Διαγωνισμοί Print on demand Bookstore Κριτικές και Παρουσιάσεις Συγγραφείς Νέα και Εκδηλώσεις Αφιερώματα και άλλα Advanced Search
"Για τα πράγματα που λείπουν"
(18 καλλιτέχνες, διευθυντές μουσείων και επιμελητές συζητούν στην "Εποχή των εικόνων" με την Κατερίνα Ζαχαροπούλου)

Offer
Τα κείμενα του βιβλίου προέρχονται από απομαγνητοφωνήσεις τηλεοπτικών εκπομπών στην ΕΤ1. Δεκαοχτώ καλλιτέχνες, διευθυντές μουσείων και επιμελητές τέχνης συζητούν με την Κατερίνα Ζαχαροπούλου. Είναι όλοι τους βαθιά στοχαστικοί. Και παρότι από τη μορφή με την οποία παρουσιάζονται οι συνεντεύξεις απουσιάζουν τόσο η εικόνα των έργων όσο και η αύρα της ζωντανής παρουσίας τους, ωστόσο αναδεικνύονται οι λόγοι για τους οποίους κάνουν τέχνη, ή είναι μέσα σ΄ αυτήν.

21χ14 εκ., 319 σελίδες
Δέσιμο: Μαλακό εξώφυλλο
Τόπος έκδοσης: Αθήνα
Ταξινόμιση DDC: 704 (Καλές τέχνες - Λόγοι, δοκίμια, διαλέξεις), 709.495 (Τέχνη, Ελληνική - Λόγοι, δοκίμια, διαλέξεις), 080 (Συνεντεύξεις), 791.45 (Τηλεοπτικά προγράμματα)
Άλλα πρόσωπα: Ellen Steiber , Κατερίνα Ζαχαροπούλου (Επιμελητής) ,
ISBN: 978-960-325-874-2
ISBN (10ψήφιο): 960-325-874-1
Βάρος: 0.497 κιλά
Εκδότης: Άγρα
Έτος Κυκλοφορίας: 2009
Γράψε τη δική σου κριτική
19.27
  • Twitter
  • Delicious
  • Designfloat
  • Digg
  • StumbleUpon

14.26
Προσθήκη στη Wishlist Share it


Πληροφορίες

Abramovic, Marina
Η Μαρίνα Αμπράμοβιτς, από τη δεκαετία του ΄70, έχει ταυτίσει το όνομά της με την περφόρμανς στον εικαστικό χώρο, έχει επηρεάσει καθοριστικά, με το έργο της, όσο λίγοι καλλιτέχνες, τη σύγχρονη τέχνη και την εξέλιξή της, κι έχει αποσπάσει βραβεία σε μεγάλες εκθέσεις. Το 1997 έλαβε μέρος στην Μπιενναλε της Βενετίας, όπου και πήρε το μεγάλο βραβείο, τον Χρυσό Λέοντα, με το έργο της "Balkan Baroque" . Η Μαρίνα Αμπράμοβιτς γεννήθηκε στο Βελιγράδι το 1946, όπου και ξεκίνησε τις πρώτες σπουδές της στην Ακαδημία Καλών Τεχνών. Το 1975 μετακόμισε στο Άμστερνταμ, όπου γνώρισε τον Γερμανό καλλιτέχνη Ulay. Συνδέθηκαν και συνεργάστηκαν για τα επόμενα δώδεκα χρόνια, δημιουργώντας έργα σύγχρονης τέχνης που παρουσιάστηκαν στην Ευρώπη, την Αμερική και την Αυστραλία. Το έργο της "Balkan Baroque" σχολιάζει την κατάσταση στα Βαλκάνια και την πατρίδα της, τη Γιουγκοσλαβία, στις αρχές της δεκαετίας του ΄90, πολύ πριν από τα δραματικά γεγονότα στη χώρα της, σαν ένα προφητικό και καταλυτικό έργο. Τον Μάρτιο του 2010 το ΜοΜΑ παρουσιάζει το σύνολο του έργου της.

