Διαγωνισμοί Print on demand Bookstore Κριτικές και Παρουσιάσεις Συγγραφείς Νέα και Εκδηλώσεις Αφιερώματα και άλλα Advanced Search
Ανθολογία πορτογαλικής ποίησης

Ανθολογία πορτογαλικής ποίησης
Μια ανθολογία κάνει αυτό που επιτάσσει το όνομά της: συλλέγει άνθη όλων των ειδών, πολύχρωμα, μικρά ή μεγάλα, ταπεινά ή φανταχτερά, και δημιουργεί μια τερπνή ανθοδέσμη. Είναι αποτέλεσμα κόπου, έρευνας, μελέτης και, κυρίως, αγάπης - και η αγάπη είναι πάντα θέμα υποκειμενικών επιλογών.
Έτσι, η "Ανθολογία Πορτογαλικής Ποίησης" του Γιάννη Σουλιώτη δεν περιλαμβάνει μόνο μερικά από τα πιο σημαντικά ποιήματα του πολύ αγαπητού στην Ελλάδα Fernando Pessoa και άλλων, σχεδόν εξίσου σπουδαίων της πορτογαλικής λογοτεχνίας, αλλά επίσης παρουσιάζει και Πορτογάλους ποιητές λιγότερο γνωστούς ή ακόμη και σχεδόν άγνωστους. Οι τελευταίοι δεν είναι οπωσδήποτε ήσσονες, απλώς δεν ευνοήθηκαν και πολύ από την εποχή τους.
Το καθαρά πορτογαλικό συναίσθημα της saudale, του καημού, της θλίψης και της απελπισίας, είναι η πηγή που έκανε να αναβλύσει στον κόσμο περισσότερη ποίηση από οποιαδήποτε άλλη πηγή έμπνευσης. Έτσι είναι οι Πορτογάλοι, ανάμεσα στην απελπισία και την αντιμετώπιση της πραγματικότητας, ανάμεσα στο φόβο και το πείσμα να προχωρήσουν σε άγνωστες κατευθύνσεις.
Τα ποιήματα τούτης της Ανθολογίας κινούνται κυρίως γύρω απ΄ αυτό τον άξονα: προσεγγίζουν τις αμφιβολίες του ατόμου που διερωτάται σχετικά με την απρόσωπη συλλογική ζωή, τον πόνο, την αιωνιότητα του παρόντος και τη νοσταλγία.
Ελπίζω ότι ο αναγνώστης θα εκτιμήσει αυτή την προσπάθεια και πως, προσεγγίζοντας ένα ευρύ φάσμα της πορτογαλικής ποίησης, θα αισθανθεί, θα συγκινηθεί, θα σκεφτεί και θα απολαύσει.


Επίσης ανθολογούνται οι: Herberto Helder, Jose Bento, Antonio Osorio, Ruy Belo, Pedro Tamen, Manuel Alegre, Fernando Assis Pacheco, Flama Hasse Pais Brandao, Armando Silva Carvalho, Luisa Neto Jorge, Gastao Cruz, Fatima Maldonado, Vasco Graca Moura, Manuel Antonio Pina, Joao Miguel Fernandes Jorge, Antonio Franco Alexandre, Manuel Gusmao, Al Berto, Jose Agostinho Baptista, Helder Moura Pereira, Nuno Judice, Fernando Guerreiro, Carlos Pocas Falcao, Gil de Carvalho, Luis Miguel Nava, Fernando Pinto do Amaral, Jose Antonio Almeida, Paulo Teixeira, Jorge Gomez Miranda, Rui Pires Cabral, Jose Miguel Silva, Daniel Faria, Manuel de Freitas.


Σημείωση: Πρόλογος: Ana Maria Soares

23χ16 εκ., 391 σελίδες
Δέσιμο: Μαλακό εξώφυλλο
Ονομασία σειράς: Ποιητές του Κόσμου
Τόπος έκδοσης: Αθήνα
Ταξινόμιση DDC: 869 (Πορτογαλική ποίηση)
Άλλα πρόσωπα: Σάκης Αθανασιάδης , Παυλίνα Παμπούδη (Επιμελητής) , Γιάννης Σουλιώτης (Μεταφραστής) , Γιάννης Σουλιώτης (Ανθολόγος) ,
ISBN: 978-960-283-281-3
ISBN (10ψήφιο): 960-283-281-9
Βάρος: 0.764 κιλά
Εκδότης: Ροές
Έτος Κυκλοφορίας: 2008
Γράψε τη δική σου κριτική
23.43
  • Twitter
  • Delicious
  • Designfloat
  • Digg
  • StumbleUpon

