Διαγωνισμοί Print on demand Bookstore Κριτικές και Παρουσιάσεις Συγγραφείς Νέα και Εκδηλώσεις Αφιερώματα και άλλα Advanced Search
Εκλάμψεις της πόλης: Η αποσπασματική πόλη
(Δεκατέσσερις προτάσεις για τη διευθέτηση του χώρου στα Μακρά Τείχη της Αθήνας)

Εκλάμψεις της πόλης: Η αποσπασματική πόλη
Η Αθήνα είναι η πόλη-μανιφέστο της συγχρονικότητάς μας: μια πόλη θορυβώδης, με ατμοσφαιρική ρύπανση, μια πόλη εκτεταμένη και αποσπασματική. Απέναντι στις πόλεις της κουλτούρας και του ορθού λόγου προβάλλεται ως πόλη του μύθου και του χάους. Απέναντι στις πόλεις της τάξης, του μέτρου, ενσαρκώνει το υπέρμετρο και την απουσία κανονισμού. Επίσης, μοιάζει να είναι η πρέσβειρα στην Ευρώπη των αενάοκ επεκτεινόμενων μεγαλουπόλεων της Ασίας και της Νότιας Αμερικής, από το Σάο Πάουλο έως την Καλκούτα, από το Τόκυο έως το Μεξικό.

Το 1997, δεκατέσσερις ομάδες αρχιτεκτόνων ανταποκρίθηκαν στην πρόσκληση του Ρισάρ Σκοφφιέ και του Τάκη Κουμπή για τη διευθέτηση της εμβληματικής ζώνης των Μακρών Τειχών που αντιστοιχούν στην οχυρωματική προστασία της αρχαίας οδού του Πειραιά. Αυτή η λωρίδα, μήκους τεσσάρων χιλιομέτρων και πλάτους εκατό πενήντα μέτρων, που περιλαμβάνεται σήμερα ανάμεσα στις γραμμές του Ηλεκτρικού και την οδό μεγάλης κυκλοφορίας, παραμένει ένα μείζον διακύβευμα της σκέψης για την ανάπτυξη και το μέλλον της ελληνικής πρωτεύουσας.

24χ17 εκ., 205 σελίδες
Δέσιμο: Μαλακό εξώφυλλο
Τόπος έκδοσης: Αθήνα
Ταξινόμιση DDC: 711.449 512 (Πολεοδομία - Αθήνα), 720.495 (Αρχιτεκτονική - Ελλάς)
Άλλα πρόσωπα: Chris Zmetis , Richard Scoffier (Επιμελητής) , Τάκης Κουμπής (Επιμελητής) ,
ISBN: 978-960-6654-43-5
ISBN (10ψήφιο): 960-6654-43-5
Βάρος: 0.437 κιλά
Εκδότης: Futura
Έτος Κυκλοφορίας: 2007
Γράψε τη δική σου κριτική
15.99
  • Twitter
  • Delicious
  • Designfloat
  • Digg
  • StumbleUpon

14.23
Προσθήκη στη Wishlist Share it


Πληροφορίες

Γεννήθηκε το 1959 και αποφοίτησε από την Ecole speciale d΄ architecture το 1982. Βραβεύτηκε διαδοχικά στον διαγωνισμό ΡAN XIII, στα Albums de la jeune architecture και στη Villa Medicis Hors les Murs. Υλοποίησε στο Παρίσι αρκετές παρεμβάσεις κοινωνικής κατοικίας: στη λεωφόρο Βelleville το 1989, στην οδό Oberkampf το 1993 και στην οδό Pelleport το 1999. Έπειτα από πολυάριθμους αρχιτεκτονικούς διαγωνισμούς πραγματοποίησε δημόσια έργα στη νοτιοδυτική Γαλλία, όπως την Οικονομική Εφορία της Brive-la-Gaillarde (1998), την επέκταση του Πανεπιστημίου της Αgen (1998) και το Δικαστικό Μέγαρο της Narbonne. Τα κτίριά του μαρτυρούν μιαν ιδιότυπη προσέγγιση του ερωτήματος της πόλης. Εκεί όπου το σύνολο των άλλων κατασκευών ευθυγραμμίζεται συνετά με τη ρυμοτομική γραμμή, οι αποσπασματικές και έγχρωμες μορφές του αναδύονται για να δημιουργήσουν μια προσπέλαση στο κέντρο των οικοδομικών τετραγώνων καθώς και νέους κοινοτικούς τόπους ως συμπλήρωμα των δρόμων. Αυτές οι απομονωμένες υλοποιήσεις προκύπτουν από μια πραγματική στρατηγική μετατροπής της τωρινής πόλης, προσφέροντας χώρους με πολύμορφες ατμόσφαιρες, αφιερωμένους στον περίπατο και την περιπλάνηση.