Ο Jan Fabre (1958), γεννημένος στην Αμβέρσα όπου και ζει, είναι ένας δημιουργός που δύσκολα κατατάσσεται και ο οποίος εκτός από το πλαστικό του έργο που περιλαμβάνει γλυπτά, σχέδια, περφόρμανς, ταινίες είναι παράλληλα σκηνοθέτης θεάτρου, σκηνογράφος, χορογράφος και εκδίδει το περιοδικό Janus.

Greenaway, Peter, 1942-
O Peter Greenaway γεννήθηκε στο Νιούπορτ της Ουαλίας το 1942. Αρχικά σπούδασε ζωγραφική, ενώ από πολύ νωρίς το ενδιαφέρον του για τον κινηματογράφο ήταν έντονο. Το 1965 εργάστηκε στο Κρατικό Κεντρικό Γραφείο Πληροφοριών της Βρετανίας (COI), όπου για δώδεκα χρόνια ήταν παραγωγός ταινιών και ύστερα σκηνοθέτης. Το ενδιαφέρον του για τον ευρωπαϊκό κινηματογράφο, και κυρίως για το έργο των Antonioni, Bergman, Godard, Pasolini και Resnais, έδωσε στον Γκρήναουεϋ τα εργαλεία για να αφοσιωθεί στη σκηνοθεσία ταινιών από το 1970 και ύστερα, σχεδόν αποκλειστικά. Το εικαστικό του έργο, λιγότερο γνωστό, περιλαμβάνει σχέδια, κολλάζ και πίνακες ζωγραφικής, που είναι για τον ίδιο μέρος μιας αναζήτησης σε συνδυασμό με τη δημιουργία κινηματογραφικών ταινιών.

Lowry, Glenn
O Glenn Lowry γεννήθηκε το 1954 στη Νέα Υόρκη. Είναι ο έκτος κατά σειρά διευθυντής στην πορεία του Μουσείου Μοντέρνας Τέχνης της Νέας Υόρκης, το γνωστό ΜοΜΑ, και ανέλαβε τα καθήκοντά του το 1995. Ηγείται ενός επιτελείου 817 ατόμων και διευθύνει ένα πολυσχιδές πρόγραμμα εκθέσεων, αγορών έργων τέχνης και καλλιτεχνικών εκδόσεων. Ανάμεσα στις πρωτοβουλίες του είναι η ανέγερση του νέου κτιρίου του ΜοΜΑ και η συγκέντρωση κεφαλαίων ύψους 858 εκατομμυρίων δολαρίων για τη χρηματοδότηση του έργου και τον εμπλουτισμό του κληροδοτήματος. Ο Γκλέν Λάουρυ έχει κάνει πολλές δημόσιες διαλέξεις και δημοσιεύσεις με θέματα, μεταξύ άλλων, τη σύγχρονη τέχνη, τους καλλιτέχνες και το ρόλο των μουσείων στη σύγχρονη κοινωνία.

Munoz, Juan
Ο Χουάν Μουνιόζ γεννήθηκε στη Μαδρίτη το 1953. Σπούδασε Καλές Τέχνες στο Λονδίνο και τη Νέα Υόρκη. Οι ρεαλιστικές αναπαραστάσεις με τις ανθρώπινες φιγούρες, οι εγκαταστάσεις και τα γλυπτά του έγιναν γνωστά σε όλο τον κόσμο, μέσα από εκθέσεις σε μεγάλα μουσεία της Ευρώπης και των ΗΠΑ. Η μεγάλη έκθεση στην Tate Modern, το 2008, παρουσίαζε μέρος του συνολικού του έργου, ενώ ακολούθησε μεγάλη αναδρομική στο Μουσείο Ρέινια Σοφία στh Μαδρίτη, το 2009. O Μουνιόζ ανήκε σε μια γενιά Ευρωπαίων καλλιτεχνών οι οποίοι έδωσαν νέα διάσταση στη γλυπτική. Κινήθηκε σε ένα μεγάλο φάσμα καλλιτεχνικών δραστηριοτήτων, από την πεζογραφία έως το ραδιόφωνο, το θέατρο και τη ζωγραφική. Έφυγε ξαφνικά από τη ζωή στα 48 του χρόνια, ύστερα από καρδιακή προσβολή, στο εξοχικό του στην Ίμπιζα. Είχε πάει να ξεκουραστεί μετά τη μεγάλη του εγκατάσταση στο Tourbine Hall της Tate Modern στο Λονδίνο. Η σχέση του με την Ελλάδα ήταν στενή, όπως και η συνεργασία του με τον Jean Bernier και τη Μαρίνα Ηλιάδη.

