Διαγωνισμοί Print on demand Bookstore Κριτικές και Παρουσιάσεις Συγγραφείς Νέα και Εκδηλώσεις Αφιερώματα και άλλα Advanced Search
Η τέχνη της γραφής
(10 κορυφαίοι συγγραφείς αποκαλύπτουν τα μυστικά της τέχνης τους στο Paris Review)

Offer
Πως τα καταφέρνουν οι μεγάλοι συγγραφείς;

Επί μισό και πλέον αιώνα το Paris Review έχει εκμαιεύσει μερικές από τις πιο αποκαλυπτικές και τολμηρές σκέψεις που διατύπωσαν οι αυθεντίες της λογοτεχνίας του καιρού μας. Οι συντάκτες του περιοδικού έχουν μιλήσει με τους περισσότερους, κορυφαίους στον κόσμο, μυθιστοριογράφους, ποιητές, θεατρικούς συγγραφείς και κριτικούς και οι ίδιες οι συνεντεύξεις κέρδισαν την αναγνώριση ως κλασικά λογοτεχνικά έργα, ως μία ουσιαστική και εμπεριστατωμένη καταγραφή της συγγραφικής ζωής.

Το Paris Review έχει προσφέρει γόνιμες συζητήσεις με τους σπουδαιότερους συγγραφείς του καιρού μας, παραστατικές αυτοπροσωπογραφίες που από μόνες τους συνιστούν έργα αυθεντικής λογοτεχνίας. Από τον Ουίλιαμ Φόκνερ που είναι κάθετος στην άποψή του ότι για να γραφτεί ένα αξιόλογο μυθιστόρημα χρειάζεται "ενενήντα εννιά τοις εκατό ταλέντο... ενενήντα εννιά τοις εκατό πειθαρχία... ενενήντα εννιά τοις εκατό δουλειά", μέχρι τον Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες, που παρατηρεί ότι "στην πρώτη παράγραφο λύνεις τα περισσότερα από τα προβλήματα του βιβλίου σου", το Paris Review έχει καταφέρει να εκμαιεύσει αποκαλυπτικές και τολμηρές σκέψεις από τους πιο δεινούς μυθιστοριογράφους, ποιητές και κριτικούς του σύγχρονου κόσμου.

Στην "Τέχνη της Γραφής" περιλαμβάνονται οι εκ βαθέων συνεντεύξεις δέκα σημαντικών συγγραφέων (πέντε νομπελίστες και όλοι πολυβραβευμένοι) που δόθηκαν στο διεθνώς αναγνωρισμένο περιοδικό Paris Review όπου αποκαλύπτουν με λεπτομέρειες τα μυστικά της τέχνης τους: Τ.Σ. Έλιοτ, Τρούμαν Καπότε, Έρνεστ Χέμινγουεϊ, Σολ Μπέλοου, Χόρχε Λούις Μπόρχες, Γκρέιαμ Γκριν, Ουίλιαμ Φόκνερ, Ισαάκ Μπάσεβιτς Σίνγκερ, Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες, Χάρολντ Μπλουμ.

Τι είπαν οι συγγραφείς για τις συνεντεύξεις στο Paris Review

"Έχω όλα τα τεύχη του Paris Review και μου αρέσουν πολύ οι συνεντεύξεις. Θα συγκροτήσουν ένα καλό βιβλίο όταν θα τις συγκεντρώσουν σε μια ανθολογία και αυτό θα είναι πολύ καλό για το Review". (Έρνεστ Χέμινγουεϊ)

"Οι συνεντεύξεις του Paris Review μάς πρόσφεραν και μας προσφέρουν την καλύτερη εικόνα για το πώς σκέφτονται και ποια δεοντολογία υιοθετούν στη δουλειά τους κάποιοι σπουδαίοι συγγραφείς. Όταν μάλιστα διαβάζονται όλες μαζί, τότε ισοδυναμούν σχεδόν με μεταπτυχιακό τίτλο σπουδών στις τέχνες που καταφέρνει κανείς να αποκτήσει ενώ κάθεται μόνος στον καναπέ του. Κάθε σελίδα αυτής της συλλογής προσφέρει μια αναπάντεχα αλλόκοτη ευχαρίστηση".
(Ντέιβ Έγκερς)

"Οι συνεντεύξεις του Paris Review αποτελούν αντικείμενα θαυμασμού που διαμόρφωσαν τις πρώτες και πιο ανεξίτηλες εντυπώσεις μου σχετικά με το τι σήμαινε να είναι κανείς συγγραφέας. Ακόμη και σήμερα αποδίδω όποια ρήση μένει ακόμη νωπή στη μνήμη μου σε αυτές τις σελίδες, έστω κι αν ποτέ δεν φιγουράρισαν εκεί".
(Τζόναθαν Λέθεμ)

