Διαγωνισμοί Print on demand Bookstore Κριτικές και Παρουσιάσεις Συγγραφείς Νέα και Εκδηλώσεις Αφιερώματα και άλλα Advanced Search
Κλασικοί γερμανοί ποιητές
(Johann W. von Goethe - Friedrich J. von Schiller - Friedrich Holderlin - Heinrich W. von Kleist: Μια μικρή περιδιάβαση στη ζωή τους και στο έργο τους)

Κλασικοί γερμανοί ποιητές
Η πρώτη μου επαφή με τον Γκαίτε ήταν στα μέσα της δεκαετίας του ΄50, όντας μαθητής στις τελευταίες τάξεις γυμνασίου που έπεσε στα χέρια μου όλως τυχαία το πολυμεταφρασμένο, ερωτικό μυθιστόρημά του τα "Πάθη του "Βέρθερου" και είναι αλήθεια πως με επηρέασε βαθύτατα. Λίγα χρόνια αργότερα φοιτητής πια στη Γερμανία σε φιλοσοφική σχολή φυσικό ήταν να ενδιαφερθώ περισσότερο για την ποίηση του μεγάλου Γερμανού ποιητή. Διάβασα από το πρωτότυπο φυσικά το πρώτο μέρος του Φάουστ, αλλά και πολλά ποιήματά του, ωστόσο δεν είχα επιχειρήσει να μεταφράσω ποίησή του. Ομολογουμένως πάρα πολύ με δυσκόλευε ο πυκνά δομημένος ποιητικός του λόγος, τουναντίον υπήρξε πιότερο εφικτό να μεταφέρω στα ελληνικά ποίηση των: Μαίρικε, Νοβάλις, Μπρεντάvο, Μπρεχτ, Χάινε και φυσικά Χέλντερλιν...
Πριν λίγα χρόνια σε στιγμές ευφορίας στο Καζίμιερζ Ντόλνυ της Πολωνίας μπήκα στον πειρασμό και καταπιάστηκα με τη μεταφορά στα ελληνικά πολλών ποιημάτων του Γκαίτε. Ανάμεσα τους επέλεξα να παραθέσω στο βιβλίο μου αυτό μερικά ολιγόστιχα- τα λεγόμενα κι Ανακρεόντεια, αλλά και πάλι δεν μπορώ να πω πως είμαι πολύ ικανοποιημένος με αυτό το εγχείρημα, θαρρώ όμως πως αξίζει τον κόπο, αφού αυτά τα ποιήματα, από όσο είμαι σε θέση να γνωρίζω, δεν έχουν μεταφερθεί στη γλώσσα μας, ενώ αντίστοιχα ο Φάουστ έχει μεταφραστεί από πολλούς Έλληνες ποιητές, για να αναφέρω την τελευταία-πάρα πολύ καλή, εννοώ αυτή του Π. Μάρκαρη.
Το ίδιο θα έλεγα και για τον σχεδόν συνομήλικό του μεγάλο ποιητή- κύρια δραματουργό- φίλο του και συνοδοιπόρο, Φρειδερίκο Σίλερ, που τόσο νωρίς, στα 46 του χρόνια έφυγε και θαρρώ ότι δεν πρόλαβε να ολοκληρώσει το έργο του, ωστόσο κι αυτό που μας άφησε τον κατατάσσει ως τον μέγιστο δραματουργό της γερμανόφωνης ποίησης κι όχι μόνο. Να σημειώσω πως φέτος εορτάζεται στις γερμανόφωνες χώρες η επέτειος των 250 χρόνων από τη γέννησή του κι ας θεωρηθεί η παρούσα έκδοση ελάχιστη συμβολή συμμετοχής σε ένα τόσο μεγάλης σημασίας γεγονός. Άλλωστε μεγάλο μέρος του σημερινού γραφτού μου γράφτηκε ειδικά ως επετειακό σημείωμα σε επαρχιακή εφημερίδα το 2005 για τα διακόσια χρόνια από το θάνατό του(1805).
Αξίζει νομίζω να αναφερθεί επίσης εδώ, πως η δεκαετία 17951805, υπήρξε η σημαντικότερη προσφορά των δυο μεγάλων Γερμανών ποιητών, όλων των εποχών στη γερμανόφωνη γραμματολογία, εκείνη που σημάδεψε καταλυτικά τη Δημοκρατία της Βαϊμάρης, ωστόσο υπήρξε μεγάλη απώλεια για την Ευρωπαϊκή δραματουργία και ποίηση ο θάνατος του Φρειδερίκου Σίλερ.
Η περίπτωση του μεγάλου φιλλέληνα-Aπoλλωνoχτυπημένoυ ελληνολάτρη ποιητή, Φρειδερίκου Χέλντερλιν υπήρξε ιδιαίτερα αγαπημένη πνευματική μου καταφυγή, που κάπως έτσι την καταθέτει ο έξοχος "καταραμένος" ποιητής μας Κώστας Καρυωτάκης "Η ποίηση είναι το καταφύγιο που φθονούμε" Πάντα ως φοιτητής εκείνα τα δύσκολα χρόνια της Γερμανίας, αλλά και συνεχώς ως τώρα που γράφω αυτές τις γραμμές, ο Χέλντερλιν υπήρξε για μένα ο ποιητής των ποιητών, όπως χαρακτηριστικά επιμένει ο συμπατριώτης του φιλόσοφος Μάρτιν Χάιντεγκερ, στη δοκιμιακή του μελέτη για την ποίηση. Αυτή μου την αγάπη ή λατρεία αν θέλετε θα την βρείτε διάχυτη στο βιβλίο μου.
Όσο για τον Χάινριχ φον Κλάιστ θα πω απερίφραστα πως, η περίπτωσή του με είχε αναστατώσει βαθιά, εκείνη η τραγική του κατάληξη στην λίμνη Βάνζεε (Wannsee, Potsdam) στις 21 Νοεμβρίου 1811, όντας έστελνε στον... άλλο κόσμο πρώτα τη φίλη του και μετά στόχευσε και τη δική του κεφαλή, εκεί που έκρυβε τον πεισιθανάτιο κατατρεγμό της μοίρας του, χαρίζοντάς του έτσι την αθανασία, όπως την είχε προμαντεύσει στο σπουδαίο του δράμα: Prinz von Homburg:
"...Nun, ο Unsterblichkeit, bist du gαnz mein!"
" .. .Λοιπόv, ω αθανασία, εσύ είσαι ολοδικιά μου!"