20.85
Προσθήκη στη Wishlist Share it


Πληροφορίες

Ο Antonio Tomas Botto de Menezes γεννήθηκε στην Alvega της επαρχίας Abrantes, το 1897, και πέθανε στο Rio de Janeiro, το 1959. Όταν ο Antonio ήταν νεαρός, η οικογένεια του μετακόμισε στη Λισαβόνα. Εκεί, εργάστηκε σε ένα βιβλιοπωλείο, κάτι που του έδωσε την ευκαιρία να έλθει σε επαφή με συγγραφείς και άλλους πνευματικούς ανθρώπους της εποχής του· σε αυτούς συμπεριλαμβανόταν και ο Pessoa που έγινε στενός του φίλος, και με τον οποίο εξέδωσαν, το 1929, την "Ανθολογία μοντέρνων πορτογαλικών ποιημάτων". Αργότερα πήγε στην Ανγκόλα, ως ανώτερος δημόσιος υπάλληλος, και το 1926 επέστρεψε στη Λισαβόνα. Ήταν πολύ κοινωνικός και γνωστός για την μποέμικη ζωή του, την κομψότητα του, την αγάπη του για τους ναύτες, και την κακιά του γλώσσα που τον έκανε να έχει πολλούς εχθρούς. Περιφρονούσε την κοινοτοπία και την κατεστημένη ηθική. Το 1942 παραιτείται από το Δημόσιο, αργότερα παντρεύεται τη φίλη του Carmina Silva και το 1947 μεταναστεύει στη Βραζιλία, οπού το 1959 σκοτώνεται σε αυτοκινητικό δυστύχημα. Ο Botto έγραψε ποίηση, μυθιστόρημα και θέατρο. Μαζί με δύο άλλους ποιητές, τον Raul Leal και την Judith Teixeira, θεωρήθηκαν "καταραμένοι ποιητές", τα δε βιβλία τους χαρακτηρίστηκαν από τη δικτατορία ανήθικα και ρίχτηκαν στην πυρά.

Adolfo Casais Monteiro (1908-1972). Γεννήθηκε στο Πόρτο, αλλά πολιτογραφήθηκε Βραζιλιάνος. Σπούδασε Ιστορία και Φιλοσοφία στο Πόρτο και, το 1934, ανέλαβε τη διεύθυνση της περίφημης επιθεώρησης Presenca. Καθηγητής δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, παραιτήθηκε για πολιτικούς λόγους και, το 1954, εγκαταστάθηκε στη Βραζιλία. Δίδαξε Λογοτεχνία στο Πανεπιστήμιο του Rio de Janeiro και του Sao Paulo. Την ποίησή του χαρακτηρίζουν η ανησυχία και η αγωνία (που μερικές φορές πλησιάζουν -κάπως υπερβολικά στο πνεύμα του Pessoa- την απελπισία), αλλά και οι ιδιαίτερες εξάρσεις ορισμένων ιστορικών στιγμών, όπως αυτών του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, καθώς επίσης και οι αντιφάσεις και οι εντάσεις της ανθρώπινης ζωής. Διακρίθηκε πάνω απ΄ όλα ως δοκιμιογράφος, με σημαντική συμβολή στην ομάδα της Presenca και στη μελέτη του Pessoa.

Ruy Cinatti (1915-1986). Αγρονόμος, ανθρωπολόγος και εθνογράφος, έζησε πολλά χρόνια στις πορτογαλικές αποικίες, κυρίως στο Τιμόρ, το οποίο και σημάδεψε το έργο του. Χρησιμοποίησε ένα λεκτικό ιδίωμα απλό και ευθύ, όπου το λεπτό παιχνίδι των μεταφορών δημιουργεί χωρίς ιδιαίτερα τεχνάσματα ένα τοπίο αισθησιακό και αισθαντικό, πλην όμως πάντοτε ελαφρύ. Ο μυστικισμός κι η ειρωνεία εμφανίζονται διαρκώς στο έργο του, αλλά με τρόπο διακριτικό. ΄Οπως έχει σημειωθεί: "η ποίηση του Cinatti συνδέει τους ανεμοστρόβιλους και τη μετεωρολογία με τα ατυχήματα και τις δυστυχίες της ιστορίας, αλλά επίσης και με άλλες ταραχές και συγκινήσεις μιας υπερβολικής ευαισθησίας. Το αποτέλεσμα είναι ότι το έργο του, πάντα ανήσυχο και παλλόμενο, φτάνει έναν υψηλό βαθμό απρόβλεπτου, που τελικά δεν βλάπτει -το αντίθετο, μάλιστα- ούτε το ενδιαφέρον ούτε τη σαγήνη του".