"Οι συνεντεύξεις του Paris Review έχουν τις καλύτερες ερωτήσεις, τις καλύτερες απαντήσεις και είναι, αναμφίβολα, ο καλύτερος τρόπος να δεις λαθραία αυτό που κρύβουν στο μυαλό τους οι καλύτεροι συγγραφείς (και ερωτώντες) στον κόσμο. Η ανάγνωση του συνόλου αυτών των συνεντεύξεων είναι σαν μια υπέροχη ξενάγηση σε όλη την έκταση της λογοτεχνικής ζωής".
(Σούζαν Όλριν)

"Στις καλύτερες στιγμές τους, οι συνεντεύξεις του Paris Review ανασηκώνουν το βέλο των λογοτεχνικών φυσιογνωμιών για να αποκαλύψουν την ουσία των συγγραφέων με σάρκα και οστά. Εκθέτοντας τις εσώτερες διεργασίες της συγγραφής, τοποθετούν τον αναγνώστη στη θέση του κατευθυντήριου μοχλού της λογοτεχνίας".
(Μπίλι Κόλινς)

"Πάντα με συνάρπαζαν οι συνεντεύξεις του Paris Review, και παλιά και τώρα. Όλες μαζί συνιστούν την αρτιότερη ίσως διαθέσιμη διερεύνηση στο ΄πώς΄ της λογοτεχνίας, το οποίο είναι από πολλές απόψεις πολύ πιο ενδιαφέρουσα ερώτηση από το ΄γιατί΄.
(Σάλμαν Ράσντι)

Τι έγραψε ο Τύπος για τις συνεντεύξεις στο Paris Review
"Το χιούμορ και οι έξυπνες ατάκες είναι συνήθεις απολαύσεις στις συνεντεύξεις του Paris Review... Μια συναρπαστική απόπειρα να φτάσουμε στην καρδιά τού πώς δουλεύουν οι συγγραφείς".
"Εδώ έχουμε έναν κανόνα σπουδαίων μυαλών... Μια συναρπαστική απόπειρα να φτάσουμε στην καρδιά τού πώς δουλεύουν οι συγγραφείς".
(Financial Times)

"Δεν μπορεί να είναι τίποτα λιγότερο από συνταρακτικό το να ζητάς από τους Ολύμπιους θεούς να εξηγηθούν... Μέσα από τη μοναδική ιδιοσυγκρασία τους, τα βέλη της κακεντρέχειας, τις μικρές εμμονές και τα αστεία τους, αυτοί οι συγγραφείς παίρνουν ζωή".
(ndependent)

"Το πιο αξιόλογο και εκτεταμένο πόνημα με περιεχόμενο συνεντεύξεις που διαθέτουμε... Μια σειρά από εξορμήσεις, πότε με κάποιο σκοπό και πότε από καπρίτσιο, με παρακάμψεις, με στάσεις για τσάι και νεφελώδεις διατυπώσεις.
(The New York Times)

"Συγκλονιστικό... Αυτό το βιβλίο θα εξάψει την περιέργεια και θα χαροποιήσει κάθε σοβαρό αναγνώστη ή συγγραφέα. Μπορεί και να εμπνεύσει ακόμα".
(The Times Literary Supplement)

"Σε απορροφούν εντελώς... Είναι όλες συναρπαστικές και συχνά πολύ αστείες".
(The Boston Globe)

"Αυτό το μεγαλειώδες λογοτεχνικό περιοδικό κατάφερε να αποκαλύψει αθόρυβα την ατμόσφαιρα μυστηρίου που περιβάλλει μερικούς από τους σπουδαιότερους συγγραφείς των τελευταίων πενήντα χρόνων... Γοητευτικό"
(Daily Mail)

"Αυτό το βιβλίο θα εξάψει την περιέργεια και θα χαροποιήσει κάθε σοβαρό αναγνώστη ή συγγραφέα. Μπορεί και να εμπνεύσει ακόμα".
(Times)

"Όταν πέθανε ο Πλίμπτον, ο λογοτεχνικός κόσμος αναρωτιόταν: τι θα απογίνει το Paris Review; Τώρα ξέρουμε την απάντηση. Έγινε ακόμα καλύτερο".
(Washington Post)

"Ένας μικρός θησαυρός. Οι συνεντεύξεις συνιστούν λογοτεχνικά ορόσημα και τα κουτσομπολιά, το χιούμορ, οι ιδέες και οι πρακτικές συμβουλές που δίνονται είναι αναζωογονητικές".
(San Francisco Chronicle)