Γεννήθηκε το 1955 και σπούδασε στην UPA 8. Βραβεύτηκε στο διαγωνισμό ΡΑΝ XIII και συγκαταλέχτηκε στα Albums de la Jeune Architecture το 1984. Συνεργάζεται καταρχάς με πολλά περιοδικά αρχιτεκτονικής (AMC, Le Moniteur), μετέπειτα συγκροτεί το γραφείο του και πραγματοποιεί τέσσερα κτίρια κατοικιών στο Παρίσι (όπως στην avenue d΄ Italie και στην rue des Pyrenees), το θησαυροφυλάκιο της Μυλούζ και το κτίριο Επειγόντων Περιστατικών (SAMU) του Νοσοκομείου Avicenne στο Bobigny. Αυτοί οι σηματοφόροι συμπαγείς γλυπτικοί όγκοι που προορίζονται εξίσου για κατοικίες ή για δημόσια χρήση προτείνουν μια νέα διάστιξη του αστικού χώρου και εμφανίζονται ως μυστικοί πρέσβεις μιας ελευσόμενης πόλης. Διαμέσου αυτών των μελετών η αρχιτεκτονική διεκδικείται ως μια σύνθεση όγκων, εγείροντας πολλαπλά αντιφατικά αισθήματα. Οι ουτοπίες του τέλους του 20ού αιώνα μεταγράφονται σε μια έγχρωμη και οργανική μορφική γλώσσα, για να επιβεβαιώσουν καλύτερα την πόλη ως έργο.

Ο Τσι Ουίν Λο γεννήθηκε στο Χονγκ-Κονγκ και σπούδασε αρχιτεκτονική στα πανεπιστήμια του Τορόντο και του Χάρβαρντ. Εν συνεχεία, δίδαξε αρχιτεκτονική σύνθεση στο Syracuse University της Νέας Υόρκης και εκλέχτηκε υπότροφο μέλος της Academie Schloss Solitude στη Στουτγάρδη.

Γεννήθηκε στο Νέο Δελχί το 1954, σπούδασε στην Architectural Association School του Λονδίνου και εργάστηκε με την Ο.Μ.Α. (Office for Metropolitan Architecture), πριν συγκροτήσει με τον Ηλία Ζέγγελη το αρχιτεκτονικό της γραφείο στην Αθήνα το 1987. Έχει εκπονήσει πολλές μελέτες, κυρίως για το ξενοδοχείο "Ξενία" της Κεφαλλονιάς και για το τουριστικό συγκρότημα της Las Terranas στη Δημοκρατία του Αγίου Δομίνικου, πριν από την πραγματοποίηση του Κέντρου Νεότητας στο Κουμαμότο της Ιαπωνίας το 1997. Χρησιμοποιώντας με μη δογματικό τρόπο τις μορφές της μοντέρνας αρχιτεκτονικής της δεκαετίας του 1950 (με μια ειρωνεία που θυμίζει αυτήν του Jacques Tati), στηρίζεται στην ανάδειξη νέων προγραμμάτων (τουριστικά συγκροτήματα, επιχειρηματικά κέντρα κ.λπ.), σε μια εντελώς απενοχοποιημένη σχέση έναντι της τεχνολογίας, καθώς και στη μεσογειακή κουλτούρα, για να συλλάβει παιγνιώδεις και κορεσμένους χώρους που μαρτυρούν έναν επανενεργοποιημένο ηδονισμό.

O Αλαίν Γκιγιέ γεννήθηκε στο Παρίσι το 1954, είναι αρχιτέκτονας, πολεοδόμος και διδάκτορας κοινωνιολογίας. Διευθυντής-επιμελητής του Κέντρου Pompidou από το 1985 έως το 2000, υπήρξε υπεύθυνος του τμήματος και της συλλογής αρχιτεκτονικής την οποία δημιούργησε το 1991 στο Musee National d΄ Art Moderne. Επίτροπος και ενίοτε σκηνογράφος τριάντα και πλέον εκθέσεων είναι επίσης συγγραφέας πολλών άρθρων και κριτικών πονημάτων αρχιτεκτονικής. Κατέχει σήμερα τη θέση του καθηγητή της Σχολής Paris-Val de Marne. Σταδιοδρομεί συνάμα ως αρχιτέκτονας μελετητής, καθότι ενασχολείται κυρίως με μελλοντολογικές προτάσεις εδαφοποιημένης κλίμακας, όπως αυτή που αφορά τη χωροθέτηση της βάσης των υποβρυχίων του Lorient, που εκτέθηκε στην έβδομη Μπιενάλε Βενετίας τον Ιούνιο του 2000. Μέσω αυτών των ετερογενών, από πρώτη άποψη, δραστηριοτήτων, που συχνά καταφάσκονται ως ισάριθμα μανιφέστα, στρατεύεται ενεργά υπέρ μιας αυλής αρχιτεκτονικής, όπου η έννοια του μηχανισμού ως απλής διευθέτησης γενετικών κανόνων υποκαθιστά τις μορφές της παραδοσιακά σχεδιασμένης μελέτης, μαζί με τους γεωμετρικούς δημόσιους χώρους της, τις συνθετικές όψεις της, τους γλυπτικούς όγκους της.