Ο Jose Sobral de Almada Negreiros γεννήθηκε στο νησί San Tome το 1893 και πέθανε στη Λισαβόνα το 1970. Υπήρξε συγγραφέας, αλλά και ένας από τους μεγαλύτερους ζωγράφους της Πορτογαλίας κατά τον 20ό αιώνα. Συνεργάτης του κινήματος της επιθεώρησης Orpheu, το 1915, και της Portugal Futurista, το 1917. Το φιλολογικό του έργο περιλαμβάνει ποίηση, μυστήριο, δοκίμιο και θέατρο. Στην ποίηση του υπάρχει ένας εμφανής πριμιτιβισμός, τον οποίο όμως χρησιμοποιεί προκειμένου να αποκρύψει μια σπάνια προσοχή στο συγκεκριμένο, στον ορισμό του Πορτογάλου, αλλά και σε ό,τι αγγίζει την ανάσταση ή την αξιοποίηση αναρίθμητων μύθων.

Jorge de Sena (1919-1978). Ναυτικός από κλίση, μηχανικός παρά τη θέλησή του, αντίθετος στον Salazar, αναγκάστηκε να αυτοεξοριστεί αρχικά στη Βραζιλία, όπου έγινε καθηγητής της πορτογαλικής και βραζιλιάνικης λογοτεχνίας, και στη συνέχεια στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής. Πολυγραφότατος: δοκιμιογράφος, λιβελογράφος, δραματουργός, μεταφραστής πολλών μυθιστοριογράφων και ποιητών (Faulkner, Malreaux, Καβάφης, Emily Dickinson...). Το ποιητικό του έργο είναι θεόρατο και πολυποίκιλο: λόγια ποίηση, λυρική κριτική, εξομολογήσεις υπαρξιακής ανησυχίας, ανήκουστα ξεσπάσματα κτηνωδίας, σεξουαλικότητας κι απελπισίας."Ή ποίηση του Sena [...] είναι κατά μεγάλο μέρος μια ποίηση διαμαρτυρίας [...] μια φωνή που κραυγάζει, κι ο ίδιος ένας Maitre της απειθαρχίας".

Γεννήθηκε στη Vila Vicosa το 1894 και πέθανε στο Matosinhos το 1930. Η Flor Bela de Alma da Conceicao είναι μια από τις πλέον επιφανείς ποιήτριες του πρώτου μισού του 20ού αιώνα. Η κοινωνική κατάσταση της μητέρας της ("άγαμη, υπηρέτρια"), το αίνιγμα της πατρικής της καταγωγής, ο μεγάλος της έρωτας για τον αδελφό της, οι δυο διαδοχικοί γάμοι της, τους οποίους ακολούθησαν διαζύγια, απετέλεσαν μεγάλη αιτία σκανδάλου στον επαρχιακό κύκλο της γενέτειρας της, αυτό όμως δεν εμπόδισε την αναγνώριση του ταλέντου της: "Η Florbela Espanca είναι η πιο υψηλή και η πιο αισθησιακή φωνή της σύγχρονης πορτογαλικής ποίησης... Τα σονέτα της φωνάζουν τη σαρκική και παθιασμένη πείνα της για έρωτα, την απελπισία για τους αναρίθμητους πόνους [...] μια πυρετώδη ανησυχία [...] την ταυτοποίηση με τις διάφορες μορφές της Φύσης [...] και την έκκληση προς το θάνατο να έρθει να κόψει τη γοητεία ενός μελαγχολικού πεπρωμένου".

Γεννήθηκε στο Πόρτο το 1900 και πέθανε στη Λισαβόνα το 1985. Ο Jose Comes Ferreira, ποιητής και αφηγητής, υπήρξε διευθυντής της μηνιαίας επιθεώρησης "Ressureicao" ("Ανάσταση"), που ήταν αφιερωμένη στην τέχνη, τη λογοτεχνία και την πνευματική ζωή. Μεταξύ των συνεργατών του στην προσπάθεια του αυτή ήταν και ο Pessoa. Η ποίηση του συνδέεται με το νεορεαλισμό, ο ίδιος, δε, χαρακτηρίστηκε ως "στρατευμένος ποιητής".