"Σκέτη απόλαυση"
(The Independent)

"Σε εκτοξεύει στην καρδιά της πιο επίλεκτης λογοτεχνικής ομάδας, η οποία είναι αναπόδραστα εγωϊστική και συναισθηματικά εύθραυστη".
(Observer)

"Διαθέτει πληθώρα από απρόσμενα χαρίσματα".
(The Guardian)

"Απαραίτητο ανάγνωσμα για όποιον ενδιαφέρεται να μάθει πώς δουλεύουν οι συγγραφείς και γιατί τα γραπτά τους εξακολουθούν να μας αφορούν".
(Daily Telegraph)

"Συναρπαστικές συνεντεύξεις... [Οι ερωτώμενοι] αναλύουν τη συγγραφή και τις μεθόδους τους με πρωτόγνωρη λεπτομέρεια και ειλικρίνεια. Οι μεν λάτρεις της λογοτεχνίας αναμφίβολα θα ικανοποιηθούν, οι δε επίδοξοι συγγραφείς θα αποκομίσουν τεράστια εμβριθή γνώση από αυτούς τους μάστορες της γραφής".
(The Plain Dealer (Cleveland)


Σημείωση: Εισαγωγή: Ορχάν Παμούκ.

24χ17 εκ., 275 σελίδες
Δέσιμο: Μαλακό εξώφυλλο
Ονομασία σειράς: Επί των Κειμένων
Τόπος έκδοσης: Αθήνα
Ταξινόμιση DDC: 800 (Λογοτεχνία - Λόγοι, δοκίμια, διαλέξεις), 080 (Συνεντεύξεις), 928 (Συγγραφείς - Προσωπικές αφηγήσεις)
Άλλα πρόσωπα: Philip Gourevitch (Επιμελητής)
ISBN: 978-960-6863-51-6
ISBN (10ψήφιο): 960-6863-51-4
Βάρος: 0.515 κιλά
Εκδότης: Τόπος
Έτος Κυκλοφορίας: 2010
Γράψε τη δική σου κριτική
20.10
  • Twitter
  • Delicious
  • Designfloat
  • Digg
  • StumbleUpon

13.87
Προσθήκη στη Wishlist Share it

Η τέχνη της γραφής

Το 1953 ιδρύεται στο Παρίσι το Paris Review, το θρυλικό λογοτεχνικό περιοδικό, το οποίο στις μέρες μας εκδίδεται στη Νέα Υόρκη και το οποίο έμελλε να φιλοξενήσει συνεντεύξεις με κάποιους από τους «γίγαντες» της παγκόσμιας λογοτεχνίας. Η αρχή έγινε στο πρώτο τεύχος με τον Αμερικανό λογοτέχνη Ε.Μ. Φόρστερ και από τότε, μέχρι και σήμερα, αποτελεί καταξίωση για ένα συγγραφέα να δημοσιευτεί μια συνέντευξη του σε κάποιο από τα τέσσερα ετήσια τεύχη του. Στην Τέχνη της Γραφής (εκδόσεις Τόπος, 2010) ανθολογούνται, με επιμέλεια του προτελευταίου εκδότη του, του Φίλιπ Γκούρεβιτς, και καταχωρούνται κατά χρονολογική σειρά δέκα από τις πιο διεγερτικές συνεντεύξεις που δόθηκαν τις τελευταίες δεκαετίες....

