Διαγωνισμοί Print on demand Bookstore Κριτικές και Παρουσιάσεις Συγγραφείς Νέα και Εκδηλώσεις Αφιερώματα και άλλα Advanced Search
Οι αποστάται
Συγγραφέας:   Πάρις Τακόπουλος


Οι αποστάται
Γράφει ο Γιώργος Κατηφόρης προλογίζοντας κυρίως, τους "Αποστάτες", εμμέσως δε και το "Κλεινόν Άστυ", τα δύο σατιρικά μυθιστορήματα του Πάρι Τακόπουλου, για το πόσο ξαφνιάστηκε όταν διάβασε το κείμενο των Αποστατών, ένα κείμενο "αληθινό σοκ" για κείνον. "Πρώτη φορά" λέει "συναντούσα συγγραφέα να γράφει για τη γερμανική Κατοχή και την Αντίσταση - μια περίοδο που είχε σφραγίσει τη συνείδηση όλων μας, είτε στη Δεξιά ανήκαμε είτε στην Αριστερά, έτσι ώστε να την αναλογιζόμαστε μόνον με όρους "μεγαλείου", "τραγωδίας", "ηρωισμού", "θυσίας" - σαν να ήταν απλά μια αδέξια φάρσα παιγμένη, κατά την έκφραση του Μάκβεθ, από κάποιους κλάουν που αγχωμένοι παραπατούν την λίγη τους ώρα πάνω στη σκηνή και μετά εξαφανίζονται για να μην ακουστούν ποτέ πια. Πως είχε την τόλμη!

Και όμως, την είχε και τη χρησιμοποίησε πολύ αποτελεσματικά. "Οι Αποστάται" είναι ένα μοναδικό βιβλίο. Εκεί που το "Κλεινόν Άστυ" ασχολείται με τη μεταπολεμική εμφυλιοπολεμική μας σύγκρουση, οι "Αποστάται" αναλύουν τα όσα προηγήθηκαν επί Κατοχής και μας οδήγησαν, αντί για την εθνική ενότητα, στον εθνικό διχασμό. Η επισήμανση αυτής της αντινομίας εξαπολύει όλη τη σατιρική δύναμη του Τακόπουλου που μεταφέρει το κατοχικό μας δράμα στην τόσο δύσκολη φιλολογικά φόρμα: την εξιστόρηση της εφηβικής εμπειρίας μιας τάξης ενός Γυμνασίου. Από τις περιορισμένες γνώσεις μου της νεώτερης ευρωπαϊκής λογοτεχνίας μόνον στον Evelyn Waugh (Decline and Fall) θυμάμαι παρόμοιο εγχείρημα.

Στους Αποστάτας ο Τακόπουλος μας διηγείται τις περιπέτειες των μαθητών μιας τάξης ενός προνομιούχου ιδιωτικού σχολείου στην Αθήνα όπου οι μαθητές, προστατευμένοι από τις στερήσεις των κοινών ανθρώπων εκείνης της εποχής - πείνα, κοινωνική αποδιοργάνωση, οικογενειακή διάλυση, ανεργία, τρομοκρατία - έχουν την πολυτέλεια να περνούν τον καιρό τους με διάφορα "παίγνια", σεξουαλικά παίγνια φυσικά, αλλά και πολεμικά παίγνια, αντιστασιακά παίγνια, κομμουνιστο-αντι-κομμουνιστικά παίγνια. Αναπόφευκτα μπλέκουν στο τέλος κ΄ εκείνοι στο γενικότερο παιχνίδι που οι μεγαλύτεροί τους στα χρόνια, επιδίδονται με τόση φονική μανία, και έτσι, αναπόφευκτα, τα αποτελέσματα για μερικούς είναι τραγικά".
. . . . . . . . . . . . . . . . .

