Διαγωνισμοί Print on demand Bookstore Κριτικές και Παρουσιάσεις Συγγραφείς Νέα και Εκδηλώσεις Αφιερώματα και άλλα Advanced Search
Κ. Γ. Καρυωτάκης: πεζά και μεταφράσεις

Offer
"Ποιοι ήταν οι λόγοι που ώθησαν τον Κ.Γ. Καρυωτάκη, τον τελευταίο χρόνο της ζωής του, στην πεζογραφία; [...] Τι ήταν αυτό που τον έκανε να υπερβεί το φράγμα του στίχου και να αναζητήσει άλλα, πιο ευρύχωρα πεδία, στα οποία πίστεψε, προς στιγμή, ότι θα είχε μεγαλύτερη ελευθερία κινήσεων;

[...] Τα γραμμένα τον τελευταίο χρόνο της ζωής του ποιητή (1927-1928) εννέα πεζά προαναγγέλλουν ένα τέλος. Στοιχειοθετούν το σκληρό κέλυφος μιας σιωπής που, προσώρας, είναι διάχυτη, σαν αίσθηση απειλής, με ευδιάκριτη την τάση να συρρικνωθεί και να συγκεκριμενοποιηθεί. Αποτελούν τους "πικρούς" καρπούς μιας ανεξέλεγκτης, όσο και επώδυνης, εκφραστικής κρίσης, αξεδιάλυτα συναρτημένης με ένα πνευματικά και σωματικά βιωνόμενο υπαρξιακό αδιέξοδο. [...] Ο συγγραφέας τους, διακατεχόμενος από το οδυνηρό αίσθημα της ματαιότητας κάθε ψυχικής επαφής και συνεννόησης με τους ανθρώπους, "μπαινοβγαίνει με ποιητική άνεση και με τελικό του όπλο τη σάτιρα στη δική του νέκυια" [...] Πουθενά αλλού στο προηγούμενο έργο του δεν εντοπίζεται "τόσο έντονο, και εμφανιζόμενο ως αρχετυπικό, το "μαύρο"· ένα "μαύρο" που, στην προκειμένη περίπτωση, υπέχει θέση διαβατηρίου για την οικειοθελή κατάβασή του στον θάνατο."

(από την εισαγωγή του Κ. Γ. Παπαγεωργίου)

"Εξετάζοντας την πρόσληψη των καρυωτακικών μεταφράσεων από την εποχή τους ώς τη δική μας, διαπιστώνει κανείς ότι, πράγματι, σύσσωμη η κριτική που υποδέχτηκε θετικά έως θριαμβικά το έργο του Καρυωτάκη εξύμνησε τις μεταφράσεις του. [...]

Ο Καρυωτάκης αντιμετώπιζε τη μετάφραση, όπως οι περισσότεροι γλωσσομαθείς λόγιοι και ποιητές της εποχής του και όχι μόνο, ως πεδίο λογοτεχνικού διαλόγου και δεξαμενή αισθητικών προτύπων. [...] Επιπροσθέτως, φαίνεται ότι επένδυε στον γαλλικό πολιτισμό όσες προσδοκίες του διέψευδε η ασφυκτική ελληνική πραγματικότητα· δηλαδή με τα διαβάσματα και τις μεταφράσεις δημιουργούσε, ίσως, έναν ενδιάμεσο κόσμο, εξ ορισμού φιλικό, λόγω της βιβλιακής του υφής, και προκλητικό, εφόσον δεν κατατρυχόταν από τα τεράστια ελληνικά αδιέξοδα της εποχής, έναν κόσμο ανοιχτών οριζόντων. [...]

Η σύγχρονη μεταφρασεολογία μάς οδηγεί, όσον αφορά τις μεταφράσεις του Καρυωτάκη και τη θέση τους στο έργο του, μέσα από άλλα μονοπάτια, στην αρχική παραδοχή: οι μεταφράσεις του είναι αριστοτεχνικές· όχι όμως επειδή είναι πιστές ή ηθικές, αλλά γιατί εκπληρώνουν στους στόχους του ποιητή και της εποχής του."

(από την εισαγωγή της Τ. Δημητρούλια)


Σημείωση: Εισαγωγή: Κώστας Γ. Παπαγεωργίου ("Πεζά"), Τιτίκα Δημητρούλια ("Μεταφράσεις").