Read it





Πληροφορίες

Bellow, Saul, 1915-2005
Ο Σωλ Μπέλοου (1915-2005) γεννήθηκε στον Λανσίν του Κεμπέκ από γονείς μετανάστες από τη Ρωσία, και μεγάλωσε στο Μόντρεαλ και το Σικάγο, όπου η οικογένειά του εγκαταστάθηκε οριστικά το 1924. Σπούδασε κοινωνιολογία και ανθρωπολογία στο πανεπιστήμιο Νορθγουέστερν. Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου υπηρέτησε στο αμερικανικό Εμπορικό Ναυτικό. Σε όλη του τη ζωή συνδύασε την πανεπιστημιακή σταδιοδρομία με τη λογοτεχνική δραστηριότητα. Έζησε πολλά χρόνια στην Ευρώπη. Τιμήθηκε με το National Book Award για τα μυθιστορήματα "Οι περιπέτειες του Όγκι Μαρτς" (1953), "Χέρτσογκ" (1964) και "Ο πλανήτης του κυρίου Σάμλερ" (1970). Επίσης τιμήθηκε με το Εθνικό Μετάλλιο Τεχνών για τη νουβέλα του "Seize the day" ("Άδραξε τη μέρα", 1956) και με το βραβείο Pulitzer για το μυθιστόρημα "Humboldt΄s gift" ("Το δώρο του Χάμπολντ"). Το 1976 του απονεμήθηκε το Νόμπελ λογοτεχνίας "για την ανθρώπινη κατανόηση και τη λεπτή ανάλυση του σύγχρονου πολιτισμού που συνδυάζονται στο έργο του". Το 1984 χρίστηκε μέλος της γαλλικής Λεγεώνας της Τιμής και το 1990 του απονεμήθηκε το Μετάλλιο του Εθνικού Ιδρύματος Βιβλίου για τη συνεισφορά του στα αμερικανικά γράμματα. Άλλα έργα του: "Ο αιωρούμενος άνθρωπος" (1944), "Το θύμα" (1947), "Οι αναμνήσεις του Μόσμπι και άλλες ιστορίες" (1968), "Η κλοπή" (1990), το τελευταίο σημαντικό μυθιστόρημά του, "Ραβελστάιν" (2000) και πολλά θεατρικά έργα, διηγήματα και κριτικά κείμενα. Ο Μπέλοου συγκαταλέγεται στους σημαντικότερους εκπροσώπους της εβραϊκής αμερικανικής λογοτεχνίας και στους μεγάλους συγγραφείς του 20ου αιώνα.Τα έργα του επηρέασαν βαθιά την αμερικανική λογοτεχνία μετά τον πόλεμο. Οι ήρωές του -ο Όγκι Μάρτς, ο Μόουζες Χέρτσογκ, ο Άρθουρ Σάμλερ, κ.ά.- αποτελούν μια υπέροχη πινακοθήκη ανασφαλών, αστείων, γοητευτικών, απομυθοποιητικών, νευρωτικών και ταυτόχρονα ευφυών παρατηρητών του σύγχρονου αμερικανικού τρόπου ζωής. Το 1993 εγκατέλειψε το αγαπημένο του Σικάγο, "γιατί δεν μπορούσε να περνά μπροστά από τα σπίτια των πεθαμένων φίλων του" και γιατί την πόλη διέτρεχε ένα "βαρύ ρατσιστικό κλίμα". Ένα χρόνο αργότερα κινδύνεψε να πεθάνει από τροφική δηλητηρίαση. Πέθανε από γήρας στις 5 Απριλίου 2005, "διατηρώντας την οξύτητα του πνεύματός του έως το τέλος", όπως είπε στενός του φίλος.

Borges, Jorge Luis
Ο Χόρχε Λουίς Μπόρχες γεννήθηκε το 1899 στο Μπουένος Άιρες της Αργεντινής. Ήταν απόγονος αγωνιστών για τη χειραφέτηση της Αργεντινής, ενώ ο πατέρας του ήταν δικηγόρος και καθηγητής ψυχολογίας σε ξενόγλωσση παιδαγωγική σχολή. Από παιδί ακόμα ο Χόρχε Λουίς Μπόρχες ήταν δίγλωσσος, αφού παράλληλα με τα ισπανικά, η αγγλόφωνη γιαγιά του του μάθαινε να μιλά και να γράφει την αγγλική γλώσσα. Ο μικρός δήλωσε στον πατέρα του ότι ήθελε να γίνει συγγραφέας και σε ηλικά επτά χρόνων σύνταξε στα ελληνικά μια σύνοψη της ελληνικής μυθολογίας. Οκτώ χρονών γράφει το πρώτο διήγημά του, ενώ ένα χρόνο αργότερα μεταφράζει και δημοσιεύει τον "Ευτυχισμένο πρίγκιπα" του Όσκαρ Ουάιλντ. Εξαιτίας μιας πάθησης στα μάτια του, που θα τον οδηγήσει προοδευτικά σε πλήρη τύφλωση, η οικογένεια Μπόρχες εγκαθίσταται στη Γενεύη, όπου ο Χόρχε Λουίς εγκαινιάζει της λυκειακές σπουδές του και αποκτά μια υψηλού επιπέδου μόρφωση, καθώς τελειοποιεί τις γνώσεις στην αγγλική, γαλλική και γερμανική γλώσσα. Ανακαλύπτει την εξπρεσσιονιστική ποίηση, τη γερμανική φιλοσοφία, τελειοποιεί τα λατινικά του και το 1919 εγκατεστημένος στη Μαγιόρκα της Ισπανίας ολοκληρώνει την πρώτη ποιητική συλλογή του "Οι κόκκινοι ρυθμοί" όπου είναι φανερός ο θαυμασμός για την επανάσταση των μπολσεβίκων στη Ρωσία. Η οικογένεια των Μπόρχες, έπειτα από πολλές προσωρινές διαμονές και πολλά ταξίδια στην Ευρώπη, επιστρέφουν το 1921 στο Μπουένος Άιρες, όπου και θα παραμείνει. Τώρα ο Μπόρχες ανακαλύπτει τις φτωχογειτονιές της γενέτειράς του με τους compafritos ("μόρτες") γράφει ποιήματα, διηγήματα, δοκίμια και "φαντασίες", ιδρύει διάφορα περιοδικά, παίρνει μέρος σε λογοτεχνικούς ομίλους και από το 1925, που θα δημοσιεύσει την ποιητική συλλογή "Η απέναντι Σελήνη" και τα δοκίμια "Έρευνες", θα δίνει το λογοτεχνικό παρόν με ένα έως δύο έργα το χρόνο, μέχρι το 1985 που θα δημοσιευθεί και η τελευταία ποιητική συλλογή του, "Οι συνωμότες". Ο Μπόρχες πέθανε στις 14 Ιουνίου του 1986 στη Γενεύη και τάφηκε σύμφωνα με την επιθυμία του, στην πόλη των εφηβικών του χρόνων, στο Μπουένος Άιρες. (Φωτογραφία: Isolde Ohlbaum)