Η Irene do Ceu Vieira Lisboa γεννήθηκε στη Murgueirinha, στην επαρχία Arruda dos Vinos, το 1892 και πέθανε στη Λισαβόνα το 1958. Ποιήτρια και αφηγήτρια, χρησιμοποίησε τα ψευδώνυμα "Manuel Soares" στο παιδαγωγικό της έργο και "Joao Falco" στο ποιητικό της. Το έργο της χαρακτηρίζεται από μια εμφανή απλότητα και μια μεγάλη προσοχή στην καθημερινότητα. Η ποίηση της εγκωμιάστηκε ομόφωνα από τους πλέον διακεκριμένους κριτικούς της εποχής, όπως τους Joao Gaspar Simoes, Jose Regio και Vitorino Nemesio.

Camilo Pessanha (1867-1926), ποιητής του συμβολισμού στην πιο αγνή και πραγματική μορφή του και πρόδρομος του μοντερνισμού. Αφού σπούδασε στο Πανεπιστήμιο της Coimbra το 1891 έγινε καθηγητής στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση στην πορτογαλική αποικία του Macao στην Κίνα, όπου και πέθανε. Έμαθε την τοπική γλώσσα από την οποία μετέφρασε μερικές ελεγείες. Έγραψε για την Κίνα την περίφημη "Εισαγωγή σε μια μελέτη για τον κινεζικό πολιτισμό". Παρ΄ όλο που είχε αρχίσει να γράφει ποίηση όταν ήταν στην Coimbra, o Camilo Almeida Pessanha ήταν εντελώς άγνωστος μέχρι το 1916, όταν η νεωτεριστική συμβολική ποίηση του δημοσιεύθηκε στην προοδευτική επιθεώρηση Centauro ("Κένταυρος"), που αποτέλεσε αργότερα τη "Βίβλο" των Μοντέρνων Ποιητών. Η εικονοποιία και η μουσικότητα του Pessanha επηρέασαν τον Pessoa, με τον οποίο είχε αλληλογραφία.

Γεννήθηκε στη Vila do Conde το 1901 και πέθανε στον τόπο γέννησης του το 1969. Το όνομα "Jose Regio" είναι στην πραγματικότητα ψευδώνυμο του Jose Maria dos Reis Pereira μιας από τις μεγαλύτερες φυσιογνωμίες της πορτογαλικής λογοτεχνίας του 20ού αιώνα, θεωρείται ως ένας από τους αδιαφιλονίκητους κλασικούς Πορτογάλους ποιητές. Διακρίθηκε και ως αφηγητής, δραματουργός, δοκιμιογράφος και κριτικός.

Ο Mario De Sa-Carneiro γεννήθηκε στη Λισαβόνα το 1890 και πέθανε στο Παρίσι το 1916. Ποιητής και μυθιστοριογράφος, ήταν ένας από τους πλέον γνωστούς της "Geracao d΄ Orpheu" ("Γενιάς του Ορφέα"). Γόνος πλούσιας οικογένειας με δυνατή στρατιωτική παράδοση. Η μητέρα του πέθανε όταν ο Mario ήταν δύο ετών, κι έτσι τον μεγάλωσαν οι παππούδες του. Ζούσε σε μια φάρμα κοντά στη Λισαβόνα. Άρχισε να γράφει ποιήματα σε ηλικία 12 ετών. Στα 16 του είχε ήδη μεταφράσει Hugo, Goethe και Schiller. Μαθητής ακόμη, στο Λύκειο, άρχισε να γράφει ένα φανταστικό μυθιστόρημα. Το 1911 πήγε στην Coimbra να σπουδάσει Δίκαιο, αλλά δεν συνέχισε πέραν του πρώτου έτους. Εκεί συνάντησε τον Pessoa, που έγινε ο πιο στενός του φίλος και τον γνώρισε στην ομάδα των Μοντέρνων της Λισαβόνας. Στη συνέχεια πήγε στο Παρίσι για σπουδές στη Σορβόννη, τις οποίες γρήγορα εγκατέλειψε. Έζησε ζωή μποέμ, περνώντας το χρόνο του μεταξύ θεάτρων και μπαρ. Ερωτεύτηκε μια πόρνη, γεγονός που τον δυσκόλεψε κοινωνικά. Μαζί με τους Pessoa και Negreiros, έγραψε για την περίφημη επιθεώρηση Orpheu, η οποία εισήγαγε το μοντερνισμό στην Πορτογαλία, αποτελώντας σταθμό στην πορτογαλική λογοτεχνία. Υποφέροντας από κατάθλιψη, αντιμετωπίζοντας οικονομική κρίση και νιώθοντας απογοητευμένος από τη ζωή του, αυτοκτόνησε σε ηλικία 26 ετών, σ΄ ένα ξενοδοχείο της Μονμάρτρης. Λίγο πριν πεθάνει, έστειλε στον Pessoa τα αδημοσίευτα ποιήματα του, που δημοσιεύθηκαν το 1937, με τον τίτλο "Indicios de Oiro" ("Ενδείξεις Χρυσού").