21χ14 εκ., 176 σελίδες
Δέσιμο: Μαλακό εξώφυλλο
Ονομασία σειράς: Νεοελληνική Κλασική Πεζογραφία
Τόπος έκδοσης: Αθήνα
Ταξινόμιση DDC: 841 (Γαλλική ποίηση), 889 (Νεοελληνική λογοτεχνία), 831 (Γερμανική ποίηση), 833 (Γερμανική πεζογραφία - Αφήγημα )
Άλλα πρόσωπα: Κώστας Γ. Καρυωτάκης (Μεταφραστής) , Κώστας Γ., Παπαγεωργίου (Επιμελητής) , Κώστας Γ., Παπαγεωργίου (Υπεύθυνος Σειράς) , Τιτίκα Δημητρούλια (Επιμελητής) ,
ISBN: 978-960-221-416-9
ISBN (10ψήφιο): 960-221-416-3
Βάρος: 0.278 κιλά
Εκδότης: Αλεξάνδρεια
Έτος Κυκλοφορίας: 2008
Γράψε τη δική σου κριτική
14.91
  • Twitter
  • Delicious
  • Designfloat
  • Digg
  • StumbleUpon

11.03
Προσθήκη στη Wishlist Share it


Πληροφορίες

Baudelaire, Charles
O Charles Baudelaire γεννήθηκε στο Παρίσι τον Απρίλιο του 1821. Σε ηλικία έξι χρονών πεθαίνει ο πατέρας του και η μητέρα του ξαναπαντρεύεται τον Jacques Aupick κι αυτό χαλάει την ήρεμη ζωή του. Η οικογένεια μετακομίζει στη Λυών το 1832 και επιστρέφει στο Παρίσι το 1836. Ο Κάρολος παραμένει εσωτερικός στη Λυών στο κολέγιο Louis-le-Grand, από όπου αποβάλλεται για απειθαρχία, αυτό όμως δεν τον εμποδίζει να αποφοιτήσει το 1839. Mόνο η λογοτεχνική εργασία τον ενδιαφέρει. Ο ακράτητος δανδισμός του ανησυχεί την οικογένεια του, που τον στέλνει κοντά σε έμπιστό της καπετάνιο να κάνει τον γύρο του κόσμου, μήπως και συνετισθεί. Μετά τα νησιά Maurice, και Βourbon, διασχίζει τις Ινδίες. Επιστρέφοντας στη Γαλλία, το 1842, συνδέεται με τη Jeanne Duval. Συναντά τους Balzac, Nerval, Theophille Gautier, Theodore de Bauville. Δεν καταφέρνει να εκδώσει τα πρώτα του άρθρα και δημιουργεί τέτοια χρέη, που τον οδηγούν σε καταδίκη το 1844 (σε ηλικία 24 χρόνων) -κάτι που δεν συγχωρεί στη μητέρα του, παρά μόνο μετά το θάνατο του στρατηγού Jacques Aupick το 1857. Δημοσιεύει τα πρώτα του έργα στο "Salon de 1845", "Salon de 1846", - La Fanfarlo- 1847, συνεργάζεται με τα περιοδικά "Τintamarre", "Corsaire-Satan", "Messager", "Monde literaire", "Artiste", με ποιήματα και ποικίλα δοκίμια. Από το 1851 αρχίζει να μεταφράζει Edgar Poe. Το 1857 εκδίδει τα "Άνθη του κακού" όπου έξι από αυτά στηλιτεύονται από τη δικαιοσύνη. Η υγεία του είναι εύθραυστη αλλά η λογοτεχνική του δραστηριότητα μεγάλη. Κατά τη διαμονή του στο Βέλγιο επιδεινώνεται η υγεία του, μαζί με τις ατυχίες του. Στην επιστροφή μαζί με τη μητέρα του στο Παρίσι, πεθαίνει τον Αύγουστο του 1867 σε ηλικία 46 ετών.

Γάλλος ποιητής (1845-1875). Το γνωστότερο έργο του είναι οι "Κίτρινοι έρωτες" ("Amours jaunes", 1873). Λιγότερο λαμπρός από τους σύγχρονούς του Ρεμπώ και Λωτρεαμόν, ο Κορμπιέρ έγινε γνωστός μετά το θάνατό του κυρίως εξαιτίας του Πωλ Βερλαίν, που τον συμπεριέλαβε στην ανθολογία των "Καταραμένων ποιητών" ("Poetes maudits", 1883). Το έργο του άσκησε επίδραση στους συμβολιστές και αργότερα στους σουρεαλιστές ποιητές του 20ου αιώνα, αφού τη μακρινή επίδραση του Κορμπιέρ αναγνωρίζουν οι T.S.Eliot και Ezra Pound.