Capote, Truman
Ο Τρούμαν Καπότε (1924-1984) γεννήθηκε ως Τρούμαν Στρέκφας Πέρσονς στη Νέα Ορλεάνη και μεγάλωσε στο Μόνροβιλ της Αλαμπάμα. Μαζί με την Κάρσον ΜακΚάλλερς, τη Γιουντόρα Γουέλτυ, τον Γουίλλιαμ Φόκνερ, εκπροσωπεί (με τον δικό του εκκεντρικό τρόπο) τη λογοτεχνία του αμερικανικού Νότου. Μάλιστα, στο περίφημο μυθιστόρημα της Χάρπερ Λι "To Kill a Mockingbird" (Ελληνική απόδοση: "Όταν σκοτώνουν τα κοτσύφια" εκδόσεις Bell, 1984, 2005) ο χαρακτήρας του νεαρού, ιδιόρρυθμου Ντιλ είναι εμπνευσμένος από τον Καπότε. Η λογοτεχνική του καριέρα άρχισε όταν μετακόμισε στη Νέα Υόρκη, όπου μέσα σε λίγο καιρό είχε γίνει σχεδόν διάσημος: τόσο για τα διηγήματά του όσο και για το παράξενο ντύσιμό του. Το πρώτο του μυθιστόρημα, "Άλλες φωνές, άλλοι τόποι", κυκλοφόρησε το 1948 και προκάλεσε σκάνδαλο γιατί έθιγε το ζήτημα της ομοφυλοφιλίας (που ήταν τότε ταμπού). Στη συνέχεια, ο Καπότε ταξίδεψε στην Ευρώπη, εξέδωσε μια συλλογή διηγημάτων και κατάφερε να γίνει εκ των ων ουκ άνευ στα πάρτι και των δύο ηπείρων. Ακολούθησε το μυθιστόρημα "Η άρπα από χορτάρι" (1951), και το "Πρόγευμα στο Τίφφανυς" (1958), που εξυμνεί την πόλη της Νέας Υόρκης και τη ζωή έξω από τους κοινωνικούς θεσμούς. Η ενασχόληση του Καπότε με τη δημοσιογραφία κατέληξε στο μυθιστόρημα-ρεπορτάζ "Εν ψυχρώ", το οποίο εμπνεύστηκε από ένα ειδεχθές έγκλημα που συνέβη στο Κάνσας. Όπως γράφουν οι κριτικοί και οι βιογράφοι του (όπως ο Τζόσεφ Γουολτμέιρ και ο Τζόρτζ Πλίμπτον), ο Τρούμαν Καπότε ήταν "ένας Νότιος, γοτθικός συγγραφέας, δημοσιογράφος και γλεντζές". Αυτό τα λέει όλα.