Γεννήθηκε το 1961 και σπούδασε στην Αρχιτεκτονική Σχολή του Στρασβούργου. βραβεύτηκε με την υποτροφία στο l΄ Envers des Villes το 1998 και διερεύνησε συστηματικά στο ίντερνετ το δυνητικό γίγνεσθαι και τη διεθνοποίηση του δημοσίου χώρου. Από το 1991 είναι συνεταίρος του Aldo Rivkin, και αναπτύσσουν από κοινού ένα πρωτότυπο εγχείρημα που επικεντρώνεται στις έννοιες της ετερογενειας, της αποδιάρθρωσης, της χωρικής υφής, περνώντας από την εικαστική εγκατάσταση (όπως στην έκθεση "Τεταμένος χώρος" στο Πολιτιστικό Κέντρο του Buenos Aires) σε περισσότερο παραδοσιακές προτάσεις, όπως η μελέτη της Οικίας της πρώτης παιδικής ηλικίας στο Μaisons-Alfort.

O Αλαίν Πελισσιέ είναι αρχιτέκτονας, πολεοδόμος, βραβεύτηκε στα ΡΑΝ XII και XIII καθώς και στα Albums de la Jeune Architecture. Επίσης είναι κάτοχος διδακτορικού στη Φιλολογία (Σορβόννη, 1980). Συνεργάστηκε ενεργά με το περιοδικό "Techniques et Architecture" από το 1982 έως το 1989. Βραβεύτηκε σε πολλούς διαγωνισμούς (Parc de la Villete, Βιβλιοθήκη Αλεξάνδρειας), πραγματοποίησε το Jardin des Brouillards στο Παρίσι και τα Γραφεία της Sollac στο Fos-sur-Mer καθώς και πολλές πολεοδομικές μελέτες, κυρίως τη χωροθέτηση της Cite Descartes στο Marne-la-Vallee, αλλά και πολλές προτάσεις για το Παρίσι μέσα στο πλαίσιο της Ομάδας 75021. Επίκουρος καθηγητής από το 1992, διδάσκει θεωρία και εφαρμογή της αρχιτεκτονικής σύνθεσης στην Αρχιτεκτονική Σχολή Paris-Val de Marne. Ο αναστοχασμός για τη μητρόπολη, όπως εκφράζεται στα πραγματοποιημένα έργα του, στα θεωρητικά κείμενα και στη διδασκαλία του, του επιτρέπει να στοχαστεί την αρχιτεκτονική σχεδιαστική πρόταση όχι ως σύλληψη ενός χώρου ή ενός μεμονωμένου αντικειμένου, αλλά ως κόμβο που συνδέει συστήματα (γεωγραφικά, τεχνικά, πολιτισμικά...) μη σχετιζόμενα μεταξύ τους.

Γεννήθηκε στην Αργεντινή και έλαβε το δίπλωμα του αρχιτέκτονα από το Πανεπιστήμιο του Buenos Aires το 1970. Είναι επίσης διδάκτορας της φιλοσοφίας της τέχνης (Ecole des Hautes Etudes en sciences sociales). Συγγραφέας πολλών πονημάτων, ιδιαίτερα των βιβλίων "Το αντικείμενο αρχιτεκτονική" (Αρχιτεκτονική Σχολή της πόλης Nancy, 1983) και "Η αρχιτεκτονική του έξωθι" (υπό δημοσίευση), καθηγητής της Σχολής Αρχιτεκτονικής και Τοπίου του Βordeaux. Παράλληλα με την έρευνα και τη διδασκαλία, ασκεί το επάγγελμα του αρχιτέκτονα. Συμμετέχει σε πολλούς μεγάλους διεθνείς διαγωνισμούς: για το εργοστάσιο της Ρενώ στο νησάκι Ile-Seguin της περιοχής Boulogne-Billancourt, για την Place de l΄ Etoile του Στρασβούργου (βραβευμένη μελέτη) και για την βάση υποβρυχίων του Lorient. Σε αυτές τις σχεδιαστικές μελέτες επιχειρεί να αντικαταστήσει τις έννοιες του υλικού, της μορφής και του χώρου με την έννοια της δύναμης. Αυτό τον οδηγεί να επινοήσει ορισμένες σύνθετες χωρικές οργανώσεις, καθότι θεωρεί το έδαφος όχι ως μια εκτεταμένη αδρανή επιφάνεια, αλλά ως μια "φύουσα" φύση, μια γεωγραφία σε αέναη μεταμόρφωση, σε αέναη μετάλλαξη.