Heine, Heinrich
Ο Ερρίκος Χάινε γεννήθηκε στο Ντύσσελντόρφ το 1797 και πέθανε σε ηλικία 59 χρόνων στο Παρίσι το 1856. Λυρικός ποιητής και κύριος εκπρόσωπος της ερωτικής ποίησης. Μαθητής ακόμα, έγραψε το ποίημα "Βαλτάσαρ" και φοιτητής της Νομικής έγραψε "Ονειροφαντασίες", "τραγούδια" και "ρομάντσες". Αργότερα έγραψε "λυρικό ιντερμέτζο", "ταξιδιωτικές εικόνες", "βιβλίο ασμάτων", "νέα τραγούδια" κ.ά. Απ΄ το 1848, στα 51 χρόνια του, έμεινε παράλυτος έως τον θάνατό του.

Hoffmann, Ernst Theodor Amadeus
Ο Ernst Theodor Amadeus Hoffmann (1776-1822), εμβληματική μορφή του ρομαντισμού στη γερμανική λογοτεχνία έζησε στα τέλη του 18ου με αρχές του 19ου αιώνα. Γεννήθηκε στο Κένιγκσμπεργκ της Πρωσίας από γονείς νομικούς. Από μικρή ηλικία έδειξε μεγάλο ενδιαφέρον για τις τέχνες, ιδιαίτερα τη μουσική και τη ζωγραφική, και διακρίθηκε για τις διανοητικές του ικανότητες. Σπούδασε νομικά και εργάστηκε σε διάφορες θέσεις στο πρωσικό δημόσιο. Εγκατέλειψε τη νομική για να εργαστεί ως μουσικός (έγραψε την όπερα "Undine" το 1814), μουσικοκριτικός και διευθυντής ορχήστρας. Στα τριάντα του όμως συνειδητοποίησε ότι δεν θα φτάσει ποτέ στο ύψος των μουσικών που θαύμαζε (ανάμεσά τους ο Mozart, προς τιμήν του οποίου το A. - Amadeus στην υπογραφή του), κι έτσι στράφηκε στη συγγραφή. Μετά την έκδοση των πρώτων διηγημάτων του, ο Hoffmann έγινε γρήγορα ένας από τους πιο δημοφιλείς συγγραφείς της εποχής του. Έγραψε πολλές ιστορίες, όπου η πραγματικότητα πλέκεται με δεξιοτεχνία με τη φαντασία αλλά και με κωμικά γεγονότα. Τα έργα του, κυρίως το "Νυχτερινά κομμάτια" (1816), ήταν από τα πρώτα έργα "φρίκης" και επηρέασαν βαθιά πολλούς μεταγενέστερους συγγραφείς, ανάμεσά τους τον Έντγκαρ Άλαν Πόε, τον Ρόμπερτ Λιούις Στίβενσον και τον Φραντς Κάφκα, ενώ η "Δεσποινίς ντε Σκιντερί" μπορεί να θεωρηθεί ένας προάγγελος της "Μις Μαρπλ" της Αγκάθα Κρίστι. Εμπνευσμένος ίσως από τη δική του πάλη να συμφιλιώσει την καριέρα του με τις δημιουργικές του φιλοδοξίες, έδινε σε πολλούς από τους χαρακτήρες του διχασμένη προσωπικότητα, έντιμοι τη μέρα, δολοφόνοι και κλέφτες τη νύχτα. Πολλά χοροδράματα στηρίζονται σε έργα του όπως τα: "Κοπέλια" του Ντελίμπ, "Καρυοθραύστης" του Τσαϊκόφσκι και "Καρντιγιάκ" του Χίντεμιτ, ενώ πολλά άλλα διασκευάστηκαν για το θέατρο.

Rodenbach, Georges, 1855-1898
Βέλγος συγγραφέας, αριστοκρατικής καταγωγής (1855-1898). Έζησε στο Παρίσι, όπου συνδέθηκε με τους γάλλους συμβολιστές. Ιδρυτής της λογοτεχνικής ομάδας "Νεαρό Βέλγιο", στενός φίλος του Stephan Mallarme. Δραματουργός, ποιητής στίχων γλαφυρών και μελαγχολικών, όπως οι συλλογές του "Λευκή νιότη" και "Το βασίλειο της σιωπής". Εντοπίζει με ακρίβεια την ανθρώπινη μοναξιά και τάσσεται εναντίον της στα μυθιστορήματα "Μπριζ - Η νεκρή πόλη" και "Ο κωδωνοκρούστης".

