασποράς, συγκεκριμένα από την Αλεξάνδρεια. Μετά το 1920 άρχισε να γίνεται γνωστός και στην Αθήνα. Η πορεία του ήταν ανοδική και μέχρι το 1923, οπότε τιμήθηκε με το Αριστείο των γραμμάτων και των Τεχνών, είχαν τυπωθεί ήδη δέκα βιβλία του. Λόγω της συνεχιζόμενης οικονομικής του ανέχειας ασχολήθηκε επίσης με τη συγγραφή σχολικών συγγραμμάτων σε συνεργασία με τον Μ.Παπαμιχαήλ, η προσπάθεια όμως ναυάγησε καθώς το αναγνωστικό της τρίτης δημοτικού που ολοκλήρωσαν καταργήθηκε από τη δικτατορία του Παγκάλου. Συνέχισε να ζει από τη συγγραφή και το 1931 τιμήθηκε με το Αριστείο του Δήμου Πειραιώς. Λίγους μήνες πριν την κήρυξη του πολέμου από την Ιταλία πρόλαβε να γιορτάσει τα σαράντα χρόνια της λογοτεχνικής του δράσης στην ταβέρνα Μπογράκου στην Κυψέλη, όπου σύχναζε. Κατά τη διάρκεια της Κατοχής τάχθηκε υπέρ της Αντίστασης. Μετά το τέλος του Εμφυλίου, σε ηλικία 80 χρόνων δημοσίευσε το Αργό Ξημέρωμα. Ως το θάνατό του έζησε κατάκοιτος, φτωχός και παραγνωρισμένος από την κρατική εξουσία (η Ακαδημία Αθηνών αρνήθηκε την πρόταση για υποψηφιότητά του σε δυο συνεχείς εκλογές). Πέθανε το 1954. Το πεζογραφικό έργο του Βουτυρά, σχεδόν αποκλειστικά διηγηματικό, εντάσσεται στο πλαίσιο του κοινωνικού ρεαλισμού και οριοθετεί το πέρασμα από την ηθογραφία στην αστική πεζογραφία. Ως μόνιμο θέμα του κυριαρχεί η ζωή των περιθωριακών (λούμπεν) ομάδων της Αθήνας και του Πειραιά. Έχοντας ζήσει κοντά τους ο Βουτυράς περιέγραψε τη ζωή και την ψυχοσύνθεσή τους με έντονα ζοφερά χρώματα και καταθλιπτικό ύφος, παρουσιάζοντας ωστόσο και μια τάση προς την ουτοπία. Παράλληλα απεικόνισε την άρνηση των ομάδων αυτών να ενταχτούν στην οργανωμένη κοινωνία, άρνηση η οποία αποτυπώθηκε και στην άναρχη δομή των έργων του, σε κάποια από τα οποία συναντούμε επίσης στοιχεία μεταφυσικής και επιστημονικής φαντασίας, τα οποία λειτουργούν συμβολικά. Για αναλυτικότερα βιογραφικά στοιχεία του Δημοσθένη Βουτυρά βλ. Βασαρδάνη Βέρα, «Δημοσθένης Βουτυράς», Η παλαιότερη πεζογραφία μας· Από τις αρχές της ως τον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο Ι΄ (1900-1914), σ.280-322. Αθήνα, Σοκόλης, 1997, Ζήρας Αλέξ., «Βουτυράς Δημοσθένης», Παγκόσμιο Βιογραφικό Λεξικό 2. Αθήνα, Εκδοτική Αθηνών, 1984, Πολιτάρ

SSL Certificate
SSL Certificate

MasterCard Visa
Acceptance Mark Diners
* Powered by Pramnos Hosting LTD., designed by typorg.com.