Ο Ρισάρ Σκοφφιέ γεννήθηκε στη Νίκαια της Γαλλίας το 1955, απόφοιτος αρχιτεκτονικής (1980) και κάτοχος DΕΑ φιλοσοφίας (Universite de Paris I Pantheon-Sorbonne). Διδάσκει τώρα αρχιτεκτονική σύνθεση και θεωρία στην Αρχιτεκτονική Σχολή των Βερσαλλιών. Συγκρότησε το δικό του γραφείο για να συμμετάσχει σε πολλούς διαγωνισμούς, κυρίως στις αστικές διευθετήσεις της Piazzale Roma της Βενετίας και της Brasserie Ottakring στη Βιέννη. Βραβεύτηκε στα Albums de la Jeune Architecture το 1991 και πραγματοποίησε το Μουσικό Κέντρο της συνοικίας Etouvie στην πόλη Amiens. Παράλληλα συνεργάστηκε με πολλά ευρωπαϊκά περιοδικά αρχιτεκτονικής και δημοσίευσε το 2000, στις εκδόσεις Jean-Michel Place, το βιβλίο "Les Villes de la puissance", και στις εκδόσεις Futura "Η πόλη χωρίς το έξω". Τα κείμενα όπως και οι μελέτες του προτείνουν τη συστηματική θεώρηση ενός ανεστραμμένου κόσμου, όπου οι δημόσιοι χώροι εξαφανίζονται μέσα στην απώλεια κάθε κοινοτικού αισθήματος, και όπου η πιο μυστική μυχιότητα μοιάζει να εκτίθεται ακάθεκτα στην επιστροφή μιας απωθημένης ετερότητας.

Η αρχιτεκτονική ομάδα Άρσις (Κώστας Μωραΐτης, Πάνος Νικολαΐδης, Κατερίνα Χελιδώνη), από το 1990 που συγκροτήθηκε, διαμόρφωσε έναν σφαιρικό αναστοχασμό περί των αστικών χώρων, απαρνούμενη το διαχωρισμό τέχνης, αρχιτεκτονικής και πολεοδομίας. Αυτή η άτυπη ομάδα συμμετέχει το 1991 στην Μπιενάλε της Βενετίας, προτείνοντας την εισαγωγή εντός του υφιστάμενου Ελληνικού Περιπτέρου ενός διαρθρωμένου κυματίου, επαναφέροντας το θέμα του Μηχανισμού των Μνηστήρων (αζευγάρωτες μηχανές). Ακολουθούν πολλές μελέτες στην κλίμακα του εδάφους: η μελέτη που αφορά τη διαμόρφωση της παραλιακής ακτής της Πάτρας, οι προτάσεις για την ανάπλαση των λατομείων της Κοσκινούς και την αναδιαμόρφωση των ακτών λουομένων της Αττικής. Διευρύνοντας την έννοια του τοπίου αυτές οι μελέτες θέτουν σε κρίση την αντίθεση πόλης/υπαίθρου, στην οποία θεμελιώνονται οι παραδοσιακές αστικές δομές, και πειραματίζονται μέσω διασυνδέσεων ανάμεσα στην τεχνολογία και τη φύση.