Eliot, Thomas Stearns
Γεννήθηκε στον Άγιο Λουδοβίκο του Μισσούρι το 1888 από πουριτανή αριστοκρατική οικογένεια διαπρεπών επιστημόνων και ανατράφηκε με τις αρχές του παππού του που ήταν θεολόγος. Σπούδασε στην Ακαδημία Σμιθ της Μασσαχουσέτης, βραβεύτηκε με χρυσό μετάλιο στα λατινικά από την Milton Academy. Σπούδασε τέσσερις γλώσσες: ελληνικά, λατινικά, γαλλικά, γερμανικά και συνάμα μεσαιωνική ιστορία, συγκριτική φιλολογία και ιστορία νεώτερης φιλοσοφίας. Παρακολούθησε επίσης μαθήματα φιλοσοφίας στο Χάρβαρντ από τον Μπ. Ράσελ, το 1914 καθώς και σανσκριτική και νεώτερη ινδική φιλοσοφία. Γνώστης της γαλλικής φιλολογίας επιδόθηκε στην ποίηση. Το 1915 ο Έλιοτ εγκαταστάθηκε στο Λονδίνο παραδίνοντας μαθήματα σε σχολεία και αργότερα διορίστηκε στη Lloyd΄ s Bank του Λονδίνου όπου εργάστηκε οχτώ χρόνια. Η ποίηση του κατατάσσεται σε πέντε περιόδους. Η πρώτη περίοδος (1909-1919) περιλαμβάνει τα ποιήματα: "Το τραγούδι της αγάπης του Άλφρεντ Προύλφροκ", "Το πορτραίτο μιας κυρίας", "Πρελούδια", κ.ά. Η δεύτερη περίοδος (1920-1925) περιλαμβάνει τα ποιήματα: "Γερόντιον", "Ιπποπόταμος", "Η έρημη χώρα", κ.ά. Στην τρίτη περίοδο ανήκουν "Οι άδειοι άνθρωποι", ενώ στην τέταρτη περίοδο (1927-1934) περιλαμβάνονται τα ποιήματα: "Το ταξίδι των Μάγων", "Ένα τραγούδι για τον Συμεών", "Animula", "Βράχος", κ.ά. Στην πέμπτη περίοδο (1935-1942) ανήκουν τα "Τέσσερα κουαρτέτα". Τα θεατρικά του έργα είναι τα "Φονικό στην εκκλησιά" ("Murder in the cathedral"), "Sweeny Agonistes", "Κοκτέιλ πάρτυ" κ.ά. Ως δημοσιογράφος και κριτικός έδωσε αξιόλογα δείγματα. Από το 1922 που ήταν εκδότης του περιοδικού "Κριτήριον" σκοπό είχε να δημιουργήσει μια θέση για τις νέες τάσεις της λογοτεχνίας και την κριτική. Στα δοκίμια και τις μελέτες ανήκουν: "Η παράδοση και το ατομικό ταλέντο", 1919, "Η χρήση της ποίησης και η χρήση της κριτικής", 1933, "Σημειώσεις για τον ορισμό της κουλτούρας", 1948, "Ποίηση και δράμα", 1951, κ.ά. Το 1948 τιμήθηκε με το Νόμπελ Λογοτεχνίας. Πέθανε στις 4 Ιανουαρίου 1965.

