Διαγωνισμοί Print on demand Bookstore Κριτικές και Παρουσιάσεις Συγγραφείς Νέα και Εκδηλώσεις Αφιερώματα και άλλα Advanced Search
Συν τοις άλλοις
(37 συνεντεύξεις)

Συν τοις άλλοις
37 Συνεντεύξεις του Οδυσσέα Ελύτη (1942-1992) και ένα ηχητικό ντοκουμέντο από τη συνέντευξη Τύπου που δόθηκε στις 19 Οκτωβρίου 1979, στο ξενοδοχείο "Μεγάλη Βρεταννία" με αφορμή την αναγγελία για τη βράβευση του Οδυσσέα Ελύτη με το Νόμπελ Λογοτεχνίας.

"[...] αναρωτιέται κανείς: για τι παλεύουμε νύχτα μέρα κλεισμένοι στα εργαστήριά μας; Παλεύουμε για ένα τίποτε, που ωστόσο είναι το παν. Είναι οι δημοκρατικοί θεσμοί, που όλα δείχνουν ότι δεν θ΄ αντέξουν για πολύ. Είναι η ποιότητα, που γι΄ αυτή δεν δίνει κανείς πεντάρα. Είναι η οντότητα του ατόμου, που βαίνει προς την ολική της έκλειψη. Είναι η ανεξαρτησία των μικρών λαών, που έχει καταντήσει ήδη ένα γράμμα νεκρό. Είναι η αμάθεια και το σκότος. Ότι οι λεγόμενοι "πραχτικοί άνθρωποι" -κατά πλειονότητα, οι σημερινοί αστοί- μας κοροϊδεύουν· είναι χαρακτηριστικό. Εκείνοι βλέπουν το τίποτε. Εμείς το παν. Που βρίσκεται η αλήθεια, θα φανεί μια μέρα, όταν δεν θα ΄μαστε πια εδώ. Θα είναι, όμως, εάν αξίζει, το έργο κάποιου απ΄ όλους εμάς. Και αυτό θα σώσει την τιμή όλων μας - και της εποχής μας."

Οδυσσέας Ελύτης

Περιέχονται οι συνεντεύξεις:

Εισαγωγικό σημείωμα

Οι συνεντεύξεις 1942-1992

- Φάνης Κλεάνθης, "Μπουκέτο", 1942· "Αιολικά Γράμματα", 1973: "Η λυρική δημιουργία είναι ένα απροσδιόριστο μαρτύριο"
- Τεύκρος Ανθίας, "Ο Ταχυδρόμος". 1951: "Τα νέα ρεύματα στην ποίησή μας"
- Ανωνύμου, "Η Βραδυνή", 1953: "Η τέχνη, η μόνη που απόμεινε να διασώσει την αφιλοκέρδεια"
- Ανωνύμου, "Ελεύθερος Λόγος", 1953: "Τι έδωσε ο χρόνος που πέρασε;"
- Ρένος Ηρ. Αποστολίδης, "Ελευθερία", 1958: "Τι φταίει για την κακοδαιμονία της ελληνικής ζωής;"
- Ανωνύμου, "Ο Ταχυδρόμος", 1961: "Πώς γράφουν;"
- Ανωνύμου, "Εικόνες" 1961: "Οδυσσέας Ελύτης: ένας ποιητής δεμένος με τις ελληνικές θάλασσες και τους ρυθμούς της εποχής μας"
- Γιώργος Πηλιχός, "Ο Ταχυδρόμος", 1961: "Ένας ποιητής ατενίζει την Αμερική"
- Ανωνύμου, "Το Βήμα", 1965: "30 χρόνια Ελύτης"
- Ανδριάνα Φερεντίνου, "Ο έφηβος", 1968: "Ιδανικό μου κοινό είναι οι νέοι"
- Λεωνίδας Ζενάκος, "Το Βήμα", 1972: "Η επιστροφή του Οδυσσέα Ελύτη"
- Γιώργος Κ. Πηλιχός, "Τα Νέα", 1973: "Όπου δεν ακούγεται αηδόνι, ακούγεται κοκτέιλ Μολότωφ"
- Ivar Ivask, "Books Abroad", 1975: "Αναλογίες φωτός"
- Σούλα Αλεξανδροπούλου, "Η Καθημερινή", 1975: "Οδυσσέας Ελύτης, ο Έλληνας "με ανοιχτά χαρτιά"
- Βασίλης Αλεξάκης, "Le Monde", 1976: "Εκφράζομαι αποκλειστικά μέσω της νεοελληνικής πραγματικότητας"
- Γιώργος Κ. Πηλιχός, "Τα Νέα", 1976: "Καινούργια βαρβαρότητα απειλεί να μας κουκουλώσει!"
- Σούλα Αλεξανδροπούλου, "Η Καθημερινή", 1977: "Ο Οδυσσέας Ελύτης αρνήθηκε πρόσφατα να γίνει Ακαδημαϊκός"
- Τάκης Μενδράκος, "Επίκαιρα", 1977: "Το υπερβατικό στοιχείο στον Παπαδιαμάντη"
- Ματθαίος Μουντές, "Γυναίκα", 1977: "Σώζει η επιστροφή στις πηγές... Ο Ελύτης για τον Παπαδιαμάντη"
- Γιάννης Φλέσσας, "Το Βήμα της Κυριακής", 1978: "Έχω δικαίωμα σαν Έλληνας ν΄ ανησυχώ για την ταυτότητά μου"
- Μηνάς Νικηφοράκης, εφ. "Αλλαγή", Ηράκλειο Κρήτης, 1979: "Ο Οδυσσέας Ελύτης μιλά για το Ηράκλειο"
- Olivier Germain-Thomas, "Le Monde", 1979: "Βρήκα το δρόμο μου με το ελληνικό φως"
- Βάιος Παγκουρέλης, "Το Βήμα", 1979: "Τα θεμέλιά μου στα βουνά και τα βουνά σηκώνουν οι λαοί στον ώμο τους"
- Βεατρίκη Σπηλιάδη, "Η Καθημερινή", 1979: "Όλα ήταν δύσκολα, χρειάστηκε πείσμα για να μη λυγίσω"
- Μαρία Δωρίτη, εφ. "Ο Φιλελεύθερος", Λευκωσία, 1979: "Ελύτης: ο ποιητής της Ελλάδας"
- Γιώργος Πηλιχός, "Τα Νέα", 1979: "Αν δεν μιλούσα ελληνικά, δεν θα είχα γίνει ποιητής"
- Victoria Fernandez, "Granada", 1980: "Ένα Νόμπελ ανάμεσα στον πόλεμο, στην επανάσταση, στην ελευθερία και στη φύση"
- Κίτσα Μπόνζου, "Μεσημβρινή", 1980: "Έναν χρόνο μετά το Νόμπελ"
- Αντώνης Φωστιέρης και Θανάσης Νιάρχος, "Η λέξη", 1981: "Πλησιάζοντας κατά προσέγγιση το ιδανικό"
- Γιώργος Γεμενάκης, "Τα Νέα", 1981: "Μετά την Αγγλία... πίσω στα χειρόγραφά μου"
- Γιώργος Πηλιχός, "Τα Νέα", 1982: "Η μοίρα μας βρίσκεται στα χέρια μας!"
- Δημήτρης Άναλις, "Reperes", 1983: "Η υπέρβαση και η γεωμέτρηση"
- Αντώνης Φωστιέρης και Θανάσης Νιάρχος, "Η λέξη", 1983: "Για μια Σαπφώ καινούργια"
- Νίκος Δήμου, "Το Βήμα", 1985: "Ο πειρασμός της ανάλυσης και η δολοφονία της φαντασίας"
- Μικέλα Χαρτουλάρη, "Τα Νέα", 1988: "Η Ελλάδα η δική μου δεν είναι η τρέχουσα"
- Μικέλα Χαρτουλάρη, "Τα Νέα", 1990: "Αγωνίζομαι με όπλα την ομορφιά και την αθωότητα"
- Ιουλίτα Ηλιοπούλου, "Αντί", 1992: "Ποιητές και ζωγράφοι στη μεταπολεμική Γαλλία"

Σημείωμα του επιμελητή
Ευρετήριο κύριων ονομάτων και τίτλων

24χ17 εκ., 343 σελίδες
Δέσιμο: Μαλακό εξώφυλλο
Τόπος έκδοσης: Αθήνα
Ταξινόμιση DDC: 928 (Συγγραφείς, Έλληνες - Προσωπικές αφηγήσεις), 928 (Ελύτης, Οδυσσέας, 1911-1996), 080 (Συνεντεύξεις)
Άλλα πρόσωπα: Ηλίας Καφάογλου (Επιμελητής)
ISBN: 978-960-17-0297-1
ISBN (10ψήφιο): 960-17-0297-0
Βάρος: 0.723 κιλά
Εκδότης: Ύψιλον
Έτος Κυκλοφορίας: 2011
Γράψε τη δική σου κριτική
22.00
  • Twitter
  • Delicious
  • Designfloat
  • Digg
  • StumbleUpon

19.58
Προσθήκη στη Wishlist Share it


Πληροφορίες

Ο Olivier Germain - Thomas είναι δημοσιογράφος στην εφημερίδα "Le Monde".