Η Παναγιώτα Δαβλάντη σπούδασε αρχιτεκτονική στο University of Toronto (B. Arch.) και έχει βραβευθεί με το Progressive Architecture Award το 1988 για τη μελέτη μιας θερινής κατοικίας. Έχει λάβει από κοινού με τον Chi Wing Lo διακρίσεις και πραγματοποιήσει εκθέσεις, όπως στην Μπιενάλε Αρχιτεκτονικής της Βενετίας το 1991, όπου παραβρέθηκαν μεταξύ των 18 ομάδων της ελληνικής εκπροσώπησης. Ο αναστοχασμός για την "Πόλη σε εκλάμψεις" εγγράφεται σε μια αέναη ερωτηματική για την Αθήνα, όπως μαρτυρούν οι μελέτες τους για το νέο Μουσείο Ακρόπολης (1990, ειδική μνεία), για τη Βιβλιοθήκη Αθηνών (1994), και την Πλατεία Συντάγματος (1999). Αυτές οι πολύ διαφορετικές μεταξύ τους ως προς τη μορφή προτάσεις αναπτύσσονται σαν ριζοσπαστικές και συνάμα πολεμικές θεωρητικές θέσεις.

Κουμπής, Τάκης
Ο Τάκης Κουμπής σπούδασε αρχιτεκτονική στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης και στην Αρχιτεκτονική Σχολή Paris la Villette της Γαλλίας (1984). Κάτοχος DEA φιλοσοφίας (Universite Paris I - Σορβόννη), συνεργάστηκε σε πολλές μελέτες του Γραφείου Fernando Montes (1980-1983) στο Παρίσι. Έλαβε επιχορήγηση από το Γραφείο Αρχιτεκτονικής Έρευνας (BRA) της Γαλλίας για να συντάξει ερευνητική εργασία με θέμα "Αρχιτεκτονική και Τελετουργία" (1987). Μετά την επιστροφή του από τη Γαλλία συμμετείχε στη δημιουργία του περιοδικού "Τεύχος" και εν συνεχεία διηύθυνε το αρχιτεκτονικό τμήμα του περιοδικού ARTI από το 1992 έως το 1998. Διατηρεί γραφείο στην Αθήνα. Εκπονεί και υλοποιεί μελέτες κυρίως για κατοικίες. Στη Βενετία συμμετείχε σε διάφορες Μπιενάλε. Διετέλεσε επιμελητής, μαζί με τον Richard Scoffier, της διεθνούς έκθεσης "Η αποσπασματική πόλη" (Αθήνα 1997, Παρίσι 2000). Δίδαξε αρχιτεκτονική σύνθεση στη Σχολή Αρχιτεκτόνων του Ε.Μ.Π. (2003-2005). Από το 2006 διδάσκει στο μεταπτυχιακό τμήμα της Ανωτάτης Σχολής Καλών Τεχνών.

Φιλιππίδης, Δημήτρης, 1938-
Ο Δημήτρης Φιλιππίδης (γ. 1938) είναι αρχιτέκτονας (ΕΜΠ, 1962), μετά το 1975 καθηγητής πολεοδομίας και σήμερα ομότιμος καθηγητής της Σχολής Αρχιτεκτόνων ΕΜΠ. Εργάστηκε σε διάφορα γραφεία εκπονώντας αρχιτεκτονικές και πολεοδομικές μελέτες (1964-1995) και διακρίθηκε σε διαγωνισμούς. Έχει δημοσιεύσει άρθρα και κριτικές βιβλίων για την ελληνική παραδοσιακή και σύγχρονη αρχιτεκτονική, την πολεοδομία και την εκπαίδευση των αρχιτεκτόνων. Έχει γράψει δεκαπέντε βιβλία: "Νεοελληνική αρχιτεκτονική" (1984), "Για την ελληνική πόλη" (1990), "Είκοσι θέσεις για την πολεοδομία" (1990), "Το σκυρόδεμα στην ελληνική αρχιτεκτονική του εικοστού αιώνα" (1992), "Μεσογειακά σπίτια: Ελλάδα" (1994), "Λύσανδρος Καυταντζόγλου" (1995), "Πέντε δοκίμια για τον Κωνσταντινίδη" (1997), "Διακοσμητικές τέχνες" (1998), "Μοντέρνα αρχιτεκτονική στην Ελλάδα" (2001), "Προάστια και εξοχές της Αθήνας του ΄30" (2006), "Αρχιτεκτονικές μεταμορφώσεις" (2006), "Νεοκλασικές πόλεις στην Ελλάδα" (2007), "Οικοδομικό τετράγωνο 19 (2009), "Εφήμερη και αιώνια Αθήνα" (2009), "Δημήτρης Πικιώνης" (2009). Έχει επιμεληθεί αφιερώματα και μονογραφίες αρχιτεκτόνων, καθώς και τους έξι πρώτους τόμους της σειράς "Ελληνική Παραδοσιακή Αρχιτεκτονική" (1980-1988).

SSL Certificate
SSL Certificate

MasterCard Visa
Acceptance Mark Diners
* Powered by Pramnos Hosting LTD., designed by typorg.com.