Η Judith Teixeira dos Ramos (1880-1959), διευθύντρια της επιθεώρησης Europa, υπήρξε η κατεξοχήν ποιήτρια της «παρακμής». Οι λίγοι σχολιαστές του έργου της τη χαρακτηρίζουν ως «ποιήτρια μοντέρνα, ντεκανταντίστα, μορφινομανή και λεσβία». Το 1923 δημοσίευσε το πρώτο της βιβλίο ποιημάτων, με τίτλο "Decadenicia", το οποίο, μαζί με τα "Σόδομα και Γόμορα" του Raul Leal και τα Τραγούδια του Antonio Botto, ρίχτηκε στην πυρά!... Πολλοί τη θεωρούν ως θρησκευτική ποιήτρια - με θρησκεία της ένα είδος παν-ερωτισμού. Η τέχνη της μπορεί να συνοψισθεί ως μια προσπάθεια άμεσης αισθησιακής έκφρασης. Η αλήθεια είναι ότι τόλμησε να περιφρονήσει τις κοινωνικές απαγορεύσεις της εποχής της και να μιλήσει για τη σεξουαλικότητα της, προκαλώντας έτσι τεράστιο σκάνδαλο στην υποκριτική Λισαβόνα της δεκαετίας του 1920. Εάν, δε, ληφθεί υπόψη και το πολιτικό κλίμα εκείνης της περιόδου, θα πρέπει τότε ανεπιφύλακτα να ειπωθεί ότι η Teixeira ήταν μια γυναίκα με πολύ μεγάλη δύναμη και υψηλό φρόνημα!

Γεννήθηκε στο Sao Martinho de Anta το 1907 και πέθανε στην Coimbra το 1995. Ο Miguel Torga -ψευδώνυμο του γιατρού Adolfo Correia Roacha-, έγραψε ποίηση, φανταστικό μυθιστόρημα, θέατρο και δοκίμιο. Από νεαρή ηλικία αφοσιώθηκε στα γράμματα και συνεργάστηκε με πολύ γνωστές επιθεωρήσεις της εποχής του, όπως την Presenca ("Παρουσία"). Από την αρχή της δικτατορίας του Salazar τάχθηκε εναντίον της και, μαζί με άλλους ανθρώπους των γραμμάτων, συμμετείχε σε διαφωνούντα με το καθεστώς κινήματα. Το 1934 υιοθέτησε το εν λόγω ψευδώνυμο για να υπογράφει τα βιβλία του. Έγραψε πολλά βιβλία, εκ των οποίων δύο παραμένουν μνημειακά: το "El Diario" (δεκαέξι τόμοι, από το 1941), που τον έκανε, όπως είπαν, "σύγχρονο του Ησίοδου", και το ποιητικό του "Orfeu Rebelde" ("Ορφέας Επαναστάτης"), το οποίο και αποτελεί το αποκορύφωμα της ποιητικής του πορείας. Ο ποιητής είναι επίσης σύγχρονος του "θανάτου του Θεού" και της συντριβής του ανθρώπου από βίαια ολοκληρωτικά καθεστώτα. Όλο το έργο του Torga λαχταρά την ανακάλυψη νέων δρόμων προς το βασίλειο ωραίων και δυνατών πραγμάτων, περιλαμβανομένου και του έρωτα μεταξύ ανδρών. Στον "Ορφέα Επαναστάτη", ο Torga είναι "η ενσάρκωση ενός κατεξοχήν μυστικιστή ποιητή -ο οποίος ζει μέσα στις δυνάμεις της φύσης (τη γη, τον ήλιο, τον άνεμο, το νερό) για να τις εγκωμιάζει με το τραγούδι του- και μεγάλο παράδειγμα μόνιμης ανυποταξίας, σε μια ατμόσφαιρα που προτίθεται να τον πνίξει".

SSL Certificate
SSL Certificate

MasterCard Visa
Acceptance Mark Diners
* Powered by Pramnos Hosting LTD., designed by typorg.com.