21χ14 εκ., 144 σελίδες
Δέσιμο: Μαλακό εξώφυλλο
Τόπος έκδοσης: Αθήνα
Ταξινόμιση DDC: 889.3 (Νεοελληνική πεζογραφία - Μυθιστόρημα)
ISBN: 978-960-9568-13-5
ISBN (10ψήφιο): 960-9568-13-0
Βάρος: 0.226 κιλά
Εκδότης: Καλλιγράφος
Έτος Κυκλοφορίας: 2012
Γράψε τη δική σου κριτική
10.00
  • Twitter
  • Delicious
  • Designfloat
  • Digg
  • StumbleUpon

8.90
Προσθήκη στη Wishlist Share it


Πληροφορίες

Ο Πάρις Τακόπουλος είναι περισσότερο άγνωστος ως συγγραφεύς της "Κενής Διαθήκης" και του δεύτερου τόμου της, "Απορία προς τα έθνη", παρά σαν κριτικός θεάτρου. Τι κι αν δεν σταμάτησε να γράφει κριτικές, από μετανηπιακής ηλικίας, με μερικά μόνο διαλείμματα, εις εποχάς θεομηνιών, οπότε προτιμούσε να δένει την σιωπή του! Τα δεύτερα κριτικά του σημειώματα -πλην όσων είδαν το κατοχικό σκότος, ιεροκρυφίως, σε δικά του ιδιόχειρα αντιστασιακά περιοδικά, γραμμένα σε ώρες συσκοτισμού- δημοσιεύθηκαν στην "Ελληνική Δημιουργία" του Σπύρου Μελά το 1949, με τα ψευδωνυμικά αρχικά του Π.Ο.Τ., ως ανταποκρίσεις του επί παντός καλλιτεχνικού επιστητού στο Λονδίνο. Οι πρώτες δύο θεατρικές κριτικές του, δημοσιεύθηκαν στην νέα "Εκλογή" της Ελένης Βλάχου. Μετά τη δεύτερη κριτική δεν υπήρξε τρίτη. Του ιδικού του κριτικού ταλέντου, μη εκτιμηθέντος επαρκώς, εξακολούθησε να εκδίδεται από τον Ίκαρο, ποιητικώς και μυθιστορηματικώς ("Κλεινόν Άστυ" και "Αποστάται" μέχρι το σωτήριον, ειδικά γι΄ αυτόν, έτος ΄66, οπότε συνεργάστηκε με τα επανεκδοθέντα "Νέα Ελληνικά" του Ηρακλή και Ρένου Αποστολίδη, για να συνεχίσει το κριτικό του έργο ανενόχλητος, για ένα ολόκληρο χρόνο. Αυτές οι τακτικές κριτικές του, δεν του αύξησαν πολύ την δημοτικότητα στο χώρο του Θεάτρου, ίσως γιατί ήσαν περισσότερο ενοχλητικές, από το εκρηκτικό γέλιο του. Το 1974 πήρε την εκδίκησή του από την Ελένη Βλάχου, όταν του ανέθεσε εν λευκώ την καλλιτεχνική διεύθυνση της Καθημερινής. Η συνεργασία του ήταν κι αυτή μάλλον σύντομη, γιατί κράτησε όσο και η εν λευκώ εντολή (Cherchez les femmes). Έκτοτε γράφει ανελλιπώς, θα έλεγε κανείς μετά μανίας, στα κενά που του επιτρέπουν οι έμμετρες ή πεζές "Κενές Διαθήκες" του, θεατρικές κριτικές, επιτιθέμενος μανιωδώς κατά πασών των κακών μεταφράσεων, οι οποίες ομολογουμένως είναι περισσότερες από τις "κακές" κριτικές του. Ακολούθησαν τα "Κριτικά", το 2002, καλύπτοντας κριτικές του έως το 1990. Τα "Κριτικά", του διαδέχθηκαν οι 2 τόμοι των "Θεατρικών" του από τα Ελληνικά Γράμματα. Κατά τα άλλα ο Πάρις Τακόπουλος συνεχίζει την συγγραφή του πεντηκοστού θεατρικού του έργου, και την "Απόκρυφη Δευτέρα Απορία του", τον τρίτο τόμο της "Κενής Διαθήκης" του, ο οποίος θα προηγηθεί του επερχομένου τετάρτου. Τα υπόλοιπα είναι πάλι κριτική, ίσως γιατί αυτός δεν σκοπεύει σαν τον Σεφέρη να ξαναδέσει τη σιωπή του.

SSL Certificate
SSL Certificate

MasterCard Visa
Acceptance Mark Diners
* Powered by Pramnos Hosting LTD., designed by typorg.com.