Σωτήρηs Ε. Γυφτάκηs
Χολαργός Αττικής Φεβρουάριος 2009

21χ14 εκ., 171 σελίδες
Δέσιμο: Μαλακό εξώφυλλο
Τόπος έκδοσης: Αθήνα
Ταξινόμιση DDC: 831.008 (Γερμανική ποίηση - Συλλογές)
Άλλα πρόσωπα: Σωτήρης Ε. Γυφτάκης (Μεταφραστής) , Σωτήρης Ε. Γυφτάκης (Ανθολόγος) ,
ISBN: 978-960-6823-38-1
ISBN (10ψήφιο): 960-6823-38-5
Βάρος: 0.402 κιλά
Εκδότης: Λεξίτυπον
Έτος Κυκλοφορίας: 2009
Γράψε τη δική σου κριτική
13.12
  • Twitter
  • Delicious
  • Designfloat
  • Digg
  • StumbleUpon

11.68
Προσθήκη στη Wishlist Share it


Πληροφορίες

Goethe, Johann Wolfgang von
O Γιόχαν Βόλφγκανγκ φον Γκαίτε γεννήθηκε στη Φραγκφούρτη στις 28 Αυγούστου 1749. Το 1765 πηγαίνει για να σπουδάσει νομικά στη Λειψία, αλλά δείχνει περισσότερο ενδιαφέρον για τη ζωγραφική και συναναστρέφεται καλλιτέχνες. Έπειτα από τρία χρόνια, αιμοπτύσεις τον αναγκάζουν να επιστρέψει στην πατρίδα του. Τα έτη 1770-71 πηγαίνει στο Στρασβούργο, για να ολοκληρώσει τις νομικές του σπουδές. Εκεί αρχίζει να γράφει, κυρίως λυρικά ποιήματα, και πρωτογνωρίζει τον έρωτα, που έμελλε να παίξει πολύ μεγάλο ρόλο στη ζωή του. Το 1773 δημοσιεύει το πρώτο του δράμα: "Γκαιτς φον Μπερλίχινγκεν". Το 1775 είναι έτος ταξιδιών. Επισκέπτεται την Ελβετία και τη Βαϊμάρη, προσκεκλημένος του Δούκα Καρόλου Αυγούστου όπου και διορίζεται σύμβουλος του ηγεμόνα και υπουργός των Οικονομικών. Κατά τη διετία 1786-87 ταξιδεύει στην Ιταλία. Τις εντυπώσεις του τις περιγράφει στο βιβλίο "Ταξίδι στην Ιταλία". Δουλεύει όμως και το πρώτο μέρος του "Φάουστ". Επιστρέφει στη Βαϊμάρη στις 18 Ιουνίου 1788. Απαλλάσεται από τα κυβερνητικά του καθήκοντα και κρατά την ευθύνη μόνο για τα επιστημονικά ιδρύματα και το Θέατρο της Αυλής. Γνωρίζεται με την εικοσιτριάχρονη Κριστιάνε Βούλπιους και την παίρνει στο σπίτι του. Αργότερα, το 1806, θα την παντρευτεί. Το 1789 γεννιέται ο γιος του Αύγουστος, ο μόνος που επέζησε από τους γιους που του χάρισε η Κριστιάνε. Στο μεταξύ κάνει γνωριμίες, μελετά, γράφει, μεταξύ άλλων και το αριστούργημα "Τα χρόνια της μαθητείας του Βίλχελμ Μάιστερ". Το 1809 εκδίδει ένα από τα πιο ονομαστά μυθιστορήματά του, τις "Εκλεκτικές συγγένειες". Το 1816 πεθαίνει η γυναίκα του και το 1830 ο γιος του Αύγουστος, που βρίσκεται στη Ρώμη. Ο Γκαίτε ζει πλέον πασίγνωστος και αναγνωρισμένος στη Βαϊμάρη μέχρι το θάνατό του, στις 22 Μαρτίου 1832.