Passmore, George
O George Passmore γεννήθηκε στο Ντέβον της Μεγάλης Βρετανίας το 1942. Με τον Gilbert Proesch συναντήθηκε για πρώτη φορά το 1967 στο Saint Martin΄s School of Art στο Λονδίνο. Πήραν την απόφαση να παρουσιάσουν τους ίδιους τους εαυτούς τους ως ζωντανά γλυπτά, τα περίφημα Living Sculptures (1969). Ακολούθησαν πλήθος από περφόρμανς, φωτογραφικές συνθέσεις επικών διαστάσεων, κολλάζ, όλα κάτω από το χαρακτηρισμό γλυπτική. Τη δεκαετία του ΄70 καταπιάστηκαν με κοινωνικά θέματα, όπως η ανεργία και ο κοινωνικός αποκλεισμός, ενώ στις δεκαετίες που ακολούθησαν ενέταξαν τά έργα τους σε θεματικές ενότητες. Τους απασχολεί η θρησκεία, το σεξ, η βία, ο φόβος, η απελπισία και εν τέλει η θέληση για ζωή μέσα σε όλα αυτά.

Proesch, Gilbert
O Gilbert γεννήθηκε στις Δολομιτικές Άλπεις της Ιταλίας το 1943. Με τον George Passmore συναντήθηκε για πρώτη φορά το 1967 στο Saint Martin΄s School of Art στο Λονδίνο. Πήραν την απόφαση να παρουσιάσουν τους ίδιους τους εαυτούς τους ως ζωντανά γλυπτά, τα περίφημα Living Sculptures (1969). Ακολούθησαν πλήθος από περφόρμανς, φωτογραφικές συνθέσεις επικών διαστάσεων, κολλάζ, όλα κάτω από το χαρακτηρισμό γλυπτική. Τη δεκαετία του ΄70 καταπιάστηκαν με κοινωνικά θέματα, όπως η ανεργία και ο κοινωνικός αποκλεισμός, ενώ στις δεκαετίες που ακολούθησαν ενέταξαν τά έργα τους σε θεματικές ενότητες. Τους απασχολεί η θρησκεία, το σεξ, η βία, ο φόβος, η απελπισία και εν τέλει η θέληση για ζωή μέσα σε όλα αυτά.

Sooja, Kim
H Κιμ Σούζα γεννήθηκε το 1957 στο Ταεγκού της Νότιας Κορέας. Σπούδασε ζωγραφική κατά την περίοδο 1980-1984 στο Πανεπιστήμιο Χόνγκ-Ικ της Σεούλ και μετά πήγε στο Παρίσι, όπου ήρθε σε επαφή με την ευρωπαϊκή τέχνη και κουλτούρα. Οι καλλιτεχνικές της αναζητήσεις εστιάζουν στη ραπτική, ασχολία ιδιαίτερα διαδεδομένη στην κορεατική κοινωνία. Από τις αρχές της δεκαετίας του ΄90 τα έργα της αποτελούν τρισδιάστατα αντικείμενα, ενώ υιοθέτησε το βίντεο ως μέσο τεκμηρίωσης και καταγραφής των περφόρμανς της. Το μποττάρι-γλυπτό αποτελεί αποφασιστικό σημείο στην καριέρα της και οι εγκαταστάσεις της, εκτός από βίντεο, περιλαμβάνουν συχνά και υφάσματα, τα οποία παρουσιάζει σε διαφορετικό πλαίσιο, ανάλογα με το χώρο.