Faulkner, William
Ο Γουίλιαμ Φώκνερ γεννήθηκε -ως William Cuthbert Falkner- στο New Albany κοντά στην Οξφόρδη της Πολιτείας του Μισισιπή το 1897. Παρόλο που ο προπάππος του ήταν συνταγματάρχης και σπουδαία φυσιογνωμία του αμερικανικού Νότου, ο Φώκνερ δεν έγινε δεκτός στο στρατό όταν η Αμερική μπήκε στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο. Λίγο αργότερα, κατάφερε να καταταγεί στην καναδική και, στη συνέχεια, στη βρετανική βασιλική αεροπορία, και μετά τον πόλεμο φοίτησε για ένα διάστημα στο Πανεπιστήμιο του Μισισιπή. Εγκατέλειψε τις σπουδές του -ήταν, εξάλλου, μετριότατος φοιτητής- και ασχολήθηκε με δουλειές του ποδαριού, ανάμεσά τους ένα βιβλιοπωλείο στη Νέα Υόρκη και μια μικρή εφημερίδα στη Νέα Ορλεάνη, όπου το 1924 ο φίλος του Φιλ Στόουν φρόντισε να εκδοθεί σε 1.000 αντίτυπα η συλλογή ποιημάτων του "The Marble Faun" ("Ο μαρμάρινος φαύνος"). Στη Νέα Ορλεάνη γνωρίστηκε με έναν κύκλο λογοτεχνών στον οποίο συμμετείχε ο Σέργουντ Άντερσον, που τον ενθάρρυνε να στραφεί στην πεζογραφία, κι έτσι γεννήθηκε το πρώτο του μυθιστόρημα, "Soldiers΄ Pay" ("Η πληρωμή του στρατιώτη"), που εκδόθηκε από τον εκδοτικό οίκο Boni and Liveright το 1926. Το 1929 παντρεύτηκε κι έπιασε δουλειά, νυχτερινή βάρδια, στην τροφοδοσία ενός τοπικού ηλεκτρικού σταθμού. Εκείνο το διάστημα, μέσα σε έξι βδομάδες του καλοκαιριού, από τα μεσάνυχτα ως τις τέσσερις το πρωί, γεννήθηκε το "As I Lay Dying" ("Καθώς ψυχορραγώ"), που κυκλοφόρησε την αμέσως επόμενη χρονιά (1930). Ακολούθησε το "Sanctuary" ("Άδυτο", 1931) και κάποια σενάρια για το Χόλυγουντ (μεταξύ των οποίων το "Today we Live" του Χάουαρντ Χωκς, 1933, πάνω σ΄ ένα δικό του διήγημα, και αργότερα οι διασκευές του "Μεγάλου ύπνου" του Ρ. Τσάντλερ, στην ομότιτλη μεταφορά με πρωταγωνιστές τον Χ. Μπόγκαρτ και τη Λ. Μπακόλ, καθώς και του "Να έχεις και να μην έχεις" του Χέμινγουεϊ), μια και οι πωλήσεις των βιβλίων του ήταν ασήμαντες. Αν και αναγνωρισμένος συγγραφέας, ο Φώκνερ πέρασε βασανισμένη ζωή βυθισμένος στον αλκοολισμό και την κατάθλιψη. Στον κόσμο του, παρά την επικέντρωση στον αμερικανικό νότο, η αφήγηση προσλαμβάνει οικουμενική σημασία ως στάση απέναντι στο ανθρώπινο πεπρωμένο και σε προβλήματα όπως οι φυλετικές διακρίσεις. Στα σημαντικότερα έργα του, που συχνά χαρακτηρίζονται από πειραματική γραφή, επηρεασμένη από την ευρωπαϊκή πρωτοπορία, συγκαταλέγονται και τα μυθιστορήματα "Mosquitos" ("Κουνούπια"), 1927, "Sartoris" ("Σαρτόρις", με αρχικό τίτλο "Flags in the Dust"), 1929, "The Sound and the Fury" ("Η βουή και η μανία"), 1929, "Light in August" ("Φως τον Αύγουστο"), 1932, "Absalom, Absalom!" ("Αβεσσαλώμ, Αβεσσαλώμ!"), 1936, "The Wild Palms" ("Άγρια Φοινικόδενδρα"), 1939, "The Hamlet" ("Το χωριουδάκι" -πρώτο μέρος της τριλογίας των Snope), 1940, "Requiem for a Nun" ("Ρέκβιεμ για μια μοναχή"), 1951, "The Town" ("Η πόλη"), 1957 και "The Mansion" ("Το Μέγαρο"), 1959 -δεύτερο και τρίτο μέρος της τριλογίας των Snope-, "The Reivers" ("Οι κλέφτες"), 1961, καθώς και περισσότερες από 80 συλλογές διηγημάτων. Το 1949 τιμήθηκε με το Βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας, το 1955 με το National Book Award και με το Pulitzer Prize for fiction (για το μυθιστόρημα "A Fable"), το 1962 με το Χρυσό Μετάλλιο Λογοτεχνίας της Αμερικανικής Ακαδημίας Τεχνών και Γραμμάτων και -μετά θάνατον- για δεύτερη φορά με το Pulitzer Prize (για το μυθιστόρημα "The Reivers"). Το 1957 έγινε δεκτός από το Πανεπιστήμιο της Βιρτζίνια ως συγγραφέας διαμονής (writer-in-residence). Στο ίδιο Πανεπιστήμιο δώρισε το 1961 το προσωπικό του αρχείο για τη δημιουργία του William Faulkner Foundation. Πέθανε από ανακοπή καρδιάς στη Byhalia της Βιρτζίνια, το 1962, και τάφηκε στο κοιμητήριο της Οξφόρδης του Μισισιπή, Πολιτείας την οποία δεν εγκατέλειψε ποτέ στη ζωή του.