Kleist, Heinrich von
Ο Heinrich von Kleist (Χάινριχ φον Κλάιστ) γεννήθηκε στις 18 Οκτωβρίου 1777 στη μικρή πόλη της Φρανκφούρτης-πάνω-στον-Όντερ. Οι γονείς του πέθαναν όταν ο Κλάιστ ήταν ακόμη μικρός και μια θεία του ανέλαβε την ανατροφή του. Το 1788 ο Κλάιστ στάλθηκε σε οικοτροφείο και σε ηλικία 14 ετών κατατάχτηκε στη Φρουρά του Πότσνταμ. Έμεινε στο στρατό μέχρι το 1799. Το 1801 ο Κλάιστ πήγε στο νησί Ντελοζέα στην ελβετική λίμνη Τουν. Εκεί γνώρισε μια σύντομη περίοδο ευτυχίας, αρκετή για να ολοκληρώσει το πρώτο του θεατρικό έργο, "Οικογένεια Γκόνορετς", που στη συνέχεια το έβαλε να διαδραματίζεται στη Γερμανία και του έδωσε τον τίτλο "Οικογένεια Στρόφενσταϊν" (1803). Με τη συγγραφή θεατρικών έργων ασχολήθηκε από το 1803 μέχρι το 1811: "Η οικογένεια Στρόφενσταϊν", 1803, "Η σπασμένη στάμνα", 1806, "Αμφιτρύων", 1807, "Πενθεσίλεια", 1807, "Το Κατερινάκι του Χάιλμπρον", 1807, "Η μάχη του Χέρμαν", 1808, και "Πρίγκιπας Φρειδερίκος του Χόμπουργκ", 1811. Έγραψε διηγήματα και νουβέλες από το 1806 έως το 1811: "Ο σεισμός στη Χιλή", 1807, "Η Μαρκησία του Ο...", 1808, "Μίχαελ Κολχάας", "Η ζητιάνα του Λοκάρνο", 1810, "Ο έκθετος", "Αρραβωνιάσματα στον Άγιο Δομήνικο", "Η Αγία Καικιλία ή η δύναμη της μουσικής" και "Η μονομαχία", 1811. Το 1807 ο Κλάιστ ξεκίνησε ένα μηνιαίο λογοτεχνικό περιοδικό, τον "Φοίβο". Ήταν το όχημα για τη δημοσίευση αποσπασμάτων των έργων του, αλλά μια σειρά από αντιξοότητες ακολούθησε την περίοδο της καλοτυχίας. Παρόλο που ο Γκαίτε συμφώνησε ν΄ ανεβάσει τη "Σπασμένη στάμνα", απέρριψε την "Πενθεσίλεια". Επιπλέον η "Σπασμένη στάμνα" απέτυχε στη σκηνή της Βαϊμάρης, οι σχέσεις μεταξύ Γκαίτε και Κλάιστ έγιναν τεταμένες και ο "Φοίβος" έκλεισε τον Δεκέμβριο του 1808. Την περίοδο κατάθλιψης ακολούθησε ένας ανανεωμένος ενθουσιασμός. Το 1810 εξέδωσε την πρώτη ημερήσια πρωσική εφημερίδα "Berliner Abendblatter", η οποία όμως έκλεισε τον Μάρτιο του 1811. Στην "Berliner Abendblatter" δημοσιεύθηκαν μερικά από τα διηγήματά του όπως το "Η Αγία Καικιλία ή η δύναμη της μουσικής" και σημαντικά δοκίμια, με κυριότερο το "Σχετικά με το θέατρο των μαριονετών", 1810. Το κλείσιμο της εφημερίδας του έδωσε το τελειωτικό χτύπημα. Στράφηκε πάλι στο θέατρο, αλλά κανείς δεν ήταν πρόθυμος ν΄ ανεβάσει έργο του. Τότε έτυχε να συναντήσει τη Χενριέτε Φόγκελ, μια παντρεμένη γυναίκα που έπασχε από ανίατο καρκίνο. Προδίδοντας τη σύζυγό του, Μαρί φον Κλάιστ, που αρνήθηκε μια συμφωνία αυτοκτονίας, ο Κλάιστ στράφηκε στη Φόγκελ που με ενθουσιασμό ασπάστηκε την ιδέα ενός διπλού θανάτου. Ετοίμασαν επιμελώς τις τελικές λεπτομέρειες. Ο Κλάιστ έκαψε τα υπολείμματα των έργων του (μαζί και την αυτοβιογραφική νουβέλα του "Η ιστορία της ψυχής μου", που λέγεται ότι είχε καταπλήξει τους ελάχιστους που τη διάβασαν). Στις 21 Νοεμβρίου του 1811, βγήκαν στην εξοχή και ήπιαν τσάι· εκεί ο Κλάιστ πρώτα πυροβόλησε τη Φόγκελ κι έπειτα τον εαυτό του.