Κουνέλλης, Γιάννης
Γεννημένος το 1936, στον Πειραιά, ο Γιάννης Κουνέλλης εγκαταστάθηκε στη Ρώμη όπου σπούδασε στην Ακαδημία Καλών Τεχνών, και ήδη στη δεκαετία του ΄60 εμφανίστηκε ως ένας από τους πρωτεργάτες του κινήματος Arte Povera στην Ιταλία. Χρησιμοποιώντας υλικά όπως σίδερο, κάρβουνο, φωτιά, ξύλο, πέτρα κ.ά. αναδεικνύει μέσα από τις επίτοιχες κατασκευές και εγκαταστάσεις του την πρωτογενή ποιητική φύση των πραγμάτων και το πολιτικό-πολιτισμικό τους βάθος. Από την πρώτη έκθεση στη Ρώμη το 1960 μέχρι σήμερα, η "πλεύση" του Κουνέλλη είναι συνεχής, επισκέπτεται με μια αδιάκοπη διαδοχή τα μικρά αγκυροβόλια και τα μεγάλα "λιμάνια" της τέχνης των πιο σημαντικών πόλεων στην Ευρώπη και τον υπόλοιπο κόσμο: από τη Ρώμη στο Βερολίνο, από τη Νάπολη στο Παρίσι, από τη Γένοβα στο Ρότερνταμ, από την Κολωνία στη Νέα Υόρκη, από το Μόναχο στο Λονδίνο, από το Σικάγο στη Ναγκόγια, από το Μόντρεαλ στη Βαρκελώνη, από το Λος Άντζελες στην Πράγα, από τη Μόσχα στην Αθήνα. Τα κεφάλαια αυτής της "Λιμναίας Οδύσσειας" -όπως την ονόμασε ο ίδιος στο βιβλίο του- στη "θάλασσα" της σύγχρονης τέχνης, έχουν τίτλους όπως "Καρβουνιέρα", 1967, "Άλογα", 1969, "Φωτιές", 1969, "Απόλλων", 1973, "Τραγωδία των πολιτών", 1974, "Όπερα Beuys", Ντίσελντορφ 1988, "Άλμπατρος", Βερολίνο 1991, "Mauser, του H. Muller (σκηνικά)", Βερολίνο, 1992, "M/S Ιόνιον", Πειραιάς 1994, "Lohengrin, όπερα του Ρ. Βάγκνερ (σκηνικά)", Άμστερνταμ 2002, "Βάκχες, του Θ. Τερζόπουλου (σκηνικά)", Ντίσελντορφ 2002, "Δίχτυ, παπούτσια", Μολφέτα 2003, "Σιδερένια δοκάρια, ξύλο, σακιά, κάρβουνο", Μέγαρο Μουσικής/ΕΜΣΤ, Αθήνα 2004, "Λαβύρινθος με βιβλία, μελάνι", Μιλάνο 2006, "Καρέκλες με σάκους", Βερολίνο 2007, "Παλτό", Μπέργκαμο 2009, κ.ά.

Ο Νίκος Ναυρίδης (1958) σπούδασε αρχιτεκτονική στο ΕΜΠ και ζωγραφική στην ΑΣΚΤ. Πήρε μέρος στις Μπιενάλε του Σάο Πάολο (1996, 2001, 2005) και της Κωνσταντινούπολης (1997).

SSL Certificate
SSL Certificate

MasterCard Visa
Acceptance Mark Diners
* Powered by Pramnos Hosting LTD., designed by typorg.com.