Αποστολίδης, Ρένος Η.
Ρένος Αποστολίδης (1924-2004). Ο Ρένος Αποστολίδης γεννήθηκε στην Αθήνα, γιος του δημοσιογράφου Ηρακλή Αποστολίδη, αρχισυντάκτη σε πολλές αθηναϊκές εφημερίδες, διευθυντή της Εγκυκλοπαίδειας του Πυρσού και διευθυντή της Εθνικής Βιβλιοθήκης (1945-1959), και της Ελπινίκης το γένος Ζαμπέλη. Το 1935 τέλειωσε το δημοτικό σχολείο και το 1941 το Βαρβάκειο Γυμνάσιο, όπου στις 28 Οκτωβρίου του 1941 οργάνωσε μαθητική αποχή. Κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής παρέμεινε ανένταχτος. Σπούδασε στο τμήμα Ιστορίας-Αρχαιολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών (αποφοίτησε το 1950). Φοιτητής ακόμη κατά τη διάρκεια του Εμφυλίου στρατεύτηκε με το βαθμό του οπλίτη στο κρατικό μέτωπο. Αμέσως μετά την αποφοίτησή του και για έντεκα χρόνια εργάστηκε ως καθηγητής αρχαίων και νέων ελληνικών, ιστορίας και λατινικών σε ιδιωτικά αθηναϊκά γυμνάσια. Υπήρξε συνεργάτης του κρατικού γραφείου Τύπου του εξωτερικού, της Διεύθυνσης Εξωτερικού Τύπου, της Γενικής Διεύθυνσης Τύπου του Υπουργείου Προεδρίας της Κυβερνήσεως και του Εθνικού Ιδρύματος Ραδιοφωνίας. Τιμήθηκε με το βραβείο πεζογραφίας του Υπουργείου Παιδείας το 1960 (για το έργο του "Ιστορίες από τις Νότιες Ακτές"). Στο χώρο των γραμμάτων πρωτοεμφανίστηκε το 1944 με τη δημοσίευση του δοκιμίου του "Καιρός" στο περιοδικό "Γράμματα" και την έκδοση του έργου του "Τρεις σταθμοί μιας πορείας", ένα χρόνο αργότερα. Συνεργάστηκε με πολλές εφημερίδες και περιοδικά της πρωτεύουσας ως συντάκτης ("Ελευθερία", "Νίκη", "Εικόνες", "Γνώσεις", "Νεώτερον Λεξικόν Ηλίου", "Ανεξάρτητος Τύπος", κ.α.) και ως κριτικός ("Γράμματα", "Φοιτητική Φωνή", "Δελτίον του Βιβλίου", "Κύκλος", "Κοχλίας", "Νέα Εστία", "Νέοι Ρυθμοί", "Νέες Εικόνες", "Έθνος", "Εθνικός Κήρυκας", κ.α.). Από το 1951 ανέλαβε την αρχισυνταξία και την κριτική στήλη στο περιοδικό "Ο Αιώνας μας", και το 1959 ίδρυσε με τον πατέρα του το περιοδικό "Νέα Ελληνικά", από τις σελίδες του οποίου πρόβαλε την κριτική στάση του ενάντια στη λογοτεχνική γενιά του ʼ30. Το 1964 καταδικάστηκε σε κάθειρξη δυόμισι χρόνων -από την οποία εξέτισε τελικά τρεις μήνες- επειδή είχε εισβάλει στη Βουλή ηγούμενος μιας ομάδας ακροδεξιών. Στη δικτατορία του Παπαδόπουλου επέβαλε τη δημοσίευση σε συνέχειες της "Ανθολογίας νεοελληνικού διηγήματος" στις εφημερίδες της εποχής, η οποία όμως διακόπηκε από τη λογοκρισία με αφορμή τη δική του νουβέλα "Ο Α2". Μετά τη δικτατορία συνέχισε να ασκεί κριτική από τις σελίδες του περιοδικού "Τετράμηνα" ως το 1979. Ο Ρένος Αποστολίδης ανήκει στους έλληνες πεζογράφους της μεταπολεμικής γενιάς. Βασικό χαρακτηριστικό του έργου του είναι η κυριαρχία της παρεμβολής του συγγραφέα στη ροή της αφήγησης και η έκφραση της προσωπικής του άποψης και οπτικής του μύθου με τρόπο άμεσο. Βασική πηγή της θεματολογίας του είναι η περίοδος της γερμανικής κατοχής και του ελληνικού εμφυλίου, ιστορικά γεγονότα της οποίας εντάσσει στην αφήγησή του αξιοποιώντας τα και σχολιάζοντάς τα, τόσο για να κρίνει τις αρνητικές τους επιπτώσεις όσο και για να τονίσει το υπαρξιακό αδιέξοδο στο οποίο οδηγούν τους ήρωές του. Στα μεταγενέστερα έργα του στρέφεται προς τη σύγχρονή του πραγματικότητα, διατηρώντας ωστόσο την άποψή του για τον προδρομικό χαρακτήρα του Εμφυλίου στις μεταπολεμικές αλλαγές στην πολιτική και κοινωνική ζωή της Ελλάδας. Έργα του μεταφράστηκαν στα ολλανδικά, γερμανικά, γαλλικά και άλλες ξένες γλώσσες. Για περισσότερα βιογραφικά στοιχεία του Ρένου Αποστολίδη βλ. Χατζηβασιλείου Βαγγέλης, "Ρένος Αποστολίδης", στο "Η μεταπολεμική πεζογραφία· από τον πόλεμο του ʼ40 ως τη δικτατορία του ʼ67", τ. β΄, σ. 224-247, Αθήνα: Σοκόλης, 1988, Χατζηφώτης Ι. Μ., "Αποστολίδης Ρένος", στη "Μεγάλη Εγκυκλοπαίδεια της Νεοελληνικής Λογοτεχνίας", τ. 2, Αθήνα: Χάρη Πάτση, χ.χ., και χ.σ., "Αποστολίδης Ρένος", στο "Παγκόσμιο Βιογραφικό Λεξικό", τ.1, Αθήνα: Εκδοτική Αθηνών, 1983. (Πηγή: Αρχείο Ελλήνων Λογοτεχνών, Ε.ΚΕ.ΒΙ.).