Verlaine, Paul
Γάλλος ποιητής (1844-1896). Πέρασε από πολλές φάσεις: στην αρχή ποιητής των σαλονιών, παρεκτρέπεται μετά κάτω από την τριπλή επίδραση ενός δυστυχισμένου έρωτα, του αλκοολισμού και του Μπωντλέρ. Μετά από μια περίοδο ήσυχη, η ζωή του αναστατώνεται πάλι με τη γνωριμία του Ρεμπώ. Προσχωρεί στον καθολικισμό και στην ποίηση με πλαστικότητα και μουσικότητα. Έγινε, χωρίς να το θέλει, ο ηγέτης της "παρακμιακής σχολής" και έκανε γνωστούς τους Poetes Maudits (καταραμένους ποιητές) το 1884.

Villon, Francois
O Francois Villon γεννήθηκε το 1431 στο Παρίσι και πέθανε μετά το 1463. Κλέφτης και πλανόδιος αγύρτης. Σπούδασε ζωγραφική. Εξέτισε ποινές για διάφορα αδικήματα. Ανανέωσε τη μεσαιωνική γαλλική ποίηση. Έργα του: "Les Lais", "Le grand testament".

Καρυωτάκης, Κώστας Γ.
Γεννήθηκε στις 30 Οκτωβρίου 1896 στην Τρίπολη. Ο πατέρας του ήταν νομομηχανικός κι έτσι στα παιδικά του χρόνια, αναγκάστηκε να αλλάζει συνέχεια τόπο διαμονής. Πέρασε από το Αργοστόλι, τη Λευκάδα, τη Λάρισα, την Καλαμάτα, την Αθήνα, μέχρι και από τα Χανιά. Από το 1912 δημοσιεύει ποιήματα σε διάφορα παιδικά περιοδικά. Αφού πήρε το δίπλωμα της Νομικής Σχολής των Αθηνών, διορίστηκε υπάλληλος στη Νομαρχία Θεσσαλονίκης. Η ελεύθερη φύση του δεν μπορούσε να δεχθεί την γραφειοκρατία της κρατικής μηχανής, την οποία και καυτηριάζει όποτε μπορεί (χαρακτηριστικό το πεζό: Κάθαρσις). Γι΄ αυτό και μετατέθηκε πολλές φορές διωκόμενος από ανωτέρους του. Στη διάρκεια αυτών των μεταθέσεων γνωρίζει την ανία και τη μιζέρια της επαρχίας, πράγμα που τον στιγματίζει. To Φεβρουάριο του 1919 εκδίδει την πρώτη του συλλογή: "Ο πόνος των ανθρώπων και των πραγμάτων", η οποία τυγχάνει αδιάφορης ή υποτιμιτικής κριτικής. Τον ίδιο χρόνο εκδίδει μαζί με τον φίλο του Άγη Λεβέντη (με τα ψευδώνυμα Μίμης Χλαπάτσας και Νίκος Τσαπατσούλιας, αντίστοιχα) το σατιρικό περιοδικο "Η Γάμπα", που παρά την επιτυχία του κυκλοφόρησε μόνο σε έξι τεύχη γιατί η αστυνομία απαγόρευσε την έκδοσή του. Το 1921 κυκλοφορεί τη δεύτερη συλλογή του τα "Νηπενθή". Εκείνο τον καιρό συνδέεται με την ποιήτρια Μ. Πολυδούρη, συνάδελφό του στη Νομαρχία Αττικής. Πολλοί ισχυρίζονται ότι οι σχέσεις τους ήταν ερωτικές. Το 1924 ταξιδεύει στο εξωτερικό, στην Ιταλία και τη Γερμανία. Το Δεκέμβριο του 1927 κυκλοφορεί η τελευταία του συλλογή, "Ελεγεία και Σάτιρες". Το Φεβρουάριο του 1928 ο Καρυωτάκης αποσπάται στην Πάτρα και τον Ιούνιο στην Πρέβεζα. Από εκεί στέλνει απελπισμένα γράμματα σε συγγενείς και φίλους, περιγράφοντας την αθλιότητα που κυριαρχεί σ΄ αυτήν την πόλη (χαρακτηριστικό το ποίημα Πρέβεζα). Στις 21 Ιουλίου θέτει τέρμα στη ζωή του.

SSL Certificate
SSL Certificate

MasterCard Visa
Acceptance Mark Diners
* Powered by Pramnos Hosting LTD., designed by typorg.com.