Schiller, Friedrich Von
Μέγας γερμανός δραματικός συγγραφέας και ποιητής. Γεννήθηκε στο Μάρμπαχ της Βυρτεμβέργης στις 10 Νοεμβρίου του 1759 και πέθανε στη Βαϊμάρη στις 10 Μαΐου 1805. Η καταγωγή του ήταν ταπεινή και η ζωή του γεμάτη δυσχέρειες. Σπούδασε νομικά και ιατρική. Το πρώτο ώριμο έργο του είναι το δράμα "Οι ληστές" (Die Rauber, 1783), μια τολμηρή διακήρυξη ελευθερίας εναντίον της τυραννικής και διεφθαρμένης ηθικά κοινωνίας. Το 1783 εκδίδεται το δραματικό έργο "Η συνωμοσία του Φιέσκο στην Γένουα"· το 1784 το "Ραδιουργία και έρως" και το 1787 το "Δον Κάρλος". Την ίδια χρονιά γράφει την "Ωδή στη Χαρά" και εγκαθίσταται στη Βαϊμάρη. Γνωρίζεται με τον Γκαίτε (1788) και διορίζεται καθηγητής στο πανεπιστήμιο της Ιένας (1789). Ασχολείται με την συγγραφή ιστορικών έργων, σημαντικότερο εκ των οποίων είναι η "Ιστορία του τριακονταετούς πολέμου". Το 1790 νυμφεύεται την Σαρλόττε φον Λέγκενφελτ και αποκτά δυο γιους και δυο κόρες. Το 1791 ασθενεί σοβαρά από υπερκόπωση και κινδυνεύει να πεθάνει. Μεταφράζει αρχαίους έλληνες και λατίνους συγγραφείς και γράφει ορισμένα από τα πιο γνωστά του ποιήματα. Παράλληλα ασχολείται με την μελέτη της φιλοσοφίας του Καντ, καρπός της οποίας είναι θαυμάσια φιλοσοφικά και αισθητικά δοκίμια, όπως το "Περί αφελούς και αισθηματικής ποίησης". Το 1794 αναθερμαίνεται η φιλία του με τον Γκαίτε και αρχίζει η περίοδος της ωριμότητας. Γράφει μερικά από τα ωραιότερά του ποιήματα και μπαλλάντες. Τα δραματικά έργα της περιόδου αυτής είναι: η τριλογία του "Βαλλενστάιν" (1800), Μαρία Στούαρτ (1801), "Η παρθένος της Ορλεάνης (1801), "Η νύμφη της Μεσσήνης" (1803), "Γουλιέλμος Τέλλος (1804) και το ημιτελές "Δημήτριος". Μετέφρασε πλήθος ξένων δραματικών έργων κυρίως αγγλικών και γαλλικών (Μάκβεθ, Φαίδρα κλπ.) Διηύθυνε τα περιοδικά "Οι ώρες" και "Ημερολόγιο των Μουσών". Μαζί με τον Γκαίτε έγραψαν τα σατιρικά δίστιχα "Ξένια".

SSL Certificate
SSL Certificate

MasterCard Visa
Acceptance Mark Diners
* Powered by Pramnos Hosting LTD., designed by typorg.com.