Ελύτης, Οδυσσέας
Το πραγματικό του όνομα είναι Οδυσσέας Αλεπουδέλης και γεννήθηκε το 1911 στο Ηράκλειο της Κρήτης, αλλά η καταγωγή του ήταν από την Λέσβο. Το 1914 η οικογένεια Αλεπουδέλη εγκαταστάθηκε στην Αθήνα. Εκεί έκανε τις εγκύκλιες σπουδές του ο νεαρός Οδυσσέας και στη συνέχεια άρχισε πανεπιστημιακές σπουδές στη Νομική Σχολή που τις εγκατέλειψε το 1936 για να υπηρετήσει τη θητεία του στη Σχολή Εφέδρων Αξιωματικών της Κέρκυρας. Στα γράμματα ο Ελύτης εμφανίστηκε το 1935, δημοσιεύοντας ποιήματά του στο περιοδικό "Τα Νέα Γράμματα" που συγκέντρωνε τους περισσότερους λογοτέχνες της ονομαζόμενης "Γενιάς του Τριάντα". Η γνωριμία του τον ίδιο χρόνο με τον Ανδρέα Εμπειρίκο ενίσχυσε τις επαναστατικές υπερρεαλιστικές του απόψεις. Κατά την ιταλική επίθεση το 1940 κατά της Ελλάδας κατατάχτηκε στο στρατό και πολέμησε στο μέτωπο της Αλβανίας. Στην κατεχόμενη Αθήνα έγραψε τον "Ήλιο τον πρώτο" και τα πρώτα σημαντικά πεζά του. Από το 1948 ως το 1951 πραγματοποίησε διάφορα ταξίδια στη δυτική Ευρώπη, με ορμητήριο το Παρίσι, όπου, μέσα στο εχθρικό γι΄ αυτόν κλίμα της υπαρξιακής στράτευσης, στερεώθηκαν οι δικές του πεποιθήσεις, αυτές που διακυρύσσονται στο "Άξιον Εστί". Το 1969 εγκαταστάθηκε στο Παρίσι, όπου, ανάμεσα στο σύνθημα "η φαντασία στην εξουσία" που εξήγγειλε η επανάσταση του Μάη, και τη δυσφορία για την Απριλιανή δικτατορία στην Ελλάδα, έγραψε τα ποιήματα "Το φωτόδεντρο", "Το μονόγραμμα", "Ο ήλιος ο ηλιάτορας", "Τα ρω του έρωτα". Στην Αθήνα επέστρεψε το 1971. Την περίοδο αυτή και ως την βράβευσή του το 1979 από τη Σουηδική Ακαδημία με το Βραβείο Νόμπελ, έγραψε πεζά κείμενα για το Θεόφιλο ("Ο ζωγράφος Θεόφιλος", 1973), τον Παπαδιαμάντη ("Η μαγεία του Παπαδιαμάντη", 1974), τον Εμπειρίκο ("Αναφορά στον Ανδρέα Εμπειρίκο", 1979) και το "σκηνικό ποίημα" "Η Μαρία Νεφέλη" (1978). Πριν και ύστερα από το διεθνές βραβείο, ανακηρύχτηκε διδάκτορας από διάφορα πανεπιστήμια, όπως της Θεσσαλονίκης (1975), του Παρισίου (Σορβόνη, 1980) και του Λονδίνου (1981). Άλλα έργα του: "Άσμα ηρωικό και πένθιμο για τον χαμένο ανθυπολοχαγό της Αλβανίας" (1945), "Καλοσύνη στις λυκοποριές" (1947), "Αλβανιάδα" (1962), "Ετεροθαλή" (1974), το "Σηματολόγιον" (1977), "Τρία ποιήματα με σημαία ευκαιρίας" (1982), το "Ημερολόγιο ενός αθέατου Απριλίου" (1984), μια σύνθεση-μετάφραση των σωζόμενων αποσπασμάτων της Σαπφώς με τίτλο "Σαπφώ, ανασύνθεση και απόδοση" (1984), "Αποκάλυψη του Ιωάννη" (1985), και "Ο μικρός ναυτίλος" (1985). Ποιήματα του μελοποιήθηκαν από τους Μ.Χατζιδάκη, Μ.Θεοδωράκη, Γ.Μαρκόπουλο, κ.ά.Τα έργα του έχουν μεταφραστεί στα γαλλικά, αγγλικά, ιταλικά, γερμανικά, ισπανικά, και σε άλλες γλώσσες. Πέθανε το 1996 σε ηλικία 85 ετών.