Greene, Graham
Από τους σημαντικότερους εκπροσώπους της παγκόσμιας λογοτεχνίας, αγγλικής καταγωγής. Γεννήθηκε το 1904. Σπούδασε στην Οξφόρδη και στα πρώτα του επαγγελματικά βήματα ασχολήθηκε με τη δημοσιογραφία. Το πρώτο του έργο το έγραψε το 1929 σε ηλικία 25 ετών, με τίτλο "O εσώτερος άνθρωπος". Το "Όριαν Εξπρές", όμως, που έγραψε τρία χρόνια αργότερα ήταν αυτό που γνώρισε τεράστια επιτυχία και του πρόσφερε την αναγνώριση. Ακολούθησαν τα έργα : "Πεδίο μάχης", "Η Αγγλία με έκανε", "Ένα όπλο για πούλημα", "Ο βράχος του Μπράιτον (Brighton rock)", "Η δύναμη και η δόξα" , "Η καρδιά του ζητήματος" και "Το τέλος μιας σχέσης". Κατά την διάρκεια της συγγραφικής του καριέρας έγραψε και πολλά κατασκοπευτικά μυθιστορήματα. Κυριότερα είναι: "Εμπιστευτικός πράκτορας", "Το υπουργείο του φόβου", "Ο τρίτος άνθρωπος". Άλλα έργα του : "Ο χαμένος τα παίρνει όλα", "Ο άνθρωπος μας στην Αβάνα", "Ο επίτιμος πρόξενος", "Ο ήσυχος Αμερικανός", "Ο ανθρώπινος παράγοντας", "Μονσινιόρ Κιχώτης", κ.α. Πολλά από τα έργα του διασκευάστηκαν στη συνέχεια για τον κινηματογράφο και έγιναν επιτυχημένες ταινίες.

Hemingway, Ernest
Ο Έρνεστ Μίλερ Χέμινγουαίη γεννήθηκε το 1899 στο Oak του Ιλινόις. Από τα παιδικά του χρόνια γνώρισε το πάθος των ταξιδιών που σημάδεψε τη ζωή και το συγγραφικό του έργο. Το 1917 ο Χέμινγουαίη προσλήφθηκε ως ρεπόρτερ στην εφημερίδα Αστέρας του Κάνσας Σίτυ. Τον επόμενο χρόνο δέχτηκε να πάει ως εθελοντής οδηγός ασθενοφόρου στο ιταλικό μέτωπο, όπου πληγώθηκε άσχημα και παρασημοφορήθηκε δύο φορές. Γύρισε στις Η.Π.Α. το 1919 και παντρεύτηκε το 1921. Το 1922 ήταν ανταποκριτής στο ελληνοτουρκικό μέτωπο και δύο χρόνια αργότερα εγκατέλειψε τη δημοσιογραφία για να αφιερωθεί στη λογοτεχνία. Εγκαταστάθηκε στο Παρίσι, όπου ανανέωσε τις πρώιμες φιλίες του με αμερικανούς αυτοεξόριστους, όπως τον Έζρα Πάουντ και τη Γερτρούδη Στάιν. Η ενθάρρυνση και το ενδιαφέρον που έδειξαν για τα κείμενά του έπαιξαν σημαντικό ρόλο στη διαμόρφωση του ύφους του Χέμινγουαίη. Τα δύο πρώτα βιβλία του ήταν οι "Τρεις ιστορίες και δέκα ποιήματα" και το "Στον καιρό μας" (1925). Ευρύτερα, όμως έγινε γνωστός με τη σατιρική νουβέλα "Οι χείμαρροι της άνοιξης" (1926), με την οποία και καθιερώθηκε. Η διεθνής του φήμη επιβεβαιώθηκε με τα επόμενα τρία βιβλία του : "Φιέστα" (1926), "Άντρες χωρίς γυναίκες" (1927) και "Αποχαιρετισμός στα όπλα" (1929). Αναμίχθηκε με πάθος στις ταυρομαχίες, "Θάνατος στο απομεσήμερο" (1932), στο κυνήγι άγριων ζώων στην Αφρική, "Οι πράσινοι λόφοι της Αφρικής" (1935), και στο ψάρεμα στην ανοιχτή θάλασσα, "Ο γέρος και η θάλασσα" (1952). Στο κλασικό μυθιστόρημα "Για ποιον χτυπά η καμπάνα" (1940) καταγράφονται οι εμπειρίες του από την παραμονή του στην Ισπανία κατά τον Εμφύλιο Πόλεμο. Το άμεσο και φαινομενικά απλό ύφος της γραφής του δημιούργησε ολόκληρες γενιές μιμητών, χωρίς όμως σημαντικά αποτελέσματα, ενώ η αναγνώριση της θέσης του στην παγκόσμια λογοτεχνία ήλθε το 1954, όταν τιμήθηκε με το Βραβείο Νόμπελ. Ο Χέμινγουαίη αυτοκτόνησε το 1961 στο Αϊντάχο.

SSL Certificate
SSL Certificate

MasterCard Visa
Acceptance Mark Diners
* Powered by Pramnos Hosting LTD., designed by typorg.com.