Μενδράκος, Τάκης
Ο Τάκης Μενδράκος γεννήθηκε το 1927 στον Πειραιά και από το 1941 ζει στην Αθήνα. Φοίτησε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, χωρίς να πάρει πτυχίο, και από την εφηβεία του ασχολήθηκε με τη λογοτεχνία. Από το 1973 ασκεί μόνιμα την κριτική της λογοτεχνίας. Άρθρα, δοκίμια και μεταφράσεις του έχουν δημοσιευθεί σε λογοτεχνικά περιοδικά και εφημερίδες, ενώ έχουν κυκλοφορήσει δεκαπέντε βιβλία του, κυρίως μεταφράσεις από την αγγλόφωνη λογοτεχνία.

Ματθαίος Μουντές (1935). Ο Ματθαίος Μουντές γεννήθηκε στη Χίο. Σπούδασε στη Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών (αποφοίτησε το 1959) και σήμερα ζει στην Αθήνα και εργάζεται ως καθηγητής στην ιδιωτική εκπαίδευση. Το 1959 εγκαινίασε τη συνεργασία του με το Εθνικό Ίδρυμα Ραδιοφωνίας, συνεργασία που συνεχίζει και σήμερα στην κρατική ραδιοφωνία, όπου πραγματοποιεί εκπομπές πολιτιστικού περιεχομένου. Πραγματοποίησε επίσης τηλεοπτικές εκπομπές και συνεργάστηκε με τις εφημερίδες Το Βήμα και Η Πρώτη και τα περιοδικά Ευθύνη, Η λέξη, Νέα Εστία, Γράμματα και Τέχνες και άλλα. Στη λογοτεχνία πρωτοεμφανίστηκε το 1955 με δημοσιεύσεις ποιημάτων στο περιοδικό Νέα Εστία και το 1957 κυκλοφόρησε την πρώτη ποιητική συλλογή του, με τίτλο Παρακαταθήκη. Έγραψε επίσης σχολικά εγχειρίδια για το δημοτικό σχολείο. Τιμήθηκε με διάκριση από την Ομάδα των Δώδεκα (1963) και υπήρξε μέλος της επιτροπής κρατικών λογοτεχνικών βραβείων (1984-1986). Σήμερα είναι μέλος της Εταιρείας Συγγραφέων, της Εταιρείας Σπουδών Νεοελληνικού Πολιτισμού και Γενικής Παιδείας και του Ανοιχτού Θεάτρου του Γιώργου Μιχαηλίδη. Για περισσότερα βιογραφικά στοιχεία του Ματθαίου Μουντέ βλ. χ.σ., «Μουντές Ματθαίος», Παγκόσμιο Βιογραφικό Λεξικό 6. Αθήνα, Εκδοτική Αθηνών, 1987 και «Μουντές Ματθαίος», Whoʼ s who 1998· Επίτομο Βιογραφικό Λεξικό. Αθήνα, Μέτρον, 1998. . (Πηγή: Αρχείο Ελλήνων Λογοτεχνών, Ε.ΚΚΕ.ΒΙ.).

Ο Μηνάς Νικηφοράκης είναι δημοσιογράφος της εφημερίδας "Αλλαγή" στο Ηράκλειο Κρήτης.

Παγκουρέλης, Βάιος
Ο Βάιος Παγκουρέλης, (1946-1998) γεννήθηκε στην Αθήνα. Σπούδασε φυσική στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. Το 1972 άρχισε να δημοσιογραφεί (Βραδυνή, Το Βήμα), ενώ από το 1982 εργάστηκε ως υπεύθυνος του Τμήματος Λόγου και Θεατρικών Εκπομπών της ΕΡΑ. Το 1983 ανέλαβε την κριτική θεάτρου στην εφημερίδα "Ελεύθερος Τύπος". Παράλληλα, συνεργάστηκε ως αρθρογράφος και κριτικός με διάφορα περιοδικά (Διαβάζω, Δρώμενα, Εκκύκλημα, Επίλογος κ.ά.). Δίδαξε δραματολογία στη Δραματική Σχολή του Πειραϊκού Συνδέσμου και στο Τμήμα Θεάτρου του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Το 1994 ίδρυσε τη θεατρική ομάδα "Σμίλη". Από τις εκδόσεις "Εστία" έχει εκδοθεί το βιβλίο του "Υποβόλειο", δοκίμιο (1983). Το βιβλίο του "Λόγος Θεάματος, Κριτικές Θεάτρου (Τόμος Α΄ Αρχαίο Δράμα) κυκλοφόρησε το 2001.

Φλέσσας, Γιάννης
Είναι δημοσιογράφος. Γεννήθηκε και ζει στην Αθήνα. Εργάστηκε ως καλλιτεχνικός συντάκτης 25 χρόνια στην εφημερίδα "Έθνος" και 5 στο "Βήμα". Έχει συνεργαστεί με τα περιοδικά "Οπτικοακουστική", "Ήχος", "Φαντάζιο", "Γυναίκα" και "Ταχυδρόμος". Υπήρξε μουσικός παραγωγός στο Ραδιόφωνο της ΕΡΤ 20 χρόνια (1977-97), με εκπομπές γύρω απ΄ τη μουσική του κινηματογράφου και διαθέτει μια τεράστια συλλογή κινηματογραφικής μουσικής, με σπάνια κομμάτια βινυλίου και cd. Έχει γράψει περισσότερα από 10 βιβλία, με γνωστότερο το "Μουσική 35 mm". Λάτρεψε την κινηματογραφική μουσική από τα 8 του χρόνια και το πιο αγαπημένο του σάουντρακ είναι το "Σαμψών και Δαλιδά", σε μουσική του Βίκτορ Γιανγκ, ενώ ο λατρεμένος του συνθέτης είναι ο Μαξ Στάινερ. Συνδέθηκε φιλικά με τους διάσημους συνθέτες Μίκλος Ρόζα, Μάριο Νασιμπένε, Πιέρο Πιτσιόνι, Άνζελο Ναβανίνο, Μορίς Ζαρ, Μισέλ Λεγκράν, Γκάμπριελ Γιάρεντ, Μισέλ Πορτάλ, Λάλο Σίφριν, αλλά και με την ιέρεια των "παιδιών των λουλουδιών", τη διάσημη μεξικάνα τραγουδίστρια, Τζόαν Μπαέζ. Ήρωάς του υπήρξε ο Έρολ Φιν.

SSL Certificate
SSL Certificate

MasterCard Visa
Acceptance Mark Diners
* Powered by Pramnos Hosting LTD., designed by typorg.com.